Trzcina cukrowa

Plik Trzcina cukrowa pochodzi z grupy traw słodkich. Zakład jest dostawcą surowców do produkcji bioetanolu i cukru stołowego.

Co powinieneś wiedzieć o trzcinie cukrowej

Chociaż często się twierdzi, cukier wyprodukowany z trzciny cukrowej nie jest zdrowszy niż cukier z buraków. Przeszedł liczne procesy produkcyjne i zawiera tylko kilka oryginalnych składników.

Trzcina cukrowa rośnie głównie w klimacie subtropikalnym i tropikalnym. Dla dobrego wzrostu roślina potrzebuje temperatur od 26 do 30 ° C. Roślina przestaje rosnąć w temperaturach poniżej 15 ° C. Głównymi krajami produkującymi trzcinę cukrową są Brazylia, Indie i Chiny.

Trzcina cukrowa jest sadzona z sadzonek. W zależności od rozstawu nasion na hektar sadzi się 15 000-20 000 roślin. Po około dwóch tygodniach sadzonki kiełkują i tworzą korzenie i łodygi. Trzcina cukrowa to roślina jednoliścienna. Jego wygląd przypomina trawę. Poszczególne łodygi trzciny cukrowej mogą osiągnąć średnicę 20-45 mm.

Mają średnicę około 30 mm i mogą dorastać do 6 m wysokości. Kwiaty wiechowate mają do 50 cm długości. Pierwsze zbiory mają miejsce od dziewięciu miesięcy do dwóch lat po pierwszym sadzeniu. Łodygi trzciny cukrowej są cięte ręcznie lub za pomocą kombajnu do trzciny cukrowej tuż nad ziemią. Z pozostałych pni można wyciąć kolejny plon po dwóch miesiącach. W ten sposób pole trzciny cukrowej można zebrać około ośmiu razy. Poszczególne rośliny trzciny cukrowej mogą żyć do 22 lat.

Trzcina cukrowa była używana prawdopodobnie już w V wieku pne. Pochodzenie rośliny prawdopodobnie znajduje się na obszarze Azji Wschodniej. Inne możliwe obszary pochodzenia to Nowa Gwinea lub Chiny. Trzcina cukrowa dotarła na Bliski Wschód poprzez handel w I wieku naszej ery. Trzcina cukrowa była również używana w medycynie w starożytnym Rzymie. W wyniku arabskiej ekspansji uprawa trzciny cukrowej rozprzestrzeniła się na Maroko i Sycylię. Cukier dotarł do Europy Zachodniej podczas wypraw krzyżowych. Uprawę cukru na podbitych i okupowanych terenach kontrolowali krzyżowcy. Następnie kupcy weneccy przejęli sprzedaż i przywieźli trzcinę cukrową do Europy Zachodniej.

Cukier był wówczas produktem luksusowym. Przetwarzanie było trudne, a uprawa kosztowna. Tak więc cukier nie był dostępny dla zwykłych obywateli. Zmieniło się to dopiero, gdy w połowie XVIII wieku można było pozyskiwać cukier z buraków cukrowych i buraków cukrowych. Dziś cukier trzcinowy może być oferowany na rynku światowym znacznie taniej niż cukier z buraków. Ponieważ jednak cukier buraczany był dotowany w UE, cukier trzcinowy nie mógł długo zadomowić się w Europie ani w Niemczech. Jednak od czasu otwarcia rynku europejskiego przez Światową Organizację Handlu cukier trzcinowy zyskał na znaczeniu.

Znaczenie dla zdrowia

Chociaż często się twierdzi, cukier wyprodukowany z trzciny cukrowej nie jest zdrowszy niż cukier z buraków. Ani cukier trzcinowy, ani cały cukier trzcinowy nie są cukrami pełnymi. Zostały poddane licznym procesom produkcyjnym i zawierają tylko kilka oryginalnych składników.

Chociaż niektóre minerały są nadal zawarte, korzyści zdrowotne są nadal niewielkie. Dużo zdrowsza jest melasa. Melasa to gęsty, ciemnobrązowy syrop będący produktem ubocznym produkcji cukru. Gdy cukier jest rafinowany, sok powstaje jako produkt odpadowy. Kiedy cukier jest odwirowywany po raz pierwszy, pozostaje dość jasna melasa. Wciąż zawiera dużo kryształków cukru. Cukier można ponownie wyekstrahować z lekkiej melasy. Pozostaje ciemny i syropowaty sok. Im częściej ten syrop jest gotowany, tym ciemniejsza i twardsza będzie melasa. Po trzecim wygotowaniu melasa prawie nie zawiera cukru.

Jednak wiele minerałów w trzcinie cukrowej zostaje zachowanych. Do XVIII wieku melasę sprzedawali tylko farmaceuci. Nie był używany jako słodzik, ale jako lekarstwo. W wielu krajach masa cukrowa była nawet uważana za panaceum i była stosowana w leczeniu raka. Melasa nie jest już stosowana w leczeniu raka, ale nadal istnieją wskazania. Melasę można stosować jako syrop na kaszel. Ułatwia oddychanie i wspomaga odkrztuszanie. Melasa zawiera dużo żelaza. Jako dostawca żelaza jest zatem szczególnie odpowiedni dla osób z anemią.

Składniki i wartości odżywcze

Trzcina cukrowa ma bardzo niską kaloryczność. 100 g trzciny cukrowej zawiera tylko 25 kalorii. W miąższu trzciny cukrowej jest cukier. Większość to sacharoza. Cukier trzcinowy uzyskany poprzez tłoczenie, krystalizację i rafinację nie jest już tak niskokaloryczny jak trzcina cukrowa. 100 g surowego cukru trzcinowego zawiera około 397 kalorii.

Cały cukier trzcinowy zawiera minerały, takie jak żelazo, magnez i wapń. Zawiera również witaminy z grupy B. Udział witamin i składników mineralnych to maksymalnie 5%. Melasa z trzciny cukrowej zawiera znacznie więcej minerałów, witamin i pierwiastków śladowych. Ponadto melasa z trzciny cukrowej zawiera wiele wtórnych substancji roślinnych. Przypisuje się im działanie przeciwzapalne i przeciwutleniające. Ze względu na wysoką zawartość cukru melasa jest dobrym źródłem energii. Ze względu na dużą zawartość wapnia, żelaza, potasu i magnezu melasa nadaje się również dla sportowców.

Nietolerancje i alergie

Osoby z nietolerancją sacharozy nie tolerują cukru trzcinowego. Po spożyciu cukru z trzciny cukrowej odczuwają skurcze żołądka, wymioty, biegunkę, wzdęcia i nudności. Choroby górnych dróg oddechowych i infekcje wirusowe są szczególnie widoczne u osób dotkniętych chorobą.

Wskazówki dotyczące zakupów i kuchni

W supermarketach i sklepach ze zdrową żywnością oferowane są różne rodzaje cukru. Cukier trzcinowy to cukier częściowo rafinowany, do którego przykleja się trochę melasy. Cały cukier trzcinowy to delikatnie przetworzony sok z trzciny cukrowej. Jednak biały cukier można również uzyskać z trzciny cukrowej.

Jest podobny do cukru z krajowych buraków cukrowych. Cukier to bardzo niewrażliwa żywność. Niemniej jednak podczas przechowywania należy wziąć pod uwagę kilka rzeczy. Cukier należy przenieść z opakowania do hermetycznej puszki. Tylko w ten sposób można chronić cukier przed wilgocią. Wilgotny cukier ma tendencję do tworzenia pleśni i drożdży. Ponieważ cukier trzcinowy może przyjmować obce zapachy, nie należy go przechowywać razem z żywnością wydzielającą silny zapach. Prawidłowo przechowywany cukier można przechowywać przez kilka lat.

Wskazówki dotyczące przygotowania

Wiele produktów spożywczych zawiera cukier. Można go znaleźć na przykład w dżemach, czekoladzie, ciastkach, sosach sałatkowych, piklach i keczupie. Cukier może nie tylko słodzić, ale także zmiękczać kwas lub osłabiać gorzki smak. W dżemach cukier jest używany nie tylko jako słodzik, ale także wspomaga trwałość produktów.

Jeśli chodzi o pieczenie, cukier to nie tylko słodzik. Tworzy substancje brązujące i aromatyzujące oraz zapewnia, że ​​ciasto staje się elastyczne i stabilne. Cukier służy również do stabilizacji żywności zawierającej białko. Cukier z buraków cukrowych można zwykle zastąpić jeden do jednego cukrem trzcinowym. Cukier z trzciny cukrowej odgrywa również szczególną rolę w przyrządzaniu koktajli. Na przykład, oprócz limonki i rumu, do produkcji caipirinha potrzebny jest cukier trzcinowy.