Plik Dynamiczna śruba biodrowa (DHS) to metalowa płytka i konstrukcja śrubowa, która jest przymocowana do kości udowej. Zabieg ten jest jedną z wielu metod osteosyntezy, która polega na ponownym połączeniu złamanych kości za pomocą wprowadzonych materiałów.
Co to jest dynamiczna śruba biodrowa?
Złamanie szyjki kości udowej jest naprawiane operacją, która zachowuje głowę kości udowej. Istnieją różne podejścia terapeutyczne, ale najczęściej stosowane są płytki i paznokcie. Wadą jest to, że przy większości zabiegów pacjent musi przez trzy miesiące odciążyć operowaną nogę i ma ograniczone możliwości ruchu.
Płytki i gwoździe są używane głównie przez młodych ludzi, którzy ulegli wypadkowi lub upadli. Aby jak najszybciej przywrócić pacjentowi ruchomość, na szyjce kości udowej umieszcza się konstrukcję składającą się z dynamicznej śruby biodrowej oraz płyty bocznej.
Funkcja, efekt i cele
Dynamiczna śruba biodrowa to konstrukcja składająca się z metalowej płytki i śruby. Jest to implant stabilizujący złamania w okolicy stawu biodrowego. Najczęstszym zastosowaniem są złamania szyjki kości udowej i uda w okolicach biodra (złamanie petrochanteryczne).
Rdzeniem dynamicznej śruby biodrowej jest śruba szyjki kości udowej, która stabilizuje złamanie. Metalowa płytka mocuje staw biodrowy na zewnątrz trzonu kostnego. Mocuje się ją dystalnie, w kierunku końca kości w pobliżu kolana i mocuje do trzonu kostnego czterema śrubami lub gwoździami. Na górnym końcu płytki, w pobliżu biodra, w szyjkę kości udowej wprowadza się kątowy rękaw tak, że śruba szyjki kości udowej może przesuwać się tam iz powrotem wzdłuż tego rękawa. Po repozycjonowaniu złamania (w kierunku) dynamiczną śrubę biodrową mocuje się poprzez nacięcie o długości około 10 cm na kości szyjki kości udowej.
Różni się od często stosowanej metody gwoździa gamma tym, że złamanie stabilizuje się za pomocą metalowej płytki przymocowanej na zewnątrz trzonu kostnego, natomiast gwoźdź gamma stabilizuje gwóźdź śródszpikowy umieszczony wewnątrz kości. Dynamiczna śruba biodrowa działa na zasadzie przesuwnej siatki. Wał ślimakowy może przesuwać się wewnątrz cylindra płyty, co zapewnia dynamiczną kompresję. Operacja jest wykonywana na stole rozkładanym. Złamana noga jest utrzymywana na miejscu za pomocą uchwytu nogi i pręta przeciwprężnego. Pacjent jest ułożony dobrze wyściełany, zwracając szczególną uwagę na obszary ciała narażone na ucisk, okolice łonowe (pręt przeciwprężny) oraz kostki. Ramię po stronie operowanej jest przytrzymywane przez zacisk anestezjologiczny, aby uniknąć uszkodzenia nerwów.
Podstawowy zestaw instrumentów obejmuje skalpele, 2 szerokie strzykawki, 2 wąskie strzykawki, 2 długie haczyki do umywalek, 2 haczyki do zasmażania, 2 ostre haczyki jako 5-cio zębowe, szczypce redukcyjne i skrobaki do kości (raspatory). Narzędzia chirurgiczne obejmują celownik z uchwytem T, gwintowane druty prowadzące, wiertło trójstopniowe, przecinak do gwintów, klucz z tuleją centrującą, cylindryczny wałek prowadzący ze śrubą łączącą, śruby łączące, młotek, neutralną tuleję wiertarską 3,2 mm i 3,2 mm Użyte wiertło mm. Obszar operacyjny pokryty jest czterema sterylnymi arkuszami. Po nacięciu skóry poniżej wystającej kości na udzie (krętarza większego) używa się ostrych haczyków do przygotowania wstępnego w celu otwarcia powierzchni (twarz).
W ten sposób chirurg odsłania kość udową (kość udową) zgodnie z zasadą tzw. „Dostępu do tylnej skrzynki na listy”. Następnie ostre haki są ponownie usuwane. W kolejnym kroku gwintowany drut prowadzący jest wprowadzany do szyjki kości udowej za pomocą wzmacniacza obrazu i celownika 135 stopni. Miarka dostarcza informacji o tym, jak długo drut musi znajdować się w kości (boczny staw korowy). Wymagana jest śruba 10 mm. Wiertło trzystopniowe jest dostosowane do długości wkrętu, co oznacza, że przy ustawianiu długości wiertła należy usunąć 10 milimetrową długość wkręta. Śruba kończy się 10 milimetrów od złącza. Kanał śrubowy DHS jest wywiercony. W pierwszym etapie następuje otwarcie kanału na śrubę szyjki kości udowej, w drugim wiercenie pod część cylindra płytkowego.
W trzecim etapie frezowana jest przestrzeń głowicy w celu połączenia cylindra i płyty. Jedynie w przypadku bardzo twardej kości gąbczastej nacina się gwint za pomocą uchwytu T z tuleją centrującą i obcinaczem nici. Dynamiczna śruba biodrowa jest montowana za pomocą cylindrycznego wałka prowadzącego, tulei centrującej i śruby łączącej. W tym momencie drut prowadzący jest ponownie usuwany, otwory w płytce wypełnione, zmierzone śruby (kora) wprowadzane, a następnie ręcznie dokręcane. Sterowanie konwerterem obrazu odbywa się na wszystkich poziomach. Jama rany jest wypłukiwana i wykonywany jest drenaż Redona.
W ostatnim etapie następuje atraumatyczne zamknięcie rany warstwami oraz sterylne opatrunki opatrunkowe kompresami. Dynamiczna śruba biodrowa umożliwia zapadnięcie się w miejscu złamania. W połączeniu z płytką boczną zapewnia maksymalne trzymanie zewnętrznej części kości udowej. Jednak eksperci są zdania, że możliwość rotacji wciąż mogłaby ulec poprawie. Inną opcją terapeutyczną są wielokrotne połączenia śrubowe, które jednak pozwalają na utrzymanie złamania tylko bocznie. Lekarze uważają implant Targon FN za najlepsze rozwiązanie łączące zalety dynamicznych i wielokrotnych połączeń śrubowych.
Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa
Dzięki dynamicznej śrubie biodrowej możliwa i pożądana jest szybka i pełna nośność operowanej nogi. Podstawowym celem jest zachowanie stawu głowy kości udowej w celu uniknięcia dalszych operacji, zwłaszcza w młodym wieku.
W przeciwieństwie do zabiegu gamma paznokci, nie dochodzi do wypłukiwania tłuszczu, co może prowadzić do zatorowości tłuszczowej u starszych pacjentów z uszkodzeniem płuc. Gwóźdź śródszpikowy wewnątrz kości chroni wrażliwą tkankę kostną i okostną. Ta delikatna procedura jest mniej powszechna w przypadku dynamicznej śruby biodrowej. Dlatego u pacjentów z ciężką osteoporozą nie zaleca się stosowania wielokrotnego gwoździa lub wkrętu DHS. Istnieje ryzyko kolejnego złamania z powodu metalowej płytki i śrub mocujących przymocowanych do trzonu kości udowej.
.jpg)
.jpg)