Nosiciel epitezu

Obecnie najpowszechniejsze są implanty tytanowe Nosiciel epitezu. Rosną w kość i kończą się małymi metalowymi szpilkami nad skórą, do których można przymocować epitezę.

Co to jest nosiciel epitezy?

Epitezy mocowane na implantach są obecnie najczęstszymi formami zakotwiczenia. To są ostateczne epitezy, które znajdują się w ostatecznej pozycji. Ilustracja przedstawia epitezę oka.

Nośniki epitezy służą jako urządzenie mocujące dla epitezy osadzonej na implantach. Epiteza mocowana na implancie jest trzecią formą zakotwiczenia naskórka twarzoczaszki, obok form mocowanych na okularach i klejonych. Epitezy twarzoczaszki są stosowane jako materiały egzogenne, w przeciwieństwie np. Do protez, przede wszystkim w celu wyrównania estetycznych defektów twarzy, a tym samym przywrócenia względnie niepozornej twarzy np. Po wypadku.

Epitezy mocowane na implantach są obecnie najczęstszymi formami zakotwiczenia. To są ostateczne epitezy, które znajdują się w ostatecznej pozycji. Implanty tytanowe są obecnie stosowane częściej niż drogie implanty ceramiczne do wzmacniania epitezów. Epitezę można przymocować do malutkich tytanowych kołków wystających ze skóry za pomocą różnych systemów.

Kształty, typy i typy

Nosiciele epitezy mogą nadać epitezie określony uchwyt, na przykład za pomocą połączeń magnetycznych. Taka opcja jest dostępna między innymi w przypadku nasady oczodołu, nosa czy ucha. Implanty tytanowe są połączone odpornymi na korozję mini magnesami. W zależności od części ciała, magnesy te można wyposażyć w ochronę przed siłami poprzecznymi, co zapobiega ślizganiu się epitezy. Takie mini magnesy są również znane jako magnesy z długimi wargami. Mini magnesy z zabezpieczeniem przed przesunięciem bocznym nazywane są magnesami wargowymi.

Konstrukcja typu bar-rider jest dziś nadal rzadziej używana do zakotwiczenia epitetycznych przyczepów w tytanowym implancie kostnym. Jeździec na drążku blokuje się na stawie prętowym, a tym samym nosi epitezę. Ten wariant zapewnia znacznie mniejszą ochronę przed poślizgiem i wiąże się z większym wyczuciem ciała obcego. To samo dotyczy zapinania na zatrzaski lub klipsy, które są dziś rzadko używane.

Struktura i funkcjonalność

W epitetach chirurgicznych zastosowanie implantu tytanowego z osteointegracją (zintegrowanego z kością) jako nośnika epitezy jest precyzyjnie zaplanowane z wyprzedzeniem. Konstrukcje muszą być dobrze przemyślane, aby w dłuższej perspektywie mogły wspierać epitezę. W planowaniu uwzględniane są również wymagania higieniczne. Punkt połączenia między epitezą a tytanowym implantem musi na przykład dać się wyczyścić przy jak najmniejszym wysiłku. Do planowania wymagana jest zarówno wiedza o materiałach, jak i znajomość zasad budownictwa epitetycznego.

Podczas operacji tytanowy implant jest wprowadzany do pobliskiej kości. Maleńkie metalowe kołki zwykle przechodzą przez skórę od implantu i służą jako punkty mocowania podczas mocowania epitezy. To, czy epiteza jest przymocowana do metalowych szpilek za pomocą klipsów, magnesów, zatrzasków lub konstrukcji typu drążek, zależy od osobistych wymagań pacjenta. Osobom aktywnym zwykle zależy na mocnym i stosunkowo trwałym utrzymaniu naskórka. Chcesz wiedzieć, że przemieszczenia epitezy, na przykład podczas uprawiania sportu, są wykluczone. To często odróżnia ich potrzeby od osób starszych, których życie jest spokojniejsze.

Im spokojniejsze życie, tym mniej ważne jest zdefiniowane i odporne na bomby dopasowanie epitezy. Szczególnie osobom starszym bardziej zależy na łatwości obchodzenia się z epitezą lub na łatwości czyszczenia miejsca penetracji zamiast na wysokim poziomie zabezpieczenia przed przemieszczeniem. Dobry epitetysta planuje te indywidualne wymagania, rozważając epitezę. Z reguły po włożeniu nośnika tytanowego zajmuje trochę czasu, zanim nośnik epitezy zostanie mocno osadzony w kości. Dopiero wtedy nakłada się epitezę.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciwbólowe

Korzyści medyczne i zdrowotne

Epitezy nie mają fizjologicznego zastosowania funkcjonalnego, ale mają psychologicznie funkcjonalną wartość. Jak wspomniano powyżej, uzupełnienia epitetyczne są zwykle przepisywane ze względów czysto estetycznych. Najczęściej pacjenci to ofiary wojny, osoby, które przeżyły raka ze zniekształceniami lub pacjenci ze zniekształceniami.

Zniekształcenia, zwłaszcza twarzy, są dużym obciążeniem psychiki pacjenta. Twarz działa jak wizytówka interpersonalna. Odgrywa ważną rolę w interakcjach międzyludzkich, a tym samym wpływa również na integrację ludzi w grupy społeczne. Dlatego często pacjenci z wadami twarzy prowadzą izolowane i samotne życie z niewielkimi interakcjami społecznymi. Po pierwsze, często wstydzą się swojego oszpecenia. Z drugiej strony są czasami narażeni na aktywną kpinę lub przynajmniej zbierają przerażone lub zaciekawione spojrzenia innych ludzi. Mogą przed tym uciec poprzez izolację, ale samotność nie pozostaje bez konsekwencji dla psychiki.

Czasami depresja pojawia się w wyniku oszpecenia lub deformacji okolicy twarzy. Samoocena jest obniżona lub prawie nie istnieje. W interakcjach społecznych i codziennym życiu społecznym osoby dotknięte tym problemem mają trudności i czują się niepewnie, tak że codzienne życie i na przykład praca stają się wyzwaniem, z którym trudno jest sobie poradzić.

Epiteza może przywrócić im bezpieczeństwo w życiu społecznym. Pomaga w reintegracji i zmniejsza stres psychiczny. Epitezy bez nośników epitez zintegrowanych z kością spełniają ten cel tylko w ograniczonym zakresie, ponieważ są gorzej zdefiniowane i dlatego pozostawiają dużą niepewność. Zdefiniowane epitezy wykorzystujące tytanowe implanty jako nośniki epitez minimalizują ryzyko poślizgnięcia się, a tym samym zmniejszają resztkową niepewność.