Erytrofobia

Erytrofobia to lęk przed zaczerwienieniem, a dokładniej przed zaczerwienieniem skóry twarzy. Jest to zaburzenie psychiczne, ale nie choroba psychiczna w klasycznym tego słowa znaczeniu, nawet jeśli niepożądane i kontrolowane wegetatywnie rumienienie skóry jest odczuwane jako nieprzyjemne i może być również bardzo stresujące.

Co to jest erytrofobia?

Zaczerwienienie jest często postrzegane przez osoby dotknięte chorobą jako impuls wychodzący z żołądka, który wydaje się niekontrolowany i staje się niezależny w swoim odczuciu.
© photoschmidt - stock.adobe.com

Termin erythrophobia to słowo z języka greckiego złożone z dwóch sylab. „Erytros” oznacza „czerwony”, a „Fobos” oznacza „strach”, więc erytrofobia to lęk przed rumieńcem, który może występować ostro lub przewlekle. Niektórzy ludzie cierpią na to zaburzenie lękowe tylko w pewnych okresach ich życia, inni cierpią z powodu lęku przed zaczerwienieniem przez całe życie, jeśli leczenie nie zostanie podjęte w odpowiednim czasie.

Bardzo często osoby dotknięte chorobą przez długi czas milczą o swojej skłonności do szybkiego rumienia się i nawet nie zwierzają się lekarzowi. Ponieważ rumieniec wciąż nie jest powszechnie akceptowany w społeczeństwie. Opinia publiczna często utożsamia zarumienienie się ze wstydem, zmieszaniem lub kłamstwem. Osoba zainteresowana może być tak wewnętrznie zablokowana w odpowiednich sytuacjach, że nie jest już w stanie wypowiedzieć ani słowa. Niestety wzmacnia to obawy i tworzy rodzaj błędnego koła rumieńców, wewnętrznego napięcia i zażenowania.

przyczyny

Większość osób dotkniętych zawstydzającym rumieńcem robi wszystko, co w ich mocy, aby z nim walczyć, po prostu wyobrażając sobie, że się nie rumieni. Jednak to nie może się powieść, ponieważ impulsywne zaczerwienienie twarzy, znane również jako rumieniec, jest reakcją ściśle wegetatywną, na którą, podobnie jak bicie serca, nie można wpływać w sposób arbitralny. Erytrofobii nie należy mylić z klasycznymi fobiami, takimi jak lęk przed pająkami czy lęk wysokości. Ponieważ zazwyczaj lepiej je leczyć.

Przyczyną erytrofobii psychicznej jest tak zwany cykl strachu. Sytuacja, która jest postrzegana jako nieprzyjemne lub negatywne myśli, prowadzi do samoświadomości zaczerwienienia się. Pojawiają się myśli o niebezpieczeństwie i zagrożeniu, nawet jeśli żadne zagrożenie nie jest obiektywnie rozpoznawalne. Lęk psychiczny następuje wraz z tendencjami do unikania i wycofywania. Jeśli cykl strachu trwa dłużej, wówczas w neuronach zachodzą również fizyczne zmiany, które z kolei utrzymują cykl strachu. W tej przewlekłej fazie terapia jest uważana za szczególnie trudną.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Objawy, dolegliwości i oznaki

Chociaż objawy, dolegliwości i oznaki erytrofobii mają głównie charakter psychologiczny, należy jednak wykluczyć przyczyny fizyczne. Zaczerwienienia skóry mogą również maskować trądzik różowaty, naczynka czy skłonność do nadmiernego pocenia się.

Zaczerwienienie jest często postrzegane przez osoby dotknięte chorobą jako impuls wychodzący z żołądka, który wydaje się niekontrolowany i staje się niezależny w swoim odczuciu. Jeśli następnie walczysz z nim wewnętrznie, rezultatem jest jeszcze gwałtowniejsze i szybsze zaczerwienienie. Często nawet drobiazgi codziennego życia wystarczają, aby stracić pewność siebie, na którą ciężko zarobiono.

Erytrofobii może towarzyszyć intensywne napięcie wewnętrzne i niepokój, częste są też wahania ciśnienia krwi, gdyż rozregulowanie układu hormonalnego powoduje, że organizm przechodzi w tzw. Tryb ucieczki i ataku ze zwiększonym uwalnianiem hormonów stresu z kory nadnerczy. Z geograficznego punktu widzenia rumieńce mogą występować tylko na przykład na uszach lub w postaci tak zwanych gorączkowych plam.

Oprócz twarzy, często dotyczy to również dekoltu, szyi lub szyi. Szybkie rumienienie jest również znane jako rumieniec, powolne rumieniec jest również znane jako zaczerwienienie, a trwałe zaczerwienienie jest również znane jako stała forma progresji. W praktyce psychologicznej ten rodzaj diagnostyki różnicowej może być ważny dla monitorowania postępów.

diagnoza

To nieprawda, że ​​ciemnoskórzy ludzie się nie rumienią, rumienią się tak jak ludzie o jasnej karnacji, ale to nie jest takie oczywiste. Jeśli osoby nią dotknięte jednocześnie cierpią na fobię społeczną, czyli lęk przed spotkaniem lub kontaktem z ludźmi, wczesna diagnoza jest szczególnie ważna, aby w odpowiednim czasie zidentyfikować tendencje do wycofania się, a nawet zachowań samobójczych.

Diagnoza powinna zostać postawiona przez psychiatrę, psychologa lub neurologa po dokładnym badaniu fizykalnym i wykluczeniu przyczyn organicznych. W międzynarodowej klasyfikacji rejestru ICD erytrofobia nadal nie jest wymieniona jako niezależny obraz kliniczny.

Komplikacje

Bez leczenia możliwe jest pogorszenie erytrofobii. Mogą rozwinąć się inne zaburzenia lękowe, takie jak fobia społeczna lub agorafobia. Powszechnym powikłaniem związanym z erytrofobią jest unikanie sytuacji, w których osoba uważa, że ​​się rumieni lub w których rumieniec może być szczególnie krępujący. Zubożenie społeczne i wycofanie się to powszechne konsekwencje, które mogą mieć różny stopień nasilenia.

Inne zaburzenia psychiczne mogą również rozwinąć się, jeśli erytrofobia nie jest leczona. Na przykład izolacja, wstyd i poczucie niższości mogą przyczyniać się do rozwoju depresji lub nawrotów. Kompulsje rozwijają się u niektórych osób z erytrofobią.

Często służą one (początkowo) do zmniejszenia niepokoju. Kompulsje kontrolne są szczególnie powszechne: dana osoba może często patrzeć na swoją twarz w odblaskowe powierzchnie lub szukać innych oznak możliwego zarumienienia. Stały monitoring może rozciągać się na inne obszary.

Takie zachowanie może zostać błędnie zinterpretowane przez osoby postronne jako próżność. Ponadto, patrząc na swoje odbicie w lustrze, osoby dotknięte chorobą mogą wydawać się lekceważące lub bezinteresowne.Możliwe są również konflikty z przyjaciółmi lub rodziną. Wiele osób dotkniętych chorobą cierpi również na konsekwencje erytrofobii w miejscu pracy - na przykład jeśli nie odważą się rozmawiać z innymi jako menedżer lub nie uczestniczą aktywnie w dyskusjach zespołowych. Może to prowadzić do ograniczeń zawodowych.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Z reguły lekarz nie zawsze musi być konsultowany z erytrofobią. Chorobę można leczyć za pomocą różnych ćwiczeń lub terapii. Jeśli jednak osoby dotknięte chorobą cierpią na poważne ograniczenia w życiu codziennym z powodu erytrofobii, należy udać się do lekarza.

Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku, gdy choroba pojawia się w wyniku traumatycznych przeżyć. Wizyta u lekarza jest konieczna, jeśli pacjent w wielu sytuacjach cierpi na zaczerwienienie lub obfite pocenie się. Zwykle tych objawów nie można przewidzieć ani zapobiec, tak że osoba nie jest w stanie samodzielnie kontrolować zaczerwienienia. Wewnętrzny niepokój lub stałe napięcie mogą również prowadzić do erytrofobii i należy je zbadać. Wahania ciśnienia krwi mogą prowadzić do prawdziwych problemów zdrowotnych i należy je również zbadać.

Pierwszą diagnozę choroby może postawić psycholog lub terapeuta. Leczenie jest zwykle wykonywane przez tych lekarzy. W wielu przypadkach może to ograniczyć erytrofobię. Jednak nie zawsze można przewidzieć całkowicie pozytywny przebieg choroby.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Decydującym czynnikiem powodzenia terapii erytrofobii jest bezwarunkowa chęć pacjenta do podjęcia często długotrwałego leczenia niepowodzeń. Ponadto terapię należy rozpocząć jak najwcześniej, nawet zanim ulegną zmianie fizjologiczne struktury mózgu. W psychoterapii nie ma znanej skutecznej metody bezpiecznego przezwyciężenia erytrofobii.

Ujawnianie psychoterapii poradniczej, udział osób dotkniętych chorobą w grupach samopomocy, a także terapie psychodynamiczne i behawioralne pomogły już wielu dotkniętym chorobą radzić sobie z objawami w znośny sposób. W przypadku oporności na terapię pomocny może być również specjalny rodzaj operacji, endoskopowa sympatektomia przezklatkowa, o ile jest to ściśle wskazane. Jednak jest odpowiedni tylko dla pacjentów, którzy mają skłonności samobójcze i całkowicie odizolowali się od świata zewnętrznego.

Perspektywy i prognozy

W większości przypadków erytrofobię można stosunkowo dobrze wyleczyć. Nie ma szczególnych powikłań, a wczesna diagnoza i leczenie zawsze mają pozytywny wpływ na dalszy przebieg choroby. W niektórych przypadkach może również prowadzić do samoleczenia, chociaż zwykle zdarza się to rzadko.

Jeśli erytrofobia nie jest leczona, osoba dotknięta chorobą będzie cierpieć z powodu silnego zaczerwienienia i ciągłej, nadmiernej potliwości. W tej chorobie mogą również wystąpić wahania ciśnienia krwi, które mają negatywny wpływ na jakość życia chorego. Jeśli erytrofobia występuje przez dłuższy czas, choroba może również prowadzić do dolegliwości społecznych, w wyniku których mogą pojawić się trudności, zwłaszcza u dzieci i młodzieży.

Ponieważ leczenie erytrofobii jest zwykle prowadzone w ramach psychoterapii, dalszy przebieg i powodzenie leczenia w dużej mierze zależy od ciężkości choroby i postawy pacjenta. Jednak choroba jest zwykle wyleczona. Choroba nie wpływa negatywnie na długość życia pacjenta.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

zapobieganie

Często erytrofobia jest wywoływana przez wyzwalacz w dzieciństwie. Jeśli rodzice zauważą u dziecka nasilone mimowolne zaczerwienienie się, nie powinni obawiać się zasięgnięcia porady psychiatry. Ponieważ wczesna terapia może zapobiec rozwojowi cyklu lękowego, a tym samym wystąpieniu erytrofobii w wieku dorosłym.

Opieka postpenitencjarna

Opcje dalszej opieki są dostępne tylko w bardzo ograniczonym zakresie w przypadku erytrofobii. Pacjent jest uzależniony przede wszystkim od bezpośredniego i medycznego leczenia tej choroby, aby uniknąć dalszych komplikacji. Ponieważ nie może wyleczyć się samodzielnie, wczesne rozpoznanie tej choroby jest bardzo ważne.

Samo leczenie zwykle odbywa się przy pomocy leków i terapii z psychologiem. Osoba poszkodowana powinna zapewnić regularne przyjmowanie leków, biorąc pod uwagę interakcje i skutki uboczne. W przypadku dzieci w szczególności rodzice powinni sprawdzić, czy prawidłowo przyjmują lek. Nawet po skutecznym leczeniu erytrofobii większość osób dotkniętych chorobą jest uzależniona od dalszego przyjmowania leku.

Ponieważ erytrofobia jest zaburzeniem psychicznym, kochające i intensywne wsparcie dla pacjenta ma również pozytywny wpływ na przebieg choroby. Pacjenci powinni być zintegrowani z życiem innych ludzi, ponieważ często izolują się od innych ludzi. Kontakt z innymi osobami cierpiącymi na erytrofobię może być również przydatny, ponieważ może prowadzić do wymiany informacji, które mogą ułatwić codzienne życie.

Możesz to zrobić sam

Nie ma dostępnych metod leczenia, które całkowicie zapobiegną zaczerwienieniu. Jednak ludzie mogą rzadziej nauczyć się rumienić się. Istnieje również możliwość usunięcia lęku przed zaczerwienieniem. Po pierwsze, osoby dotknięte chorobą nie powinny już postrzegać rumieńców jako katastrofy lub hańby. Wskazane jest również zaakceptowanie swoich błędów i słabości.

Osoby dotknięte chorobą powinny zawsze pozwolić sobie na rumieniec. W szczególności myśl o tym, żeby się nie rumienić, wywołuje dokładnie odwrotny skutek. Rozwija się panika, która prowadzi do zaczerwienienia. Osoby poszkodowane nie powinny zakazywać ani ukrywać tej własności. Do rumieńców lepiej przyzwyczaić się i pozytywnie na nie reagować. Warto powiedzieć sobie, że jest w porządku. To szybko minie. Osoby dotknięte chorobą powinny powtarzać te słowa, gdy tylko zauważą rumieniec.

Warto też zwiększyć swoją pewność siebie. Ci, którzy biorą to sobie do serca i nie oceniają siebie, będą mniej bać się rumieńców. Uczy także dotkniętych nią osób, aby mniej wstydziły się rumieniąc. To z kolei skutkuje mniejszym rumieńcem. Ćwiczenia zajmują trochę czasu, ale sukces się opłaca.