Paraliż twarzy (porażenie twarzy)

Plik Paraliż twarzy lub Porażenie twarzy to porażenie siódmego nerwu czaszkowego (nervus facialis), który umożliwia ruch mięśni twarzy. Porażenie zwykle ujawnia się z jednej strony, typowe jest opadający kącik ust i brak wyrazu twarzy. Leczenie porażenia twarzy opiera się na przyczynie.

Co to jest paraliż twarzy?

Ponieważ nerw twarzowy zasila mięśnie twarzy, awaria prowadzi do charakterystycznych, półstronnych zmian wyrazu twarzy. W przypadku lekkiego porażenia twarzy objawy są tylko dyskretne, asymetryczne zmiany stają się wyraźniejsze w przypadku cięższych niedowładów.
© Henrie - stock.adobe.com

Paraliż twarzy lub porażenie twarzy to całkowite lub częściowe porażenie lub osłabienie nerwu twarzowego, tak że mięśnie twarzy nie mogą już być wystarczająco poruszane.

Rozróżnia się porażenie centralne i obwodowe twarzy. Centralne porażenie twarzy spowodowane jest uszkodzeniem źródła nerwu, czyli mózgu. Porażenie nerwu twarzowego obwodowego następuje poprzez uszkodzenie bezpośrednio nerwu.

Często jednak przyczyna paraliżu nie jest znana, w tym przypadku mówi się o idiopatycznym porażeniu twarzy, czyli bez wykrywalnej przyczyny. Paraliż idiopatyczny jest również nazywany porażeniem Bella od angielskiego lekarza Charlesa Bella.

przyczyny

Najczęstsze porażenie twarzy jest idiopatyczne, co oznacza, że ​​w większości przypadków przyczyna paraliżu twarzy jest nieznana. Porażenie obwodowe, gdy uszkodzenie dotyczy bezpośrednio nerwu, może mieć różne przyczyny. Często występuje stan zapalny, taki jak zapalenie ucha środkowego lub półpaśca ucha, infekcja opryszczki ucha.

Urazy, takie jak złamania czaszki, również mogą upośledzać funkcjonowanie nerwu. Nowotwory ucha, które w miarę wzrostu uciskają nerw twarzowy, mogą być również odpowiedzialne za porażenie obwodowe twarzy. Centralne porażenie twarzy jest wywoływane przez uszkodzenie mózgu, z którego pochodzi nerw. Nerw twarzowy pozostaje nienaruszony i sam nie jest uszkodzony, nie może już jedynie przenosić informacji zi do mózgu.

Najczęstszymi przyczynami porażenia nerwu twarzowego ośrodkowego są udar lub guz mózgu. W przypadku udaru obszar pochodzenia nerwu twarzowego zostaje uszkodzony przez krwawienie lub niedobór; w przypadku guza mózgu narastający guz uciska ten obszar, co powoduje zaburzenia funkcji i porażenie nerwu twarzowego.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Ponieważ nerw twarzowy zasila mięśnie twarzy, awaria prowadzi do charakterystycznych, półstronnych zmian wyrazu twarzy. W przypadku lekkiego porażenia twarzy objawy są tylko dyskretne, asymetryczne zmiany stają się wyraźniejsze w przypadku cięższych niedowładów. Pod względem objawów można rozróżnić porażenie obwodowe i centralne twarzy.

Zarówno porażenie centralne, jak i obwodowe wiąże się z opadającym kącikiem ust i niepełnym lub niepełnym zamknięciem powieki po stronie chorej. Takie rzeczy jak gwizdanie, uśmiechanie się czy picie stają się trudne, a nawet niemożliwe. „Zjawisko dzwonka” polega na tym, że przy próbie zamknięcia powieki widoczne jest typowe skierowanie gałki ocznej do góry.

W przypadku porażenia obwodowego, w przeciwieństwie do paraliżu centralnego, pacjent nie może również marszczyć brwi po stronie dotkniętej chorobą. Ponieważ nerw twarzowy jest również odpowiedzialny za niektóre doznania smakowe na naszym języku, w wyniku uszkodzenia mogą wystąpić zaburzenia smaku.

Innym objawem jest zmniejszone wydzielanie śliny i łez, co w połączeniu z niepełnym zamknięciem powieki niesie ze sobą ryzyko uszkodzenia rogówki w wyniku wysychania oka. Niektórzy pacjenci skarżą się również na nadwrażliwość na hałas z bólem po uszkodzonej stronie za uchem.

Diagnoza i przebieg

Typowym objawem porażenia mięśni twarzy jest jednostronne zwiotczenie mięśni twarzy. Jeden kącik ust jest opadający, jedno oko nie może być już całkowicie zamknięte, a czoło nie może być pomarszczone. Cały wyraz twarzy wygląda na lekko przesunięty. Jeśli występuje porażenie centralnego nerwu twarzowego, mogą również pojawić się inne dolegliwości.

Wypływ śliny staje się mniejszy, a ponieważ nerw również zaopatruje język, zdolność odczuwania smaku może być ograniczona (patrz zaburzenia smaku). Można również zmniejszyć tworzenie się płynu łzowego, a oko po uszkodzonej stronie wysycha. Wymowa cierpi również na porażenie nerwu twarzowego, ponieważ mięśnie warg i języka nie potrafią poprawnie wymawiać, tj. Dźwięki nie mogą już być prawidłowo formowane.

Lekarz widzi pierwsze oznaki porażenia twarzy w widocznych oznakach paraliżu. Dalszych informacji dostarczają wywiad chorobowy pacjenta oraz różne badania, badanie krwi w celu wykluczenia infekcji, prześwietlenie czaszki, elektromiografia do pomiaru przewodnictwa nerwowego lub badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (usunięcie płynu z kręgosłupa).

Badania te najpierw określają przyczynę, a następnie właściwe leczenie porażenia twarzy.

Komplikacje

Powikłania, jakich można się spodziewać po porażeniu twarzy (porażenie twarzy), zależą od przyczyny paraliżu. Często zapalenie ucha środkowego (zapalenie ucha środkowego) jest wyzwalaczem paraliżu twarzy. Zapaleniu wywołanemu przez bakterie może towarzyszyć silny ból i szereg innych powikłań.

Ze względu na bliskość nerwu twarzowego do ucha istnieje ryzyko rozprzestrzenienia się infekcji i trwałego uszkodzenia nerwu twarzowego w przypadku ciężkich infekcji. Paraliż twarzy może być również wynikiem boreliozy. Bakteria Borrelia Burgdorferi wywołująca zakażenie jest przenoszona przez kleszcze. Choroba przebiega fazowo na różnych etapach.

Najpierw pojawiają się tzw. Wędrujące zaczerwienienia (rumień wędrujący) oraz niespecyficzne objawy, takie jak bóle głowy i ciała, uczucie osłabienia i gorączka. W kolejnym etapie może dojść do paraliżu wzdłuż miejsca nakłucia lub paraliżu twarzy z towarzyszącym obrzękiem węzłów chłonnych. Borelioza może również powodować trwałe uszkodzenie nerwu twarzowego.

W ciężkich przypadkach wyraz twarzy jest trwale ograniczony, twarz może wyglądać krzywo, a kąciki oczu i ust zwisają. Czasami, wirus półpaśca, wirus półpaśca, atakuje ucho i przewód słuchowy. Wirus może następnie rozprzestrzenić się na nerw twarzowy i spowodować tymczasowy paraliż. W takich przypadkach trwałe uszkodzenie nerwu jest rzadkie. Jednak infekcja jest zwykle niezwykle bolesna.

Kiedy należy iść do lekarza?

W przypadku zauważenia oznak paraliżu twarzy należy skonsultować się z lekarzem. W większości przypadków objawy są spowodowane poważną chorobą, którą należy wyjaśnić. Tylko lekarz może ustalić, czy jest to porażenie nerwu twarzowego. Najpóźniej w przypadku powikłań wymagana jest wizyta lekarska.

Jeśli na przykład rozwinie się stan zapalny, należy to natychmiast wyjaśnić iw razie potrzeby leczyć. Porada lekarska jest również wymagana, jeśli zostaną dodane objawy boreliozy. Oznaki takie jak bóle głowy i ciała, gorączka i typowe wędrujące zaczerwienienie wskazują, że porażenie twarzy jest chorobą zakaźną wymagającą leczenia.

Osoby, które cierpią na deformacje twarzy spowodowane paraliżem twarzy, leczone są zbyt późno, powinny skonsultować się ze specjalistą. Grupy ryzyka - w tym osoby, które niedawno cierpiały na infekcję opryszczki ucha, zapalenie ucha środkowego lub nowotwór ucha - powinny natychmiast porozmawiać z lekarzem rodzinnym, jeśli wystąpią wymienione powyżej objawy ostrzegawcze. Pacjenci, u których występują podobne objawy po udarze lub guzie mózgu, powinni skonsultować się z lekarzem prowadzącym. W przypadku porażenia twarzy konieczne jest leczenie.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Około 70 procent paraliżu twarzy, które występuje, leczy się całkowicie. Leczenie zawsze opiera się na przyczynie. Kiedy porażenie twarzy jest spowodowane infekcją bakteryjną, zwykle podaje się antybiotyki. W przypadku zapalenia wirusowego (wywoływanego przez wirusy) pomagają tzw. Leki antywirusowe, które zapobiegają namnażaniu się wirusa.

Jeśli nerw twarzowy zostanie uszkodzony w wyniku urazu, operacja może przywrócić nerwowi funkcjonowanie. Ćwiczenia ruchowe są również niezbędne do trenowania mięśni twarzy. Odpowiadają za to terapeuci zajęciowi lub fizjoterapeuci. Jeśli porażenie nerwu twarzowego jest spowodowane patologicznym procesem zachodzącym w mózgu, nie można uniknąć leczenia szpitalnego.

Suchość oka, która występuje przy porażeniu twarzy, można złagodzić maścią lub sztucznym płynem łzowym. Wskazane jest zakrycie oka bandażem na noc, aby zapobiec jego wysychaniu. Jeśli porażenie nerwu twarzowego jest idiopatyczne, leczenie koncentruje się na łagodzeniu objawów, wspomagając się kortyzonem.

Perspektywy i prognozy

Przyczyna porażenia powięziowego (porażenia twarzy) determinuje rokowanie. Ciężkość choroby, a także indywidualne objawy i wiek chorego również wpływają na postęp choroby. Generalnie należy założyć, że szansa na całkowite wyleczenie maleje wraz z wiekiem.

Szczególnie w przypadku idiopatycznego paraliżu twarzy, szansa na wyleczenie jest bardzo duża. Jeśli terapia jest przeprowadzona prawidłowo, objawy znacznie zmniejszają się u 90 procent osób dotkniętych. Po około czterech miesiącach można również stwierdzić, że ponad dwie trzecie tych pacjentów zostało całkowicie wyleczonych. Jednak w zależności od ciężkości urazu siódmego nerwu czaszkowego całkowite wyleczenie może zająć kilka lat, chociaż tak długie terapie są rzadkie.

Jeśli jest to porażenie obwodowe lub centralne twarzy, rokowanie wygląda źle. Oczywiście decydujący jest także rozmiar szkód. W przypadku całkowitego porażenia, leczenia przeprowadzonego zbyt późno lub złego leczenia rokowanie jest raczej negatywne.

W wielu przypadkach prowadzi to do niepełnej regeneracji, nazywanej tak zwanym wyleczeniem ubytków. Z perspektywy czasu pacjenci nadal mogą cierpieć z powodu drgawek, zwiększonego napięcia mięśni twarzy lub niekontrolowanego przepływu łez. Jednak w pewnych okolicznościach można sobie wyobrazić przywrócenie zniszczonych włókien nerwowych podczas operacji.

zapobieganie

Bezpośrednia profilaktyka porażenia dziecięcego twarzy nie jest możliwa, ponieważ najczęściej występuje z nieznanej przyczyny. W przypadku choroby wywołującej chorobę zaleca się natychmiastowe leczenie, aby nie uszkodzić nerwów i ewentualnie zapobiec porażeniu twarzy.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku paraliżu twarzy w większości przypadków nie ma specjalnych opcji kontrolnych dla osób dotkniętych chorobą. Zależą one przede wszystkim od odpowiedniego leczenia choroby, aby zapobiec dalszym powikłaniom. Nacisk kładzie się na identyfikację i leczenie przyczyny porażenia twarzy, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się go na całe ciało.

Im wcześniej choroba zostanie rozpoznana, tym lepszy będzie dalszy przebieg choroby. W większości przypadków porażenie twarzy leczy się za pomocą leków. Osoby dotknięte chorobą muszą upewnić się, że dawkowanie jest prawidłowe i że jest przyjmowane regularnie, chociaż w przypadku dzieci szczególnie rodzice muszą kontrolować spożycie.

W przypadku skutków ubocznych lub niejasności należy skonsultować się z lekarzem. Ponadto niektóre objawy paraliżu twarzy można leczyć za pomocą fizjoterapii. Wiele ćwiczeń z tej fizjoterapii można również wykonywać we własnym domu, aby przywrócić ruch mięśni. Z reguły oczekiwana długość życia poszkodowanej osoby nie jest ograniczona przez paraliż twarzy. Często warto mieć kontakt z innymi osobami dotkniętymi tą chorobą.

Możesz to zrobić sam

Oprócz leczenia osoby dotknięte chorobą mają kilka możliwości samodzielnej pomocy.

W przypadku płatnych terapii wskazane jest, aby przedyskutować to z kasą chorych. Należą do nich drenaż limfatyczny, akupunktura, zabiegi fizjoterapeutyczne oraz wizyta u osteopaty. Kuleczki Aconitum C9 i Causticum C5 sprawdziły się w homeopatii. Uważa się, że spożycie witaminy B również przynosi ulgę, ale nie zostało to potwierdzone statystycznie. To samo dotyczy leczenia lekkimi prysznicami.

Gimnastyka twarzy i mimika twarzy mogą być wykonywane w dowolnym momencie. Ważny jest nie tylko wysiłek, ale także rozluźnienie mięśni. Trening autogenny i relaksujące masaże twarzy również pozytywnie wpływają na stan emocjonalny osoby zainteresowanej. Osoby dotknięte chorobą powinny włączyć proste, ale skuteczne ćwiczenia do swojej codziennej rutyny.

Grymasy, takie jak uniesienie brwi i kącików ust lub uformowanie buzi, które można całować, są równie pomocne, jak ściśnięcie ust i oczu, marszczenie nosa i nadmuchanie policzków lub balonu. Pomocne są wszelkie miny, od złego oka po wyrażanie wielkiej radości.