Plik Wzór chodu to złożona sekwencja ruchów, która zależy od wielu czynników. Zmiany mogą mieć znaczący wpływ na mobilność i jakość życia.
Jaki jest wzór chodu?
Termin chód to nazwa nadana wrażeniu wizualnemu, jakie osoba zyskuje, obserwując ruch czyjegoś chodzenia. Na percepcję wpływają nie tylko cykliczne ruchy nóg, ale także elementy dynamiczne i statyczne w innych obszarach ciała.
Ponieważ jest to codzienna sekwencja ruchów, każdy ma w głowie pewien rodzaj normalnego chodu, z którym porównuje swoje obserwacje. Odchylenia są klasyfikowane jako zmiany chodu. Kryteriów użytych w porównaniu nie da się zobiektywizować, opierają się one jedynie na wartościach empirycznych.
Normalny chód charakteryzuje się płynnymi, rytmicznymi i dobrze skoordynowanymi ruchami nóg i ramion przy wyprostowanej tułowiu i głowie.
Profesjonalna obserwacja chodu, zwana analizą chodu, wykorzystuje określone parametry do oceny. W przypadku niektórych z tych kryteriów istnieją wartości standardowe, z którymi można porównać obserwowane, ale nie dostarczają one żadnych obiektywnych zmierzonych wartości, a jedynie możliwości orientacji. Są to takie cechy, jak długość kroku, szerokość ścieżki, częstotliwość kroków, prędkość i rytm chodu.
Funkcja i zadanie
Chodzenie we wszystkich jego odmianach jest podstawowym procesem ruchu, który zapewnia mobilność osoby, a tym samym dużą część jej aktywności i udziału w życiu społecznym. Wzór chodu jest indywidualnym wyrazem projektu tego procesu.
Zasadniczo w sekwencję ruchów zaangażowane jest całe ciało, dynamicznie lub statycznie. Ruchy nóg stanowią podstawę rzeczywistego poruszania się, ponieważ prawa i lewa kończyna napędzają ciało w naprzemiennych cyklach. Cykl chodu nogi obejmuje fazę podparcia i fazę zamachu nogi. Sposób wykonania różni się w zależności od osoby i zależy zarówno od warunków fizycznych, jak i nawyków ćwiczeń. Z reguły stosowane amplitudy ruchu są tej samej wielkości, a cała sekwencja ruchów jest rytmiczna, co oznacza, że cykle chodu mają mniej więcej taką samą długość w porównaniu ze sobą.
Długość kroku może się różnić i odbiegać od wartości standardowej (1,5 - 2 stopy długości), w zależności od dźwigni. Osoby z nogami, które są stosunkowo długie w porównaniu z górną częścią ciała, mają tendencję do wykonywania dużych kroków, podczas gdy odwrotne proporcje długości prowadzą do małych kroków. Szerokość toru i pozycja nóg są w dużym stopniu zależne od położenia stawów biodrowych i kształtu osi nóg.
Miednica towarzyszy kołyszącemu się ruchowi nóg z obrotem do przodu, lekko zabierając ze sobą kręgosłup lędźwiowy. Odwodziciele zapewniają, że unosząca się w powietrzu połowa miednicy pozostaje pozioma i nie przewraca się.
Ręce wychylają się w kierunku przeciwnym do podnoszenia nóg, przy czym impuls ruchu pochodzi z barków i łokci, ale amplituda ruchu jest zwykle stosunkowo niewielka. Obręcz barkowa i sąsiedni kręgosłup piersiowy obracają się zgodnie z ruchami ramion. W przeciwnym razie górna część ciała jest stabilizowana w pozycji wyprostowanej, z niewielkimi odchyleniami bocznymi.
Zwykle cały wzorzec chodu jest dobrze skoordynowaną interakcją wszystkich powiązanych elementów. Swobodne ruchy nóg i ramion są celowe i jak najbardziej bezpośrednie.Wszystkie elementy stabilizujące są możliwe bez trudu i bez dużego wysiłku mięśniowego oraz bez podrażnień.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na zaburzenia równowagi i zawroty głowyChoroby i dolegliwości
Zmiany we wzorcu chodu mogą mieć różne przyczyny. Miejscowe choroby lub urazy nóg upośledzają funkcje kończyn dolnych lub miednicy. Zużycie i rozdarcie chrząstki stawowej w chorobie zwyrodnieniowej stawu biodrowego jest często kompensowane przez typowy wzór wymijający, który staje się widoczny, gdy górna część ciała jest odchylona w bok w fazie stojącej nogi. Rezultatem jest kaczkowaty wzór chodu.
W miarę postępu choroby dotknięta noga jest coraz bardziej oszczędzana, a mięśnie ulegają rozpadowi. Wpływa to bardzo wcześnie na mięśnie, które podczas chodzenia utrzymują miednicę w pozycji poziomej. Ze względu na niewydolność porywaczy opada po stronie wahadłowej nogi powodując tzw. Utykanie Trendelenburga.
Jednostronne ograniczenia ruchu w stawach biodrowych lub kolanowych zmieniają rytm chodu poprzez skrócenie związanej z tym fazy stojącej lub kołyszącej się nogi po uszkodzonej stronie. Zginacze bioder o zmniejszonej elastyczności ograniczają wyprost biodra, co oznacza, że faza stojącej nogi po stronie dotkniętej chorobą kończy się wcześnie. Ból związany z uciskiem w wyniku urazów może mieć takie same konsekwencje. Ten rodzaj zmiany chodu nazywa się utykaniem podczas normalnego użytkowania.
Choroby neurologiczne mogą również znacząco modyfikować wzorzec chodu. W chorobie Parkinsona długość kroku jest często znacznie skracana po obu stronach, co prowadzi do typowego, małego chodu potknięcia.
Zmiany koordynacyjne mogą wynikać z udaru lub chorób powodujących ataksję. Osoby z hemiplegią zwykle rozwijają spastyczny wzorzec rozciągania w nodze po fazie rozluźnienia, co znacząco zmienia sekwencje ruchów podczas chodzenia. W fazie wahadłowej nogi wyciągniętą nogę wysuwa się do przodu ruchem okrężnym wychodzącym z miednicy i umieszcza z przodostopiem. Następnie następuje faza krótkiej nogi stojącej, w której druga noga jest szybko przesuwana do przodu. Tworzony jest wzór chodu ze zmianami w koordynacji i rytmie.
Ataktyczne zaburzenia ruchu to złożone objawy ośrodkowych chorób neurologicznych, takich jak stwardnienie rozsiane czy wrodzone ataksje. Utrudnione może być zarówno wykonywanie ukierunkowanych ruchów, jak i utrzymywanie i stabilizacja pozycji. Podczas chodzenia objawia się to subiektywnie jako niepewność, którą kompensuje poszerzenie ścieżki i przesuwanie stóp do przodu krótkimi, chwiejnymi krokami. Podobny chód występuje po wypiciu dużej ilości alkoholu.
.jpg)
.jpg)
