w Audiometria szumów według Langenbecka próg słyszalności jest określany dla różnych wysokości dźwięków z jednoczesnym nałożeniem czystego tonu z szumem tła.
Badanie audiometryczne pozwala wyciągnąć wnioski, czy doszło do uszkodzenia czuciowo-nerwowego, tj. Uszkodzenia układu sensorycznego (czujniki w ślimaku) i / lub w dolnej części nerwu. Metoda została opracowana i zaprezentowana przez Bernharda Langenbecka w 1949 i 1950 roku.
Co to jest audiometria szumowa?
Audiometria szumowa według Langenbecka różni się od „normalnej” audiometrii tonalnej tym, że oprócz określenia progu słyszalności dla tonów zależnych od częstotliwości w postaci bezwzględnych lub względnych poziomów ciśnienia akustycznego, poszczególne tony są podszyte szumem o stałej intensywności.
Poziom ciśnienia akustycznego hałasu dobierany jest w taki sposób, że ukrywa indywidualny próg ciszy w środkowym zakresie częstotliwości, ale leży poniżej progu dla tonów czystych dla tonów wysokich i niskich. Przede wszystkim metoda pozwala na wyciągnięcie wniosków, czy w przypadku niedosłuchu przyczyną jest uszkodzenie komórek czuciowych w ślimaku, czy też uszkodzenie dalszej drogi transmisji (nerw słuchowy) lub ośrodków przetwarzania neuronalnego.
W przypadku upośledzenia funkcji receptorów w ślimaku, osoby badane dostrzegają słabsze nakładanie się czystych tonów, które są słyszalne, niż w przypadku późniejszej nerwowej utraty słuchu. Ewentualne zaburzenie przewodzenia dźwięku lub zaburzenia czucia można z góry wyjaśnić, porównując progi słyszenia między dźwiękiem przenoszonym przez konstrukcję a dźwiękiem przewodzonym przez powietrze.
Funkcja, efekt i cele
Jeśli istnieje podejrzenie uszkodzenia słuchu, początkowo interesujące jest potwierdzenie lub obalenie podejrzenia za pomocą subiektywnych i obiektywnych testów. Jeśli wada słuchu zostanie potwierdzona, należy ustalić w sensie skutecznej terapii, jakie są przyczyny tego zaburzenia.
Zasadniczo mogą występować upośledzenia mechaniczno-fizyczne, takie jak zatkanie zewnętrznego przewodu słuchowego woskowiną lub uszkodzenie błony bębenkowej i czasowe lub trwałe upośledzenie jej funkcji. W niektórych przypadkach kosteczki słuchowe, które mechanicznie przenoszą dźwięk, są również chore lub zwapnione (otoskleroza) i prowadzą do problemów z przewodzeniem dźwięku. Innymi przyczynami może być upośledzenie czynności włosków czuciowych w ślimaku, które zamieniają „słyszane” tony na impulsy elektryczne lub występują problemy z neuronowym przetwarzaniem sygnałów słuchowych poniżej.
Jeśli można wykluczyć zaburzenie przewodzenia dźwięku, aby przyjąć, że przyczyną rozpoznanego uszkodzenia słuchu jest zaburzenie czucia dźwięku, audiometria szumowa Langenbecka jest rozszerzoną metodą diagnostyczną grał lewym lub prawym uchem i jednocześnie nakładał się permanentny hałas. Jest to tzw. „Biały szum”, który ma stałą gęstość mocy w ograniczonym widmie częstotliwości.
Ciśnienie akustyczne hałasu dobiera się tak, aby znajdowało się powyżej progu percepcji dla tonów o średniej częstotliwości (od 1 do 4 kHz), ale poniżej progu percepcji dla tonów niskich i wysokich. W przeciwieństwie do audiogramów bez szumu tła, dla których indywidualne progi słyszenia są zwykle wprowadzane jako odchylenie w stosunku do wartości normalnych, w audiometrii szumu często wprowadza się progi słyszalności jako poziomy bezwzględnego ciśnienia akustycznego w odpowiedniej formie. Dzięki temu wpływ szumu tła na próg słyszalności czystych tonów jest wyraźnie widoczny. Wyniki procedury testowej Langenbecka pokazują, czy występuje problem neuronowy czy sensoryczny.
W przypadku sensorycznego (ślimakowego) upośledzenia słuchu czyste tony są mniej przysłonięte przez szum tła niż w przypadku neuronalnej słabości percepcji dźwięku. W przypadku niedosłuchu ślimakowego punkty czystego tonu - podobnie jak u osób bez wad słuchu - znajdują się na poziomie hałasu i w przypadku tonów niskich i wysokich prowadzą do spoczynkowych progów słyszenia, którym nie towarzyszy hałas.
W przypadku neuronalnego upośledzenia słuchu pacjent odbiera tylko czyste tony przy wyższym ciśnieniu akustycznym niż hałas. Na wykresie nagrywania progi słyszalności czystych tonów są zatem zawsze poniżej „poziomu hałasu”. Można powiedzieć, że unikają ukrytego progu słyszenia. Zarejestrowane punkty progu słyszenia na diagramie dla audiometrii szumu według Langenbecka już dają wyraźne wizualne wskazanie, czy występuje problem ślimakowy, czy retro ślimakowy, tj. Problem neuronalny poniżej.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na dolegliwości uszu i problemy ze słuchemRyzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa
Audiogramy służą nie tylko do określania i lokalizacji niedosłuchu przewodzeniowego lub czuciowo-nerwowego, ale mogą być również wykorzystywane do udowodnienia, że zdolność słyszenia pacjenta odpowiada normalnemu słyszeniu w określonym z góry zakresie.
To jest np. B. powszechną praktyką określania sprawności pilotów zawodowych i lotniczych. W przypadkach, gdy jedno z dwojga uszu ma znacznie gorszy słuch, pojawia się problem „podsłuchiwania”. Ucho z lepszą zdolnością słyszenia może łatwiej odbierać dźwięk odtwarzany przez słuchawki niż ucho „gorsze”, co może zafałszować wynik audiogramu, ponieważ pacjent nie zauważa, że słyszy dźwięk, aby rozpoznać go „niewłaściwym” uchem.
Do podsłuchu dochodzi zwykle wtedy, gdy próg słyszenia ucha słabszego jest o ponad 40 dB wyższy od progu słyszenia ucha lepiej słyszącego. Aby nadal uzyskiwać niezafałszowany wynik, lepsze ucho jest „przytłumione”. Słychać głośny dźwięk w celu tymczasowego znieczulenia na dźwięk testowy. Przy ustawianiu poziomu ciśnienia akustycznego dla hałasu maskującego należy uwzględnić próg dyskomfortu, powyżej którego hałas jest odczuwany jako nieprzyjemny lub nawet bolesny. Nie są znane żadne inne zagrożenia ani skutki uboczne audiogramu hałasu Langenbecka.
.jpg)
.jpg)
