Plik Przysadka mózgowa, po niemiecku Przysadka mózgowato gruczoł hormonalny wielkości jądra orzecha laskowego, znajdujący się na wysokości nosa i uszu w dole środkowym. Ściśle współpracuje z podwzgórzem i, podobnie jak interfejs między mózgiem a procesami fizycznymi, kontroluje uwalnianie niezbędnych hormonów, które między innymi Mają wpływ na metabolizm, wzrost i reprodukcję.
Co to jest przysadka mózgowa?
Nazwa przysadka wywodzi się ze starożytnego greckiego terminu hypóphysis i dosłownie oznacza: dolną / poniżej przyczepioną roślinę. To dość dobrze opisuje ich pozycję. Ponieważ przysadka mózgowa „wisi” pod mózgiem. Przysadka mózgowa, w łacinie glandula pituitaria, ma kluczowe znaczenie dla równowagi hormonalnej i jej centralnego sterowania.
Ma tylko ok. 1 cm wzrostu i jeden gram „ciężki”, tym większy wpływ na układ hormonalny organizmu. Wraz z podwzgórzem, z którym jest połączony i tworzy jednostkę funkcjonalną, odgrywa ważną rolę w uwalnianiu wielu różnych hormonów. Ponadto przysadka mózgowa jest jedyną częścią mózgu, w której można ominąć barierę krew-mózg.
Jest to ochrona ośrodkowego układu nerwowego przed substancjami, które nie mogą przedostać się do materii mózgu: Bariera krew-mózg jako bariera tylko częściowo przepuszczalna reguluje selektywną wymianę substancji. To pozwala hormonom, które powstają w mózgu lub podwzgórzu, przejść przez przysadkę mózgową z mózgu do krwiobiegu.
W ten sposób przysadka mózgowa (wraz z podwzgórzem) zapewnia połączenie między układem nerwowym i hormonalnym organizmu, a tym samym łączy i koordynuje systemy komunikacyjne w organizmie człowieka.
Anatomia i budowa
Przysadka mózgowa znajduje się u podstawy czaszki, mniej więcej na wysokości oczu i uszu. Znajduje się w tak zwanej skrzynce przysadkowej i wisi jak kropla poniżej podwzgórza, z którym jest połączona szypułką przysadki. Struktura kości, w której osadzona jest przysadka mózgowa, znana jest jako siodło tureckie.
Przysadka mózgowa i podwzgórze tworzą funkcjonalną jednostkę, która łączy dwa ważne systemy komunikacyjne w ludzkim ciele: układ nerwowy i układ hormonalny są regulowane przez centralną jednostkę sterującą układu hormonalnego, podwzgórze i przyłączoną do niego przysadkę mózgową. Składa się z kilku części, które różnią się od siebie nie tylko funkcjonalnie, ale także pod względem historii rozwoju, a tym samym histologicznie (w odniesieniu do typu komórki):
Przedni płat przysadki (zwany również adenohypophysis) jest starszą częścią pod względem rozwoju i zawiera różne komórki gruczołów wytwarzające hormony. Tylny płat przysadki mózgowej (zwany także neurohipofizą) składa się głównie z procesów komórek nerwowych, tzw. Aksomów.
Jest też płat śródmiąższowy. Podczas gdy przedni płat przysadki wyrasta z woreczka Rathkego, kontynuacja tak zwanego sklepienia gardła, tylny płat przysadki, ściśle mówiąc, należy do międzymózgowia. Duża różnica polega na tym, że przysadka gruczołowa, kontrolowana przez podwzgórze, sama produkuje hormony, podczas gdy przysadka mózgowa jest wyłącznym organem magazynującym i uwalniającym / wydzielającym hormony oksytocyny i ADH wytwarzane w podwzgórzu.
Funkcja i zadania
Dlatego przysadka mózgowa stanowi rodzaj interfejsu i jest wyjątkowa w swojej funkcji. Ponieważ jest to jedyna część mózgu, która nie podlega barierze krew-mózg, ma również ogromne znaczenie: do niego należy uwolnienie hormonów powstałych w przysadce gruczołowej, a także tych wytwarzanych w podwzgórzu, do ogólnego krwiobiegu. .
Sam gruczoł przysadki lub płat przedni przysadki mózgowej wytwarza dużą ilość hormonów. W tym miejscu rozróżnia się hormony, które mają bezpośredni wpływ na narządy docelowe (tzw. Hormony nie-glandotropowe) oraz hormony glandotropowe, które stymulują produkcję gruczołów wytwarzających hormony poniżej. Hormony, które mają bezpośredni wpływ na narząd docelowy to somatropina (w skrócie STH, hormon wzrostu) i prolaktyna (która reguluje między innymi wypływ mleka).
Druga grupa, hormony glandotropowe, obejmuje hormon folikulotropowy (w skrócie FSH) i hormon luteinizujący (LH), z których oba należą do hormonów „gonadotropowych” wpływających na gonady. Ponadto przedni płat przysadki mózgowej wytwarza inne hormony glandotropowe (i „nie-gonadotropowe”, tj. Nie wpływające na komórki rozrodcze), takie jak hormon stymulujący tarczycę (w skrócie TSH; stymuluje gruczoł tarczycy) i hormon adrenokortykotropowy (w skrócie ACTH).
Ponadto lipotropina (LPH), beta-endorfina i met-enkefalina są produkowane w przednim przysadce mózgowej. W płacie przysadki, m.in. powstają hormony stymulujące melanocyty lub melanotropiny (w skrócie MSH). Podwzgórze kontroluje i reguluje całą produkcję hormonów przysadki mózgowej za pomocą statyn i liberin. Z drugiej strony w przysadce mózgowej (tylnym płacie przysadki mózgowej) gromadzi się i uwalnia hormon oksytocyna powstający w podwzgórzu oraz hormon antydiuretyczny (w skrócie ADH).
Choroby i dolegliwości
Choroby przysadki nie należą do rzadkości, w zależności od metody badania i wieku zmiany chorobowe przysadki stwierdza się u około 10–25% populacji. Większość z nich nie ma jednak objawów i nie wymaga żadnej terapii.
Do dokładnej diagnozy potrzebne są rozbudowane testy hormonalne i zwykle bardzo złożone testy dynamiczne, zwłaszcza że wiele hormonów zależy również od wielu innych czynników (takich jak pora dnia, stres itp.). Zasadniczo tylna lub przednia przysadka mózgowa może stać się nadmierna lub niedoczynna, z prawidłową lub upośledzoną funkcją hormonalną. Szczególnie w częściach przysadki mózgowej wytwarzających hormony może dojść do niewydolności lub niedoczynności (niewydolność przysadki i niedoczynność przysadki), ale także do nadczynności.
Ta ostatnia zwykle ma postać guza, który skutkuje nadmiarem hormonów. W tak zwanym gruczolaku przysadki, np. Zwiększone wydzielanie hormonu wzrostu somatotropiny, które fizycznie objawia się akromegalią: nadmiernym wzrostem, zwłaszcza nóg i ramion. Konsekwencją gruczolaka przysadki i niedoczynności przysadki (czyli nadprodukcji hormonów przez przysadkę mózgową) może być również zwiększona produkcja ACTH i choroby Cushinga.
Świadczy to o poważnych zaburzeniach równowagi wodnej i typowym obrazie powstawania silnych obrzęków twarzy i ciała. Jednak nie tylko bezpośrednie fizyczne skutki nadprodukcji hormonalnej w gruczolaku przysadki mogą prowadzić do poważnych chorób. To tylko dwa możliwe skutki fizyczne, ponieważ przysadka mózgowa wpływa na liczne procesy endokrynologiczne i organiczne, a zatem inne choroby (np. Tarczycy, nadnerczy itp.) Wynikają ze zmian patologicznych w przysadce mózgowej.
Z tego powodu objawy w przebiegu chorób przysadki są również skrajnie różne i stanowią wyzwanie medyczne i diagnostyczne. Powiększenie przysadki mózgowej może również stać się problemem związanym z przemieszczeniem przestrzeni. Ucisk na nerwy wzrokowe i twarzowe może powodować poważne porażenie mięśni oka i ubytki pola widzenia.
Występuje tu spore ryzyko trwałego uszkodzenia, dlatego guz należy usunąć chirurgicznie, często przez nos. Oprócz szeroko zakrojonych badań hormonalnych, dalsze diagnostyczne wyjaśnienie różnicowe można często przeprowadzić za pomocą metod obrazowania (tomografia komputerowa mózgu, terapia rezonansem magnetycznym i scyntygrafia receptora somatostatyny).
