Immunoelektroforeza

Plik Immunoelektroforeza służy do laboratoryjnej diagnostyki przeciwciał monoklonalnych we krwi pacjenta. Przeciwciała monoklonalne pochodzą z tej samej komórki i są skierowane przeciwko tym samym antygenom. Z tego powodu należy je ocenić jako patologiczne i, jeśli zostanie udowodnione, mówić o chorobach, takich jak choroba Waldenströma.

Co to jest immunoelektroforeza?

Jony mają różną ruchliwość. Ta odmienna ruchliwość stanowi podstawę procedury elektroferezy. Metody te oddzielają od siebie różne substancje za pomocą pól elektrycznych i grawitacji. Dobrze znaną metodą w tej dziedzinie jest immunoelektrofereza.

Jest to jakościowa metoda diagnostyczna stosowana do wykrywania przeciwciał monoklonalnych. Przeciwciała to immunologicznie czynne substancje białkowe z określonej linii komórkowej. Wszystkie przeciwciała monoklonalne są oparte na tych samych limfocytach B i dlatego są skierowane przeciwko pojedynczemu epitopowi. Każda naturalna odpowiedź immunologiczna na atakujące antygeny odpowiada odpowiedzi poliklonalnej i dlatego jest skierowana przeciwko różnym epitopom. Dlatego monoklonalna odpowiedź immunologiczna dostarcza wskazówek na temat patologicznych procesów zachodzących w organizmie.

Przeciwciała monoklonalne wiążą różne cząsteczki z wysoką specyficznością. To wiązanie można wykazać za pomocą immunoelektroforezy. Procedura jest procedurą jakościową w diagnostyce laboratoryjnej i składa się z dwóch rodzajów procedury, elektroforezy surowicy i immunodyfuzji.

Funkcja, efekt i cele

Immunoelektroforeza łączy w sobie metodologię elektroforezy surowicy z immunodyfuzją. Surowicę pacjenta umieszcza się na żelu agarozowym lub folii z octanu celulozy. Stosuje się również surowicę kontrolną. Po aplikacji następuje elektroforetyczna separacja próbek. Antysurowice, IgG, IgA, IgM, kwas octowy do normalnej elektroforezy oraz kappa i lambda są stosowane pomiędzy liniami podziału.

Powoduje to reakcję z przeciwciałami w surowicy pacjenta, co tworzy linie precypitacji. W zależności od zastosowanej surowicy odpornościowej oraz położenia i kształtu poszczególnych linii, można wyciągnąć wnioski na temat immunoglobulin zawartych w lekkich łańcuchach kappa lub lambda. W przypadku pasma lambda występują wolne łańcuchy lekkie z przeciwciał. Laboratorium dostarcza dodatkowych dowodów poprzez rzadkie IgE i IgD, które pozwalają na dokładne określenie immunoglobulin. Metoda elektroforezy immunodyfuzyjnej odbywa się według Pierre'a Grabara i Curtisa Williamsa i odpowiada połączeniu elektroforezy białek w żelu agarozowym i dyfuzji przeciwciał.

Najpierw przeprowadza się elektroforezę w żelu agarozowym. Następnie zawarte przeciwciała dyfundują przeciwko prążkom antygenów, tworząc w ten sposób łuki osadu. Należy dokonać rozróżnienia między tym a immunoelektroforezą rakietową Laurell'a, która odpowiada elektroforezie białek w żelu agarozowym, z których każde zawiera przeciwciała w określonym stężeniu. W żelu znajduje się lekko zasadowy bufor, który pozwala jedynie na migrację antygenów i który zmusza większość przeciwciał do punktu izoelektrycznego poprzez wystawienie na lekko zasadową wartość pH, aż przestaną poruszać się elektroforetycznie.

Na początku immunoelektroforezy rakietowej występuje nadmiar antygenu, tak że powstają rozpuszczalne kompleksy antygen-przeciwciało. Podczas elektroforezy dochodzi również do wiązania między antygenami i innymi przeciwciałami. W ten sposób w punkcie równoważnikowym powstają immunoprecypitaty, które przypominają figury rakietopodobne o wysokości proporcjonalnej do stężenia antygenu. W celu oceny testu mierzy się wysokość osadu.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Wykrywanie przeciwciał monoklonalnych ma szczególne znaczenie w diagnostyce szpiczaka mnogiego i choroby Waldenströma. Przedstawione dowody przemawiają za złośliwą degeneracją komórek odpornościowych. Szpiczak mnogi odpowiada rakowi szpiku kostnego, który charakteryzuje się złośliwym namnażaniem się komórek wytwarzających przeciwciała w osoczu.

Te komórki plazmatyczne wytwarzają przeciwciała i ich fragmenty. Złośliwe komórki plazmatyczne zawsze pochodzą ze wspólnej komórki prekursorowej i dlatego są genetycznie identyczne. Wytwarzają tylko przeciwciała monoklonalne. Złośliwość tej choroby może odpowiadać stadium przedrakowego, ale może również osiągnąć wysoce złośliwy etap, który bez leczenia szybko kończy się śmiercią. Objawy choroby wynikają ze złośliwego wzrostu komórek lub z przeciwciał i fragmentów przeciwciał. Najczęstsze objawy to ból kości, rozpuszczenie kości i samoistne złamania.

Często wzrasta poziom wapnia we krwi. Ponadto nieprawidłowe przeciwciała często odkładają się w tkankach i powodują zaburzenia czynnościowe w narządach, co może prowadzić do objawów, takich jak niewydolność nerek lub upośledzony przepływ krwi. Choroba Waldströma jest również złośliwą chorobą nowotworową. Mówiąc dokładniej, jest to złośliwa choroba chłoniaka, zaliczana do wolno postępujących i prawie bezobjawowych chłoniaków nieziarniczych z komórek B. W większości przypadków w chorobie można wykryć nieprawidłowe wytwarzanie monoklonalnych IgM, spowodowane aktywnością komórek złośliwego chłoniaka.

Choroba Waldenströma jest niezwykle podobna pod względem właściwości do szpiczaka mnogiego, ale zwykle ma korzystniejszy przebieg. Większość pacjentów z chorobą Waldenströma nie wykazuje żadnych objawów do chwili zdiagnozowania. Inni pacjenci wcześnie wykazują objawy, takie jak niespecyficzne zmęczenie lub neuropatie obwodowe, które są spowodowane odkładaniem się monoklonalnych IgM w osłonce mielinowej. Nawet niewielkie ilości IgM mogą wywołać polineuropatię. U innych pacjentów nie występuje polineuropatia, nawet przy wysokim poziomie. Ponadto mogą wystąpić niespecyficzne objawy, takie jak gorączka, niechciana utrata masy ciała lub nocne poty. Charakterystyczny jest również ból kości.

Z powodu nadprodukcji IgM krew staje się nadmiernie lepka, więc wymienione objawy mogą być związane z objawami zespołu nadlepkości. W większości przypadków skłonność do krwawień objawia się częstymi krwawieniami z nosa, bólami głowy, ogólnym złym samopoczuciem lub niewyraźnym widzeniem i dolegliwościami akustycznymi. W celu wykrycia tego typu złośliwych chorób immunoelektrofereza od dawna stała się standardową procedurą diagnostyczną.