Osteosynteza zespołu napinającego

w Osteosynteza zespołu napinającego jest to zabieg chirurgiczny mający na celu redukcję i stabilizację przemieszczonych złamań przebiegających przez stawy. Jest to często stosowana i sprawdzona metoda w zakresie opieki chirurgicznej i ortopedycznej.

Co to jest osteosynteza pasma napięciowego?

Osteosynteza opaskowa to zabieg z obszaru wewnętrznego zespolenia specjalnych fragmentów złamania przez ciało obce. Podstawa osteosyntezy taśmy napinającej pochodzi od inżynierów konstrukcji żelbetowych. Efekt tej techniki został naukowo potwierdzony przez Friedricha Pauwelsa, a koncepcja zabiegu została po raz pierwszy przedstawiona w 1958 roku i przeprowadzona przez ortopedów i chirurgów.

Osteosynteza pasów napinających znajduje zastosowanie w chirurgii i ortopedii. Złamania (złamania kości), które przebiegają w okolicy stawu i fragmenty złamania (fragmenty) są usuwane od siebie siłą rozciągającą ścięgna. Te pęknięcia są traktowane naprężoną pętlą z drutu. Chodzi o to, że fragmenty są zakotwiczone razem, dopóki nie urosną razem. Takie złamania są zwykle spowodowane upadkami lub bezpośrednimi siłami zewnętrznymi działającymi na kość.

W połączeniu ze zwiększonym napięciem mięśni może to prowadzić do zerwania ścięgna. Zwiększone napięcie mięśni pojawia się odruchowo, np. w przypadku upadku, w celu samoobrony, aby się przechwycić, jeśli to możliwe.

Funkcja, efekt i cele

Jeżeli w wyniku urazu dojdzie do złamania, decydujące są następujące właściwości, aby można było je leczyć za pomocą osteosyntezy z taśmą napinającą.Złamanie znajduje się w okolicy stawu i może dotyczyć części powierzchni stawowej.

Rozerwany fragment częściowy znajduje się pod napięciem mięśnia połączonego z odłamem ścięgnem. Odłamki są przemieszczane, a tym samym oddalone od siebie przez siłę rozciągającą ścięgna. Jeśli te właściwości są podane w złamaniu, złamanie jest leczone chirurgicznie za pomocą drutów kolczastych lub drutów Kirschnera i pętli z drutu. Druty składają się głównie ze stopów chromowo-kobaltowo-molibdenowych, stali chirurgicznej lub stopów tytanu.

Typowe złamania tego typu to np. Złamanie wyrostka łokciowego (staw łokciowy) i złamanie rzepki (rzepka). Ale również złamania w okolicy kostek (wewnętrzna i zewnętrzna kostka stopy) górnego stawu skokowego lub pęknięcia kostne w okolicy śródstopia są leczone za pomocą napinanego paska osteosyntezy. Są one mocowane za pomocą drucianych pętli, ale nie pod napięciem.

Jeśli złamanie ze zwichniętymi fragmentami złamania jest leczone chirurgicznie za pomocą osteosyntezy z opaską napinającą, chirurg musi najpierw wyrównać ze sobą wszystkie fragmenty złamania w celu przywrócenia anatomicznego kształtu, a tym samym prawidłowej osi pracy stawu. Druty kolczaste lub druty Kirschnera należy następnie wprowadzić możliwie równolegle do siebie, aby uniknąć blokowania funkcji złącza. Rozpoczynając w okolicy przyczepu ścięgna, druty kolczaste wprowadza się i biegnie pionowo przez linię złamania w bezpośrednim sąsiedztwie powierzchni stawu. Chirurg musi upewnić się, że druty nie przebijają tkanki. Przewody nie są wprowadzane za pomocą technik obrazowania. Chirurg ustala się poprzez badanie palpacyjne struktur stawowych.

Po przymocowaniu drutów kolczastych ich końce są zagięte i mocno zakotwiczone w przeciwległej korze. Kontrola obrazowania może następnie potwierdzić prawidłowe położenie.

Dzięki zamocowaniu drutowego ściągacza do drutów kolczastych jest teraz przykładane równomierne pociągnięcie, co zapewnia, że ​​fragmenty złamania nie oddalają się od siebie, nawet gdy mięśnie są napięte. Pętla druciana jest mocowana przez skręcenie spirali w różnych kierunkach. Powstałe wiry drutowe są na końcu skracane do 7-10 mm za pomocą szczypiec. Końce drutów kolczastych są skracane do 5-7 mm i zagięte o około 90 °. Wreszcie dotknięty staw jest w pełni funkcjonalny pod znieczuleniem, aby wykluczyć zaburzenia czynnościowe. Końcowa kontrola rentgenowska ponownie pokazuje położenie i przebieg przewodów. Jeśli druty są we właściwym miejscu, a przegub może się swobodnie poruszać, operacja zakończyła się sukcesem.

Dren Redona umieszcza się proksymalnie do leczonego złamania w celu odsysania płynu i krwi. Zakłada się jałowy i suchy bandaż z niewielkim uciskiem. Pierwszego dnia po operacji lekkie fizjoterapeutyczne ćwiczenia ruchowe można zwykle rozpocząć w sposób zorientowany na ból. W drugim dniu po operacji usuwa się drenaż Redona.

Wyraźną zaletą osteosyntezy z taśmą napinającą jest wiarygodny wynik i niski koszt materiału. Ponadto pacjent może swobodnie poruszać dotkniętą chorobą kończyną po operacji, co zapobiega ryzyku, takim jak zakrzepica lub zanik mięśni.

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Po wypisaniu ze szpitala powinno nastąpić dalsze leczenie i regularna kontrola przez specjalistę. Ważna jest tu pełna kontrola rany, napięcie nitki po ok. 14 dniach, kontrola RTG po 4 i 8 tygodniach oraz intensywne fizjoterapeutyczne ćwiczenia ruchowe.

Pomimo niezawodnej i często stosowanej metody należy zawsze rozważać poniższe zagrożenia. Każdy zabieg tego rodzaju osteosyntezy wiąże się z operacją, a tym samym znieczuleniem. Zwłaszcza u pacjentów geriatrycznych mogą wystąpić trudności w połykaniu, problemy sercowo-naczyniowe lub zaburzenia oddychania. Dlatego też u starszych pacjentów nie przeprowadza się już usuwania materiału, a u młodszych pacjentów jest on możliwie jak najmniej inwazyjny. Po operacji mogą wystąpić skutki uboczne, takie jak zaburzenia gojenia się ran, ból, infekcje i ograniczenia funkcjonalne.

Ponadto przeciążenie lub uszkodzenie materiału może prowadzić do poluzowania lub zerwania drutów. Należy to jak najszybciej rozpoznać i ponownie leczyć podczas regularnych badań kontrolnych metodami obrazowania, ponieważ fragmenty złamania mogą się przesunąć, a staw może być źle wyrównany. Jeśli fragmenty złamania zrosną się razem w niewspółosiowości, może wystąpić trwałe osłabienie i dyskomfort.