immunizacja

Z immunizacja to specyficzny rozwój odporności na określony wirusowy lub bakteryjny patogen. Rozróżnia się jeden aktywny i jeden bierna immunizacja. W przypadku immunizacji biernej, która jest skuteczna natychmiastowo, organizm jest bezpośrednio zaopatrywany w przeciwciała przeciwko antygenom danego patogenu, natomiast w przypadku immunizacji czynnej układ odpornościowy musi najpierw samodzielnie budować przeciwciała poprzez bezpośredni kontakt z inaktywowanymi patogenami.

Co to jest szczepienie?

Immunizacja obejmuje rozszerzoną zdolność układu odpornościowego do skutecznego zwalczania określonego typu patogenu wirusowego, w kilku przypadkach także patogenu bakteryjnego. W ten sposób można pokonać istniejącą infekcję lub kontakt z patogenem nie może już wywołać choroby zakaźnej, ponieważ istnieje specyficzna i indywidualna odporność. Jest to zawsze odporność nabyta, którą uzyskuje się poprzez czynną lub bierną immunizację.

W przypadku immunizacji czynnej organizm - a tym samym układ odpornościowy - zostaje skonfrontowany z patogenem i jego antygenem, które wcześniej w odpowiedni sposób unieszkodliwiono. Układ odpornościowy następnie (aktywnie) wytwarza specjalne przeciwciało, którego „receptura” jest przechowywana w komórkach pamięci układu odpornościowego (pamięć immunologiczna). W przypadku ponownego kontaktu z określonym patogenem układ odpornościowy jest w stanie w bardzo krótkim czasie zsyntetyzować przeciwciała w ilościach wystarczających do zabicia patogenu lub uczynienia go nieszkodliwym w inny sposób. Ściśle mówiąc, przypadkowy kontakt układu odpornościowego z określonym patogenem, który układ odpornościowy pokonał, jest również częścią czynnej immunizacji.

Przeciwdziała temu bierna immunizacja, dzięki której uzyskuje się natychmiastową skuteczną ochronę, zapobiegającą zakażeniu lub nawet istniejącej infekcji. Obejmuje bezpośrednie dostarczanie organizmowi niezbędnych przeciwciał przeciwko specyficznemu patogenowi.

Funkcja i zadanie

Szczególną zaletą czynnej immunizacji jest to, że po kontakcie z inaktywowanym patogenem lub antygenem układ odpornościowy ma wystarczająco dużo czasu na wytworzenie specyficznego przeciwciała bez możliwości wygrania przez patogen „wyścigu”. Czynne uodparnianie, które zwykle odbywa się w formie szczepień, pozwoliło powstrzymać wiele epidemii, które wcześniej zabiły tysiące ludzi.

W niektórych przypadkach możliwe było tymczasowe kontrolowanie patogenów na całym świecie w taki sposób, że nie wystąpiły już żadne przypadki chorób. Nie można jednak wykluczyć, że lokalnie ograniczone populacje omawianych patogenów istnieją w zbiornikach bez rzucania się w oczy.

Ponieważ reakcje układu odpornościowego są objęte czynną immunizacją, a układ odpornościowy nie rozróżnia kontaktu z inaktywowanymi lub zakaźnymi drobnoustrojami, wytworzone przeciwciała są przechowywane w „bazie danych” układu odpornościowego w postaci komórek pamięci, aby po ponownym kontakcie z tymi samymi - tym razem aktywowane - patogeny, przeciwciała mogą być syntetyzowane bardzo szybko i choroba nie może się wydostać.

Ponieważ początkowa produkcja specyficznych przeciwciał zajmuje pewien czas, od kilku dni do tygodni, czynna immunizacja zwykle nie jest odpowiednia do leczenia już istniejącej ostrej infekcji. Służy raczej zapobieganiu niektórym patogenom, na przykład przed podróżą do tropików lub przed planowanymi wyjazdami na obszary endemiczne.

Uodpornienie czynne odbywa się poprzez spożycie osłabionych żywych patogenów lub wstrzyknięcie „martwych” patogenów lub przez nacięcie skóry (wirusy ospy).

Aby uzyskać natychmiastową skuteczną obronę przed patogenami podczas ostrej fazy infekcji, niezbędne przeciwciała, które zostały wyizolowane lub wytworzone gdzie indziej, mogą być bezpośrednio wstrzyknięte. Ma to tę zaletę, że daje natychmiastowy efekt, ale także przy bezpośrednim zaangażowaniu układu odpornościowego. Oznacza to, że po pewnym czasie przeciwciała są ponownie całkowicie rozkładane, a ich istnienie nie jest przechowywane w komórkach pamięci. Jeśli ponownie wejdziesz w kontakt z patogenem, układ odpornościowy nie pamięta skutecznych przeciwciał. Oznacza to, że nie można uzyskać długoterminowej ochrony poprzez bierną immunizację.

W niektórych przypadkach, np. W leczeniu zakażeń tężcem i wścieklizną, możliwe jest połączenie biernej i czynnej immunizacji (jednoczesne szczepienie).

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Choroby i dolegliwości, które mogą być związane ze szczepieniami, są bardzo rzadkie. W związku z tym ryzyko związane z immunizacją jest niskie. Jednak istnieje ryzyko szczątkowe.

W przypadku czynnej immunizacji poprzez doustne spożycie osłabionego patogenu (szczepienie doustne) istnieją zasadniczo dwa różne podstawowe zagrożenia. Z jednej strony u zaszczepionych istnieje małe ryzyko, że oczekiwana odpowiedź immunologiczna na zarazki nie dojdzie do skutku, ponieważ osoba cierpi na ostrą biegunkę, co oznacza, że ​​zarazki nie mogą przylegać do nabłonka jelit i są ponownie wydalane niezauważone przez układ odpornościowy.

Inne - bardzo niskie - ryzyko istnieje dla osób przebywających w pobliżu osoby szczepionej. Mogą zostać zarażeni wydalonymi żywymi zarazkami osoby zaszczepionej, jeśli wejdą w kontakt z zarazkami i jednocześnie mają wyjątkowo osłabiony układ odpornościowy.

Aktywne szczepienie igłowe niesie normalne ryzyko związane z każdym wstrzyknięciem. Może to prowadzić do reakcji, takich jak gorączka, bóle głowy i ciała, podobne do łagodnej grypy.

Mogą również pojawić się objawy, które wystąpiłyby w przypadku zakażenia szczepionym patogenem. Objawy i przebieg są jednak znacznie słabsze i zwykle nieszkodliwe. W rzeczywistości pacjent jest lekko zakażony po szczepieniu.

Dzieci i dorośli, którzy cierpią na nabyty lub dziedziczny niedobór odporności lub mają sztuczną immunosupresję, nie mogą być szczepieni. Ponadto w miejscu wstrzyknięcia może wystąpić zaczerwienienie i reakcje immunologiczne, które ponownie znikną. Nie są znane żadne skutki uboczne biernej immunizacji poza normalnym ryzykiem reakcji na ukłucie igłą.