Pod jednym napar rozumie się podawanie płynu do organizmu człowieka z pominięciem układu żołądkowo-jelitowego („pozajelitowo”), zwykle do żyły. Droga dostępu przez infuzję jest wybierana albo dlatego, że danej substancji nie można zastosować w żaden inny sposób lub z powodu czynników wpływających na pacjenta, takich jak np. B. zaburzenia połykania.
Co to jest napar?
Od jednego napar mówi się, gdy zapasy wystarczają na długi czas. Gdy pacjent siedzi lub leży, odpowiednia substancja jest dostarczana pod kontrolą grawitacji przez butelkę infuzyjną lub mechaniczną pompę infuzyjną.
Należy to odróżnić od zastrzyku, w którym substancja czynna jest wprowadzana do organizmu pacjenta w krótkim okresie czasu, na przykład za pomocą siły mięśni poprzez wywieranie nacisku na tłok strzykawki do wstrzyknięć.
W przypadku infuzji wybiera się głównie dostęp dożylny, tj. Płyn wprowadza się bezpośrednio do żyły. Innymi powszechnymi metodami są wlew podskórny (pod skórę) lub śródkostny (do jamy szpikowej kości).
Funkcja, efekt i cele
ZA napar płynów jest wymagane, gdy wchłanianie przez przewód pokarmowy nie jest możliwe. Może to wynikać z faktu, że dana substancja w zasadzie nie nadaje się do wchłaniania przez błonę śluzową.
Innym powodem może być to, że dany pacjent nie może przyjmować w ten sposób leku ze względu na swoją chorobę, która w zasadzie mogłaby również zostać połknięta. Najczęstszą drogą wlewu jest droga dożylna, podczas której płyn jest wprowadzany do żyły, która przenosi go do serca, a stamtąd do całego ciała.
Wlew można podawać przez metalową kaniulę lub przez elastyczną kaniulę dożylną umieszczoną na stałe, wprowadzoną do żyły powierzchownej, zwykle w dłoni lub ramieniu. Jeśli mają być podawane leki, które łatwo podrażniają te powierzchowne żyły, lub jeśli nie można znaleźć odpowiedniej żyły, infuzję można przeprowadzić do jednej z żył centralnych szyi, pod obojczykiem lub w pachwinie.
Mówi się wtedy o centralnym cewniku żylnym (CVC). Specjalną formą jest cewnik portowy, w którym rurka jest chirurgicznie wprowadzana do żyły centralnej połączonej z komorą wszczepianą pod skórę. Przekłuwając skórę i membranę w tej komorze za pomocą specjalnej igły, pacjentowi można z łatwością wlewać wielokrotnie przez centralny dostęp dożylny. Taki cewnik portowy jest używany z. B. często do wlewu leków chemioterapeutycznych chorym na raka.
Do niektórych celów, takich jak B. do wlewu płynów pacjentom, którzy nie mogą pić w wystarczającej ilości, można wybrać drogę wlewu podskórnego. W tkankę tłuszczową pod skórą wprowadza się cienką igłę. Zaletą tej metody jest to, że nie ma potrzeby szukania żyły. Wadą jest to, że płyn jest powoli wchłaniany przez podskórną tkankę tłuszczową do układu naczyniowego i że niektóre leki nie nadają się do takiego wlewu podskórnego.
W sytuacjach nagłych, gdy wymagane jest podanie leku pozajelitowego, ale nie ma żyły, można również podać wlew śródkostny za pomocą mocnej igły do jamy szpiku kostnego, np. B. wprowadzono kość podudzia.
Ryzyka i niebezpieczeństwa
ZA napar niesie ze sobą różne zagrożenia. Przypadkowe przedostanie się powietrza do układu naczyniowego może prowadzić do zagrażającego życiu zatoru powietrznego. Istnieje również ryzyko, jeśli w ten sposób podaje się płyny, które nie nadają się do wlewu dożylnego.
W końcu każda substancja wprowadzona do organizmu może wywołać alergię, która może być szczególnie widoczna w przypadku wlewu pozajelitowego. Jeśli port wysunie się z żyły, infuzja może dostać się do otaczającej tkanki zamiast do żyły, co może spowodować poważne uszkodzenie tkanek miękkich w przypadku niektórych leków.
Wreszcie podczas tworzenia dostępu mogą wystąpić komplikacje. Typową komplikacją podczas tworzenia CVC do wlewu jest na przykład uraz płuc igłą do nakłuwania, który może prowadzić do zapaści płuc („odma opłucnowa”).
.jpg)
