Wyraźny Niedobór miedzi występuje bardzo rzadko, ponieważ miedź jest dostatecznie dostępna w żywności. Miedź jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym w wielu enzymach i jest również ściśle związana z metabolizmem żelaza. Brak miedzi prowadzi do anemii i niedoboru odporności.
Co to jest niedobór miedzi?
© happy_lark - stock.adobe.com
W krajach uprzemysłowionych jest to wyraźne Niedobór miedzi bardzo rzadko wcześniej. Dzienne zapotrzebowanie na miedź u ludzi wynosi od 1,5 do 3 mg. W orzechach, mięsie, owocach morza, zbożach i fasoli jest dużo miedzi. Im większe obciążenie fizyczne, tym większe zapotrzebowanie na miedź. Jest wydalany głównie z moczem. Ciało może przechowywać od 40 mg do 80 mg miedzi. Zarówno zbyt niskie, jak i zbyt wysokie stężenia miedzi prowadzą do zaburzeń zdrowotnych.
$config[ads_text1] not found
Miedź jest głównym pierwiastkiem śladowym, który kontroluje wiele procesów metabolicznych. Zawarty jest w wielu enzymach, które chronią przed reaktywnym tlenem, wspomagają tworzenie się dopaminy i odpowiadają za syntezę elastyny i kolagenu. Jest również ściśle powiązany z metabolizmem witaminy C i kontroluje wchłanianie żelaza z pożywienia. Ze względu na różnorodne funkcje miedzi, wyraźny niedobór miedzi ma bardzo negatywny wpływ na organizm.
przyczyny
Przyczyny niedoboru miedzi są bardzo zróżnicowane. Główną przyczyną jest zmniejszone spożycie miedzi z pożywienia. W krajach uprzemysłowionych zaopatrzenie w żywność jest wystarczające, aby zwykle zaspokajać zapotrzebowanie na miedź. W krajach rozwijających się niedobór miedzi jest poważnym problemem ze względu na niedostateczne zaopatrzenie w żywność, ale może również prowadzić do niedożywienia.
W przypadku niedożywienia dostępna jest wystarczająca ilość pożywienia, ale jednostronne spożywanie żywności o niskiej zawartości miedzi może prowadzić do niedoboru miedzi. Innymi przyczynami mogą być zaburzenia odżywiania i alkoholizm. Szczególnie osoby starsze są narażone na niedobór miedzi, ponieważ z różnych powodów nie mogą już normalnie jeść. Jednak oprócz niedoboru miedzi występują tu również inne niedobory.
$config[ads_text2] not foundLeki mogą również utrudniać wchłanianie miedzi. W szczególności preparaty bogate w cynk hamują wchłanianie miedzi. Niektóre choroby związane z nieprawidłowym wchłanianiem składników żywności, takie jak przewlekłe choroby żołądkowo-jelitowe lub celiakia, również mogą powodować niedobór miedzi. Choroby dziedziczne, takie jak zespół Wilsona lub zespół Menkesa, również prowadzą do niskiego stężenia miedzi we krwi.
Zespół Wilsona jest chorobą związaną z magazynowaniem miedzi, a zespół Menkesa zaburza wchłanianie miedzi. W przypadku ciężkich urazów z utratą krwi, oparzeniami, niektórymi chorobami lub lekami zapotrzebowanie na miedź wzrasta. Jeśli w takiej sytuacji nie będzie już więcej miedzi, wystąpi również niedobór miedzi.
Objawy, dolegliwości i oznaki
Wyraźny niedobór miedzi objawia się niedokrwistością, podobną do niedokrwistości z niedoboru żelaza. Powstaje za mało czerwonych krwinek. Niedobór miedzi powoduje wtórny niedobór żelaza ze względu na zmniejszone wchłanianie żelaza z pożywienia, którego nie można już naprawić nawet przez doustne podawanie preparatów żelaza.
Rozkład koloru w skórze zmienia się. Ponadto włosy szybko siwieją, zmęczenie, bladość, słaba wydajność i problemy z koncentracją oraz częste infekcje. Kości stają się kruche. Przede wszystkim powszechne są problemy psychologiczne, takie jak depresja. Często niedobór miedzi występuje razem z innymi niedoborami.
$config[ads_text3] not foundDiagnoza i przebieg choroby
Ponieważ wyraźny niedobór miedzi występuje bardzo rzadko, często nie jest badany i diagnozowany. W tym celu należy przeprowadzić badania krwi. Normalne stężenie miedzi we krwi wynosi od 80 do 140 mikrogramów na 100 ml. Z powodu wielu możliwych przyczyn niedobór miedzi może nie być wcale taki rzadki.
Jednak niewielki brak miedzi nie powoduje żadnych objawów. Objawy pojawiają się tylko wtedy, gdy są poważniejsze. Jednak w takich przypadkach oprócz niedoboru miedzi pojawiają się inne niedobory, takie jak niedobór żelaza.
Komplikacje
Długotrwały niedobór miedzi może powodować różne komplikacje. Przede wszystkim brak miedzi powoduje zmęczenie i słabą koncentrację oraz trudności w oddychaniu. Zwiększa to ryzyko wypadków i rzadko prowadzi do problemów z krążeniem. Poważny niedobór miedzi może prowadzić do omdleń i innych powikłań.
Bez miedzi układ odpornościowy jest również mniej wydajny i występuje więcej infekcji i chorób skóry. Układ nerwowy jest osłabiony, co np. Zmniejsza płodność i mogą wystąpić zaburzenia wzrostu. Brak miedzi jako pierwiastka śladowego prowadzi również do zmniejszenia wchłaniania żelaza z pożywienia. Prowadzi to do bólów głowy, zawrotów głowy, zmęczenia i ogólnego spadku wydajności.
W dłuższej perspektywie pojawiają się dolegliwości fizyczne, takie jak spierzchnięte usta, suchość skóry i łamliwe paznokcie, co z kolei może wiązać się z poważnymi komplikacjami. Czasami zmiany fizyczne mogą prowadzić do problemów psychologicznych. Ponieważ niedobór miedzi jest trudny do zdiagnozowania jako przyczyna, może przekształcić się w przedłużające się cierpienie emocjonalne.
$config[ads_text4] not foundSuplementy diety zawierające miedź mogą powodować reakcje alergiczne i inne dolegliwości. Ponadto ukierunkowane spożycie miedzi za pomocą środków dietetycznych może prowadzić do przyrostu masy ciała i niezrównoważonej diety, z których każda wiąże się z dalszymi problemami i komplikacjami.
Kiedy powinieneś iść do lekarza?
W przypadku zauważenia objawów zmęczenia, utraty apetytu i zmian zewnętrznych należy skonsultować się z lekarzem. Oznaki osłabienia fizycznego lub psychicznego sugerują niedobór, który należy zdiagnozować i leczyć. Ponieważ niedobór miedzi można wyleczyć tylko w sposób ukierunkowany poprzez postawienie właściwej diagnozy, w przypadku wymienionych objawów należy zawsze szukać pomocy medycznej. Jeśli złamania kości lub zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego występują wielokrotnie, niedobór może istnieć przez długi czas.
Konieczna jest natychmiastowa wizyta u lekarza, aby uniknąć trwałego uszkodzenia. Osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania, alkoholizm czy przewlekłe choroby przewodu pokarmowego są bardzo podatne na objawy niedoboru. Pacjenci z zespołem Wilsona, zespołem Menkensa i celiakią również należą do grup ryzyka i powinni mieć natychmiast zbadane objawy niedoboru. Jeśli masz niedobór miedzi, najlepiej udać się do lekarza rodzinnego lub internisty. Jeśli zaburzenie występuje jako część istniejącej choroby, należy poinformować o tym lekarza. Podczas terapii mogą być konieczne dalsze badania i dostosowanie leków.
Terapia i leczenie
Leczenie niedoboru miedzi zależy od przyczyny. Z reguły leczenie polega na wystarczającym doustnym podaniu suplementów miedzi. Nie wolno ich jednak podawać razem z preparatami lub lekami zawierającymi cynk, ponieważ cynk hamuje wchłanianie miedzi. W przypadku ciężkich zaburzeń wchłaniania, w rzadkich przypadkach może być konieczne pozajelitowe podanie miedzi. Pozajelitowe oznacza, że jelito należy przepuścić w celu wchłonięcia. W takich przypadkach dochodzi do szczególnie poważnego zakłócenia wchłaniania miedzi w jelicie. Jeśli występuje również niedokrwistość z niedoboru żelaza, żelazo należy również podawać pozajelitowo, ponieważ niedobór miedzi zapobiega wchłanianiu żelaza w jelicie. Głównymi przyczynami niedoboru miedzi są poważne choroby w krajach uprzemysłowionych, niedożywienie nie odgrywa tu roli. Jednak psychiczne zaburzenia odżywiania, takie jak bulimia lub anoreksja, mogą prowadzić do niedoboru miedzi. Dlatego leczenie tych zaburzeń odżywiania jest priorytetem.
Inne poważne choroby, takie jak rak, depresja lub demencja, również mogą wiązać się ze zmniejszonym spożyciem pokarmu. Ponownie, ważne jest, aby leczyć chorobę podstawową. Należy spodziewać się zaburzeń wchłaniania miedzi w ciężkich chorobach przewodu pokarmowego i celiakii. Oprócz pozajelitowego podawania preparatów miedzi, warunkiem wstępnym odpowiedniego zaopatrzenia w miedź jest wyleczenie danej choroby.
Perspektywy i prognozy
Prawdopodobieństwo wystąpienia niedoboru miedzi w świecie zachodnim jest bardzo niskie. Pierwiastek śladowy znajduje się w wielu powszechnie dostępnych produktach spożywczych. Chorobę można również skutecznie leczyć, co daje dobre rokowanie.
Jeśli jednak występuje trwały niedobór miedzi, pojawia się niedokrwistość i niedobór odporności. Oprócz typowych dolegliwości fizycznych cierpi również psychika. Ponieważ sucha skóra lub łamliwe paznokcie zmniejszają atrakcyjność. W dłuższej perspektywie brak leczenia stwarza zagrożenie dla całego organizmu ludzkiego.
W krajach uprzemysłowionych niedobór miedzi jest często konsekwencją poważnych chorób. W szczególności rak i demencja są uważane za wyzwalacze. Leczenie polega na doustnym podaniu tabletek zawierających pierwiastek śladowy. W ciężkich przypadkach konieczne jest ominięcie jelita, co przy obecnym stanie wiedzy nie stanowi problemu. Niedobór miedzi jest zwykle traktowany jako wtórny. Główny nacisk lekarzy kładzie się na chorobę sprawczą. W przypadku zaburzeń odżywiania i skłonności do jednostronnej diety perspektywa zależy od chęci współpracy zainteresowanej osoby. Ponieważ tutaj niewłaściwe spożycie pokarmu i problematyczne ideały powodują dolegliwości.
zapobieganie
Zapobieganie niedoborowi miedzi polega na odpowiednim zaopatrzeniu organizmu w miedź. Zwykle nie stanowi to problemu, ponieważ żywność zawiera wystarczającą ilość miedzi. Jeśli występują oznaki zaburzeń odżywiania, należy zasięgnąć porady lekarza. Poważne choroby żołądkowo-jelitowe wymagają pilnego wyjaśnienia i leczenia, aby zapobiec objawom niedoboru, takim jak niedobór żelaza lub miedzi.
Opieka postpenitencjarna
W przeciwieństwie do choroby nowotworowej, na przykład, opieka kontrolna zwykle nie jest częścią terapii, jeśli wykryje się niedobór miedzi. Wynika to głównie z faktu, że ryzyko zachorowań w zachodnich krajach uprzemysłowionych jest minimalne i można je łatwo usunąć odpowiednimi lekami. Sytuacja dostaw nie mogłaby być lepsza, jeśli chodzi o unikanie chorób.
Zbilansowana dieta wystarczy, aby zapobiec nawrotom. Jednak to nie wchodzi w zakres kompetencji systemu opieki zdrowotnej; pacjent musi raczej dostosować się do swojego codziennego życia. W razie potrzeby można wziąć udział w konsultacji żywieniowej. Długotrwałe leczenie jest konieczne tylko w przypadkach, gdy inne choroby powodują niedobór miedzi. Typowe objawy mogą powodować zaburzenia odżywiania, rak i depresja.
Opieka kontrolna polega na regularnych kontrolach, które są omawiane z lekarzem prowadzącym. Odnosi się to do badania związanego z objawami i analizy krwi. Pacjent otrzymuje również porady żywieniowe i inne przepisy. Zaplanowane badania kontrolne po rozpoznaniu niedoboru miedzi nie odgrywają istotnej roli w zachodnich krajach uprzemysłowionych. Występują tylko w przypadku trwałych i ciężkich chorób podstawowych, aby zapobiec powikłaniom.
Możesz to zrobić sam
Zbilansowana dieta zazwyczaj wystarcza, aby zrekompensować niedobór miedzi. Osoby, u których występują typowe objawy, powinny spożywać głównie grzyby, produkty pełnoziarniste, wątrobę i małże. Pokarmy zawierające żelazo, takie jak orzechy, kapusta, soczewica i płatki owsiane, również łagodzą objawy i zapobiegają towarzyszącemu niedoborowi żelaza.
Jeśli niedobór miedzi jest wyraźny, lekarz może również przepisać suplementy diety zawierające miedź. Ponadto należy dążyć do zdrowego stylu życia. Regularne ćwiczenia i dobra dieta wzmacniają cały organizm i pomagają w naturalny sposób regulować objawy niedoboru. Dzienniczek żywieniowy może również pomóc we wczesnym rozpoznaniu objawów i zapobieganiu objawom niedoboru, zanim pojawią się wyraźne dolegliwości fizyczne i psychiczne.
Każdy, kto ma trudności z ustaleniem zbilansowanej diety, powinien porozmawiać z lekarzem specjalistą lub bezpośrednio z dietetykiem. Jest to szczególnie przydatne, jeśli masz zaburzenia odżywiania, raka, depresję, demencję lub inną przewlekłą chorobę, która sprzyja niedoborowi miedzi. W przypadku początkowej choroby podstawowej należy również skonsultować się z lekarzem. Mogą monitorować dietę i udzielać dalszych wskazówek i środków, aby przeciwdziałać niedoborowi miedzi.
-bei-bluthochdruck.jpg)
.jpg)
