Panhypopituitarism

Z Panhypopituitarism jest również jako Choroba Simmondsa lub Zespół Simmonda znany. W tej chorobie w przednim płacie przysadki mózgowej wytwarzanych jest za mało lub wcale hormonów.

Co to jest panhypopituitarism?

Pierwsze objawy kliniczne pojawiają się dopiero po zniszczeniu 80% przysadki mózgowej. Tłumaczy się to niedoborem hormonów. W wyniku niedoboru TSH dochodzi do niedoczynności tarczycy (niedoczynności tarczycy).
© Vanessa - stock.adobe.com

Z Panhypopituitarism jest chorobą przedniego przysadki mózgowej. Przedni przysadka mózgowa stanowi największą część przysadki mózgowej.

Wytwarza hormony ACTH (hormon adrenokortykotropowy), TSH (hormon tyreotropowy), MSH (hormon stymulujący melanocyty), FSH (hormon folikulotropowy), LH (hormon luteinizujący), prolaktynę i somatotropinę.

$config[ads_text1] not found

Wszystkie te hormony są zbyt małe lub nie występują w przypadku niedoczynności przysadki. Jest to zatem uogólniona niewydolność przedniego płata przysadki mózgowej. Niedoczynność przysadki może wystąpić ostro lub przewlekle.

przyczyny

Główną przyczyną niedoczynności przysadki jest guz przysadki mózgowej. Choroba ma tutaj przebieg podostry lub przewlekły. Procesy autoimmunologiczne mogą również upośledzać funkcję przysadki mózgowej. Niedoczynność przysadki rzadko jest spowodowana zespołem Sheehana. W zespole Sheehana przednia przysadka mózgowa po urodzeniu ulega dysfunkcji z powodu braku ukrwienia matki.

Ostra niewydolność przedniego płata przysadki jest również wywołana urazem. W wypadku rzadko zrywa się całą przysadkę mózgową. Upośledzenie przysadki mózgowej w wyniku wypadku jest jednak dość powszechne. Badania z USA pokazują, że funkcja przysadki jest upośledzona u prawie połowy wszystkich pacjentów z umiarkowanym urazem głowy.

$config[ads_text2] not found

Objawy, dolegliwości i oznaki

Dopiero po zniszczeniu 80% przysadki pojawiają się pierwsze objawy kliniczne. Tłumaczy się to niedoborem hormonów. W wyniku niedoboru TSH dochodzi do niedoczynności tarczycy (niedoczynności tarczycy). TSH powoduje, że tarczyca wytwarza hormony tarczycy T3 i T4. Z niedoborem T3 i T4 chorzy pacjenci cierpią na obniżoną wydajność, apatię, osłabienie, zmęczenie, zaparcia, wypadanie włosów i depresję.

Hormon ACTH działa na korę nadnerczy. Pod wpływem ACTH kora nadnerczy wytwarza glukokortykoidy, mineralokortykoidy i steroidy. Jeśli brakuje ACTH, wytwarza się za mało kortyzolu. Głównym objawem tej wtórnej niedoczynności nadnerczy jest osłabienie. Ludzie również tracą na wadze, często wymiotują i mają niskie ciśnienie krwi.

Typowe jest również przebarwienie skóry. Jeśli jednak brakuje również MSH, przebarwienia mogą być nieobecne. Pacjenci, którzy nie wytwarzają wystarczającej ilości hormonu stymulującego melanocyty, są bardzo bladzi. Brak hormonu folikulotropowego i hormonu luteinizującego prowadzi do niedoczynności gonad.

U kobiet objawia się to brakiem krwawienia miesiączkowego. Chore kobiety są tymczasowo bezpłodne. Po ciąży, niedoczynność przysadki objawia się brakiem prolaktyny poprzez kwas agalaktowy. Termin medyczny bezmleczność opisuje brak produkcji mleka w okresie karmienia piersią. Bezmleczność występuje głównie w związku z zespołem Sheehana.

$config[ads_text3] not found

W przypadku niedoczynności przysadki wytwarza się zbyt mało lub wcale hormonów wzrostu. Prowadzi to do niskiego wzrostu w dzieciństwie. W wieku dorosłym niedobór przejawia się w postaci otyłości tułowia. W przypadku otyłości tułowia występuje tendencja do zwiększonego magazynowania tłuszczu na tułowiu. Choroba wieńcowa (CHD) może również wynikać z braku hormonów wzrostu.

7 A służą jako pomoc w zapamiętywaniu objawów niedoczynności przysadki: brak brwi, brak owłosienia pod pachami, bezmleczność i brak miesiączki, apatia i adynamia oraz bladość koloru alabastru Typowe objawy to także niskie ciśnienie krwi i niska osmolalność w moczu.

Diagnoza i przebieg choroby

Obraz kliniczny już daje wstępne wskazania choroby. Wcześniejsze zdarzenia, takie jak uraz lub poród, mogą uzasadniać to podejrzenie. Po szczegółowym wywiadzie u pacjenta zwykle przeprowadza się podstawową diagnostykę hormonalną lub endokrynologiczną diagnostykę czynnościową. Bada się poszczególne podfunkcje przysadki.

Niskie hormony przysadkowe, takie jak ACTH czy FSH, są przełomowe w diagnostyce laboratoryjnej. Zmniejszone są również docelowe hormony tych regulujących hormonów. Zatem we krwi znajduje się zbyt mało hormonów tarczycy lub kory nadnerczy. Można przeprowadzić test stymulacji w celu ustalenia, czy zaburzenie pochodzi z samego przedniego płata przysadki, czy też z podwzgórza rodzicielskiego. Wydzielanie hormonów przysadki mózgowej jest stymulowane na różnych poziomach.

Najważniejszym testem jest test hipoglikemii insulinowej. Ten test polega na wstrzyknięciu pacjentowi insuliny. Prowadzi to do znacznego obniżenia poziomu cukru we krwi. W normalnych warunkach ACTH, kortyzol i somatotropina byłyby uwalniane z powodu silnej reakcji stresowej. Jeśli wzrost nie nastąpi, następuje uszkodzenie przysadki lub podwzgórza. Aby wykluczyć podwzgórze jako przyczynę, można przeprowadzić dalsze testy hormonów uwalniających.

$config[ads_text4] not found

Testy te obejmują test CRH, test GHRH i test TRH. Ponieważ przyczyną niewydolności przysadki jest zwykle guz, w przypadku podejrzenia niedoczynności przysadki należy zawsze przeprowadzić diagnostykę obrazową. Dlatego zwykle wykonuje się obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego. Ponieważ guzy przysadki również zagrażają nerwom wzrokowym ze względu na ich przestrzenne umiejscowienie, należy również przeprowadzić diagnostykę okulistyczną.

Komplikacje

W większości przypadków niedoczynność przysadki ma niedobór hormonów, co może prowadzić do różnych powikłań i dolegliwości. Dalszy przebieg zależy jednak w dużym stopniu od tego deficytu, tak że z reguły nie można go przewidzieć. Jednak osoby dotknięte chorobą nadal cierpią z powodu nieprawidłowego działania tarczycy z niedoczynnością przysadki.

Prowadzi to do zmęczenia i ogólnego wyczerpania osoby zainteresowanej. Pacjenci często cierpią również na wypadanie włosów, depresję i zaparcia. Jakość życia osoby dotkniętej chorobą jest znacznie obniżona z powodu choroby. Brak leczenia tej dolegliwości może również prowadzić do niewydolności kory nadnerczy, co może mieć negatywny wpływ na długość życia poszkodowanego.

Utrata masy ciała lub niskie ciśnienie krwi mogą również wystąpić z powodu niedoczynności przysadki i nadal ograniczają codzienne życie danej osoby. Jeśli choroba występuje w dzieciństwie, prowadzi do niskiego wzrostu lub różnych chorób serca. Z reguły leczenie choroby zawsze opiera się na przyczynie. W przypadku guza należy go usunąć. Nie można przewidzieć ogólnego przebiegu, ponieważ guz mógł rozprzestrzenić się na inne obszary ciała.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Zmiany w równowadze hormonalnej wskazują na zaburzenia zdrowia. Jeśli są stałe lub nasilają się, potrzebny jest lekarz. W przypadku dolegliwości takich jak wypadanie włosów, zmiany w wyglądzie skóry i zaburzenia przewodu pokarmowego konieczna jest wizyta u lekarza. Jeśli dojrzałe seksualnie kobiety doświadczają nieprawidłowości lub braku krwawienia miesiączkowego, zalecamy wyjaśnienie objawów. W przypadku niespełnionej chęci posiadania dzieci pomimo wszelkich starań, zaleca się badanie kontrolne w celu wyjaśnienia stanu płodności.

Zmniejszone libido lub dysfunkcje seksualne są oznakami nieprawidłowości w organizmie, które należy leczyć. Problemy behawioralne, wahania nastroju i zmiany osobowości to znaki ostrzegawcze, które należy obserwować. W przypadku zachowań związanych z odstawieniem lub ograniczonym uczestnictwem w życiu społecznym wskazana jest wizyta kontrolna u lekarza lub terapeuty. Niepokojącymi sygnałami są również zmiany masy ciała, powtarzające się wymioty i nudności.

Zaburzenia procesu wzrostu u dzieci i młodzieży, niski wzrost, blady wygląd i zaburzenia rytmu serca należy zgłosić lekarzowi. Ospałość, apatia, łatwe zmęczenie i zwiększona potrzeba snu to oznaki osłabienia zdrowia i powinny zostać zbadane przez lekarza. Złogi tłuszczu, obrzęki lub ogólne złe samopoczucie, a także uczucie choroby powinny zostać zbadane przez lekarza. Osobom o obniżonym samopoczuciu zaleca się konsultację z lekarzem.

Terapia i leczenie

Terapia niedoczynności przysadki zależy od przyczyny. Jeśli choroba ma podłoże nowotworowe, podejście terapeutyczne zależy od wielkości guza, rodzaju guza i zagrożenia uszkodzeniem przez masę. Z reguły istnieje połączenie środków chirurgicznych i leczniczych.

Stosowana jest również radioterapia. W ten sposób często można przywrócić ograniczoną funkcję przysadki. Jeśli przywrócenie nie jest możliwe, należy uzupełnić brakujące hormony.

Perspektywy i prognozy

Nagła niedoczynność przysadki mózgowej może prowadzić do różnych zaburzeń czynnościowych i stopni nasilenia. W zależności od przyczyny i skutku jest to ciężka lub bardzo ciężka ostra choroba. Perspektywy dla osób cierpiących na niedoczynność przysadki mózgowej (niedoczynność przysadki mózgowej) mogą zatem być oceniane tylko przez tego, kto spowodował niedoczynność. Niezbędna jest kompleksowa diagnostyka.

Niektóre przyczyny niedoczynności przysadki mózgowej można teraz dość dobrze leczyć. W tym przypadku rokowanie jest dużo bardziej pozytywne. Jakość życia osób dotkniętych chorobą można często poprawić, podając brakujące hormony. Twoje szanse na przeżycie wzrastają do normalnej długości życia. Jeśli nie można podać brakujących hormonów, oczekiwana długość przeżycia z tym zaburzeniem może nadal wynosić od dziesięciu do piętnastu lat.

Sytuacja wygląda inaczej w przypadku pacjentów, którzy zapadają w śpiączkę przysadkową. Przyczyną tego może być silny stres. Śpiączkę przysadkową może wywołać nieleczona niedoczynność tarczycy lub przysadka przysadki mózgowej lub udar. To sytuacja zagrażająca życiu. Wymaga to natychmiastowych środków nadzwyczajnych. Rokowanie zależy od szybkości podjęcia tych działań. Ponadto kryterium jest również ciężkość wynikających z tego następstw lub wiek osoby dotkniętej chorobą. Wielu pacjentów w śpiączce umiera bez natychmiastowego podania glikokortykoidów i hormonów tarczycy.

zapobieganie

Panhypopituitarism nie można zapobiec.

Opieka postpenitencjarna

W większości przypadków osoby dotknięte chorobą mają tylko ograniczone dostępne bezpośrednie działania następcze w przypadku niedoczynności przysadki. Z tego powodu wczesne rozpoznanie tej choroby jest bardzo ważne, aby nie było innych powikłań ani dolegliwości. Dlatego osoby dotknięte chorobą powinny najlepiej skonsultować się z lekarzem przy pierwszych oznakach i objawach niedoczynności przysadki.

Z reguły samoleczenie nie może nastąpić. Osoby dotknięte chorobą polegają na stosowaniu różnych leków, które mogą złagodzić te objawy. W tym przypadku osoba dotknięta chorobą powinna zwrócić uwagę na przepisaną dawkę, aby można było złagodzić objawy. Regularne kontrole i badania lekarskie są również bardzo ważne, aby nie było innych komplikacji lub dolegliwości, które mogłyby obniżyć jakość życia danej osoby.

Często zdarza się, że osoby dotknięte chorobą polegają na pomocy i wsparciu przyjaciół i rodziny z powodu niedoczynności przysadki, która może zapobiegać wystąpieniu depresji i innych dolegliwości psychologicznych. Dalszy przebieg choroby niedoczynności przysadki zależy w dużej mierze od czasu rozpoznania, dlatego z reguły nie jest możliwe żadne ogólne przewidywanie.

Możesz to zrobić sam

Niedoczynność przysadki często wywołuje niedobór hormonów, dlatego należy uważnie obserwować objawy. Aby uniknąć lub złagodzić powikłania, osoby dotknięte chorobą powinny wcześnie skontaktować się z lekarzem. Oznaki takie jak zmęczenie i znużenie mogą być oznaką pogorszenia. Inne dolegliwości, takie jak depresja, wypadanie włosów i zaparcia, obniżają jakość życia. Z tego powodu ważne jest, aby uzyskać leczenie choroby.

Regularne przyjmowanie przepisanych leków pozwala zwalczać dysfunkcje tarczycy związane z chorobą. Jeśli występują szczególne problemy behawioralne lub wahania nastroju, pacjenci powinni przestrzegać tych ostrzeżeń i być uczciwym wobec swojego lekarza. W tym kontekście zachowania społeczne odgrywają rolę, której nie należy lekceważyć.

W razie potrzeby wskazana jest pomoc psychoterapeuty. Kiedy nastroje psychiczne są zrównoważone, pacjentowi znacznie łatwiej jest radzić sobie z dolegliwościami fizycznymi i określonymi objawami. Dlatego ten rodzaj terapii może być bardzo ważny dla dzieci i młodzieży. W przypadku powtarzających się nudności, wymiotów i silnych zmian masy ciała, pacjent nie powinien długo wahać się, tylko szybko umówić się na wizytę u lekarza. Działając szybko w przypadku takich sygnałów alarmowych, osoby poszkodowane opanowują skargi.