Diagnostyka wydajności

Plik Diagnostyka wydajności tworzy profil działania, dzięki któremu określa się mocne i słabe strony badanych pacjentów. To część medycyny. Ten pomiar wydajności jest stosowany głównie w medycynie sportowej. Istnieje jednak również pomiar sprawności psychologicznej. Wyniki dostarczają informacji na temat sprawności fizycznej i psychicznej, jaką pacjent może osiągnąć.

Co to jest diagnostyka wydajności?

Diagnostyka wydajności daje sportowcowi i pacjentowi przegląd ich aktualnej wytrzymałości. Diagnoza rejestruje zachowanie tętna, mierzy mocne i słabe strony treningu, przeprowadza spiroergometrię (pomiar gazów oddechowych) oraz określa stężenie mleczanu we krwi.

Badanie przeprowadza się na specjalnych ergometrach oraz w testach terenowych. Aby usprawnić diagnostykę wydajnościową, ważne jest, aby przynieść ze sobą wszystkie istniejące wyniki badań (np. EKG, MRT, RTG, USG), listy leków lub raporty z operacji. Pacjent nie może przed badaniem narażać się na intensywny trening, nietypowy wysiłek mięśniowy lub zawody, ponieważ te obciążenia fizyczne mogą fałszować wyniki badania. Ostatni lekki, niskotłuszczowy posiłek podawany jest na dwie do trzech godzin przed badaniem.

Cele i podstawy

Diagnostyka wydajnościowa określa stan zdrowia fizycznego oraz sprawność osobistą i psychologiczną. Duża liczba różnych palet pomiarowych umożliwia przeprowadzenie tego badania wydajności. Przed przeprowadzeniem śledztwa pojawia się pytanie o cel.

Wydajność człowieka zależy od różnych czynników, takich jak typ ciała, wzrost, waga i budowa. Siła mięśni, wytrzymałość, równowaga wodno-elektrolitowa, układ sercowo-naczyniowy, regulacja temperatury, oddychanie i metabolizm to funkcje życiowe, które są niezbędne do realizacji wszystkich usług, które ludzie wykonują na co dzień. Stan psychiczny, obecna sytuacja życiowa, choroby i leki również mogą osłabiać wydajność. Zakres śledztwa różni się w zależności od celu. Aby przeprowadzić badanie wyników sportowców i sportowców wyczynowych, potrzebne są bardziej złożone metody, niż gdyby osoba zdrowa lub sportowiec amator chciał poznać zakres swoich wyników i wiedzieć, jakie sporty są dla niego odpowiednie.

Diagnostyka wydajności jest również odpowiednia dla osób z objawami chorób, takich jak otyłość, cukrzyca i nadciśnienie tętnicze. W ten sposób lekarze mogą określić, jak poważnie upośledzona jest ich wydajność i czy pod wpływem wysiłku fizycznego pojawią się nowe objawy lub czy wybrana terapia jest skuteczna. Oprócz medycyny sportowej obszary zastosowań to przede wszystkim profilaktyka i rehabilitacja. U tych pacjentów stosuje się terapię ruchową. W celu przepisania odpowiedniej i prozdrowotnej terapii ruchowej lekarze poddają pacjenta diagnostyce sprawności, najlepiej za pomocą testu mleczanowego lub spiroergometrii (ergospirometrii).

Na podstawie tego badania określili indywidualny próg beztlenowy pacjenta. Diagnostyka wydajnościowa polecana jest również dzieciom i młodzieży uprawiającym sport w klubie lub grupie treningowej. W sporcie szkolnym gromadzenie tych indywidualnych danych zdrowotnych jest stymulowane, ponieważ w ten sposób można w odpowiednim czasie przeciwdziałać wszelkim istniejącym, ale wcześniej nieodkrytym słabościom (np. Zdolności motorycznych) za pomocą rozsądnych środków terapeutycznych. Sportowcom, którzy wybierają wymagający, indywidualny sport, taki jak alpinizm, paralotniarstwo, maraton lub wspinaczka skałkową, zaleca się przeprowadzenie indywidualnej ankiety dotyczącej wyników.

Diagnostyka i metody badań

Duża koordynacja ruchowa jest podstawową umiejętnością psychofizyczną, która umożliwia ludziom naukę i wykonywanie wszystkich ruchów i sportów. Ta koordynacja kontroluje interakcję wszystkich innych komponentów ruchu. Stanowi podstawę do znaczącej ankiety dotyczącej wyników.

Pacjent przywozi ze sobą sprzęt sportowy i trampki do przeprowadzenia diagnostyki wysiłkowej, ponieważ lekarze przeprowadzają badanie na różnego rodzaju treningach. Aby móc optymalnie przenieść dane testowe na prowadzony trening, specjaliści medycyny sportowej przeprowadzają specyficzne dla sportu analizy na ergometrach specjalnie zaprojektowanych do diagnostyki wydajności (ergometria) w warunkach laboratoryjnych. Rowerzyści i triatloniści wykonują ergometrię rowerową na wyczynowych ergometrach. Ergometria na bieżni przeznaczona jest dla triathlonistów, biegaczy i sportowców piłki nożnej. Wioślarze przechodzą ergometrię wioślarską (Concept II), kajakarze, bokserzy i sportowcy niepełnosprawni używają ergometrii z korbą ręczną.

Kontrola bieżni, roweru i wioślarstwa obejmuje ogólną kontrolę stanu zdrowia, określenie tkanki tłuszczowej, diagnostykę czynności płuc z równoległą analizą oddechu, EKG, badanie moczu, test mleczanowy oraz zachowanie ciśnienia krwi podczas ćwiczeń, odpoczynku i regeneracji. Testy terenowe przeprowadzane są dla grup biegaczy, pływaków i wszystkich sportów uprawowych. W teście terenowym test poziomu mleczanu określa obciążenie mięśni sportowców. Na tej podstawie określane jest indywidualne tętno treningu, co umożliwia ukierunkowaną kontrolę treningu. Sportowcy są obciążeni do granic swoich możliwości poprzez stopniowy wzrost prędkości. Pod koniec każdej częstotliwości treningu z płatka ucha (naczynia włosowatego) pacjenta pobierana jest kropla krwi w celu pomiaru mleczanu.

Jednocześnie tętno jest mierzone podczas całej sesji treningowej. W teście terenowym używane są stałe trasy w rzeczywistych warunkach (np. Okrążenia stadionu, trasy biegowe). Kilku sportowców jest badanych w tym samym czasie. Ten test jest zatem dobrze dostosowany do diagnostyki wydajności w sportach zespołowych. Następnie mierzy się prędkość biegu, tętno i poziom mleczanu we krwi. Krzywą mleczanową można wykorzystać do określenia indywidualnego tętna podczas treningu interwałowego, treningu wytrzymałościowego lub treningu metabolizmu tłuszczów. Test terenowy służy do ważnej diagnostyki przed zawodami, przygotowania fazy zawodów i przygotowania sezonu. Efekty treningu wytrzymałościowego można określić poprzez powtórzenia, dzięki czemu wydolność można budować przez długi czas.

Można wykazać poprawę wydajności w obszarze beztlenowym i tlenowym. „Test koordynacji ciała” (KOT) jest przeprowadzany na dzieciach i młodzieży w wieku od 5 do 14 lat. „Wiedeński Kurs Koordynacyjny” obejmuje spektrum działania młodych ludzi w wieku od 11 do 21 lat. Test ten jest najlepiej przeprowadzany podczas testów biegłości na uczelniach naukowych (studia sportowe) i liceach sportowych. Kandydaci do służby wojskowej i policyjnej również muszą przejść tę ankietę dotyczącą wyników.

Diagnostyka wydajności molekularnej identyfikuje uwarunkowane genetycznie parametry wyników sportowych i zajmuje się regulacją i wpływem na szlaki sygnalizacji komórkowej poprzez wpływy endogenne i egzogenne. Służy do optymalizacji wydajności i rejestruje obecność różnych cząsteczek ACTN3, które wpływają na predyspozycje do uprawiania sportów wytrzymałościowych lub sprinterów. W dziedzinie treningu siłowego diagnostyka wydajności odbywa się poprzez izokinetyczne pomiary siły mięśni, płytki siłowe, mierniki odległości i czasu, czujniki przyspieszenia i dynamometry.

Kolejnym podobszarem jest psychologiczna diagnostyka wydajności, która jest wykorzystywana przede wszystkim w przygotowaniu zawodowym i działaniach przedzawodowych oraz w reintegracji. Lekarze przeprowadzają testy poznawcze, a także testy rzemieślniczo-motoryczne. Na szkolnym teście orientacyjnym oceniana jest podstawowa znajomość języka niemieckiego i matematyki.Obszary problemowe są rejestrowane za pomocą kwestionariuszy psychologicznych.