Psychologia rozwojowa

Na tym polega gałąź psychologii naukowej Psychologia rozwojowa. Bada rozwój człowieka od urodzenia do śmierci we wszystkich stanach psychicznych oraz związane z tym zmiany w zachowaniu i doświadczeniu człowieka, w tym z. B. rozwój osobowości, języka, myślenia i opartych na nich procesów uczenia się.

W związku z tym brana jest pod uwagę cała długość życia człowieka, podczas gdy zmiany spowodowane nastrojami lub wpływami zewnętrznymi odgrywają rolę tylko w ograniczonym zakresie. Do opisu psychologia rozwojowa wykorzystuje metody nauk społecznych w formie ankiet, obserwacji i różnych eksperymentów.

Co to jest psychologia rozwojowa?

Psychologia rozwojowa bada rozwój człowieka od narodzin do śmierci we wszystkich stanach psychicznych i związanych z tym zmian w zachowaniu i doświadczeniach człowieka.

Czy na rozwój człowieka większy wpływ mają czynniki biologiczne czy środowiskowe, czy rozwój według Jean-Jaquesa Rousseau i natywizmu odbywa się w oparciu o predyspozycje, które dziecko niesie ze sobą, a ich wychowanie i środowisko je hamuje, czy też dziecko według Johna Przynęta przychodzi na świat raczej bez umiejętności i wiedzy, aby najpierw się tego wszystkiego nauczyć, to podstawowe pytania, które stawia psychologia rozwojowa.

Posługując się różnymi teoriami i modelami, stara się wyjaśnić zmiany zachodzące w ludziach. Najważniejsze z nich sporządzili Albert Bandura, Jean Piaget, Sigmund Freud, Erik H. Erikson Jane Loevinger i John Bowlby.

Przedmiot zainteresowania i teorie

Bandura opracował teorię społecznego uczenia się, która sugeruje, że proces uczenia się przez obserwację umożliwia jedynie umiejętności społeczne i odbywa się poprzez fazę nabywania i wykonywania. Faza akwizycji jest określana przez procesy uwagi i pamięci, faza wykonania przez reprodukcję motoryczną, procesy wzmacniania i motywacji. Zagraj u. za. Ważną rolę odgrywają również oczekiwania, które decydują o naśladowaniu, a więc o procesie uczenia się.

Model teorii stopni został opracowany przez Jeana Piageta. Opisuje różne etapy rozwoju poznawczego człowieka i definiuje istniejące zdolności poznawcze dla każdego etapu, które z kolei określają, jakie zadania poznawcze można rozwiązać w danym momencie.

Freud rozwinął strukturalny model psychiki, zakładając trzy instancje, które dzieli na id, ego i super-ego. Z drugiej strony wyznaczył pięć faz rozwoju psychoseksualnego, które mają wpływ na psychologię rozwojową. Model krokowy rozwoju psychospołecznego Erika H. Eriksona jest oparty na tym modelu. Opisuje napięcie między wszystkimi życzeniami i potrzebami dziecka a wymaganiami, jakie stawia mu otoczenie i kontakt międzyludzki, które zmieniają się w miarę ich rozwoju.

Równie ważny jest model krokowy Loevingera, który zakłada rozwój ego jako specyficzny wzorzec, poprzez który ludzie i ich otoczenie postrzegają i interpretują siebie. Ta struktura ego przechodzi pewne zmiany w toku rozwoju, które prowadzą do wyższego poziomu świadomości. Loevinger opiera się na procesie myślenia i doświadczenia, a nie na psychologicznej instancji, takiej jak psychoanaliza.

John Bowlby z kolei zaproponował teorię przywiązania, która zakłada, że ​​dzieci używają komunikacji niewerbalnej i fizycznych znaków, aby rozwinąć silne, emocjonalne więzi z bliskimi, które zmieniają się w miarę ich rozwoju. Jego troską jako psychiatry dziecięcego było zbadanie wpływu rodziny i pokolenia na rozwój dziecka.

Wszystkie te modele, których jest znacznie więcej, pokazują, że psychologia rozwojowa zajmuje się szerokim spektrum tematów. W centrum uwagi pozostają badania niemowląt i małych dzieci, relacje między dzieckiem a rodzicami, które mają miejsce na poziomie niewerbalnym, oraz związane z nimi zmiany społeczne, emocjonalne i motoryczne oraz zmiany lub zaburzenia w procesach rozwojowych. Ponadto bada się ogólną długość życia osoby do wieku.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Metody badawcze

Pojęcie rozwoju jest coraz szerzej rozpatrywane we współczesnych warunkach, tak że każdy typ zmiany jest postrzegany jako rozwój, a nawet różnice międzyosobnicze lub zależne od środowiska zostały ostatnio uwzględnione, przy czym mówi się o ekologicznej lub zróżnicowanej psychologii rozwojowej.

Jednak tradycyjnie termin rozwój jest stosunkowo wąski. Jest postrzegany jako proces nieciągły, w którym zmiany pozostają przekształceniami jakościowo-strukturalnymi, które zawsze zmierzają ku wyższemu poziomowi i zmierzają do ostatecznego stanu dojrzałości. Funkcje takie jak emocje, poznanie, motywacja, język, moralność i zachowania społeczne odgrywają ważną rolę w ich procesach zmian. Rodzina jest postrzegana w kontekście społecznym. To bada, jak funkcje psychologiczne zmieniają się wraz z dorastaniem i starzeniem się. Z kolei w psychologii rozwojowej wiek dostarcza informacji o ograniczeniach motywacyjnych i umysłowych, jakie ludzie mają w tym okresie.

Zakłada się, że osoba w swoim rozwoju musi radzić sobie z zadaniami na różnych etapach rozwoju, które jako podstawowy wymóg odzwierciedlają różne aspekty jego życia, jego osobowości, relacji międzyludzkich i funkcji fizjologicznych.

Więc z. Na przykład młody człowiek jest wychowywany w społeczeństwie, aby oderwać się od rodziców, odnaleźć swoją tożsamość i przygotować się do pracy. Jeśli w tym procesie występują zakłócenia, pojawiają się trudności w radzeniu sobie ze wszystkimi dalszymi krokami, ponieważ są one wzajemnie powiązane. Rezultatem jest niezadowolenie, frustracja i lęk przed frustracją. Szczególnie wczesne dzieciństwo opiera się na rozwoju społecznym i emocjonalnym, w tym okresach buntu i możliwych zaburzeniach rozwojowych. Tacy mogą wyrażać się poprzez rozgraniczenie, upośledzenie języka, komunikacji i więzi społecznych.

Częścią teorii psychologii rozwojowej jest koncepcja, że ​​ludzie aktywnie kształtują swój rozwój. Nie jest determinowane wyłącznie przez dziedziczne usposobienie, ale raczej zależy od doświadczeń danej osoby, warunków życia i pożądanych celów, co z kolei skutkuje wieloma wariacjami.