Lisurid

Narkotyk Lisurid należy do klasy leków agonistów dopaminy. Jest również jednym z antagonistów serotoniny i antagonistów HT2B.

Co to jest lisuryd?

Lek lisuryd jest stosowany głównie w leczeniu choroby Parkinsona.

Lisuryd, pochodna ergoliny, jest stosowany w różnych wskazaniach. Jednak lek stosowany jest głównie w terapii choroby Parkinsona. Leki zawierające substancję czynną lisuryd są w Niemczech wydawane na receptę.

Lisuride jest lekiem otrzymywanym z alkaloidów sporyszu. Sporysz to forma grzyba sporyszu.Atakuje zboża spożywcze i paszowe oraz jest wysoce toksyczny ze względu na zawarte w nim alkaloidy. Lisuryd pochodzący ze sporyszu ma podstawową strukturę ergoliny. Ergolina jest organicznym związkiem chemicznym zawierającym azot i podstawową strukturą wielu alkaloidów sporyszu. Ergolina lisurydu różni się od naturalnie występujących ergolin specjalną konfiguracją ramy ergoline.

$config[ads_text1] not found

Efekt farmakologiczny

Lisurid jest jednym z tak zwanych „brudnych narkotyków”. Termin „brudny narkotyk” jest używany w odniesieniu do leków, które mogą wiązać się z różnymi receptorami w mózgu. W ten sposób uzyskuje się bardzo dużą przepustowość. Jednak skutki uboczne są również bardziej powszechne. Lisuryd ma powinowactwo do receptorów serotoninowych, receptorów dopaminy, receptorów adrenergicznych, receptorów beta-adrenergicznych i receptorów histaminowych.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Za skuteczność leku w terapii choroby Parkinsona odpowiada powinowactwo do receptorów dopaminy. Choroba Parkinsona jest spowodowana zniszczeniem komórek wytwarzających dopaminę w istocie czarnej mózgu. Dopamina jest neuroprzekaźnikiem, który jest niezbędny do sprawnego przebiegu sekwencji ruchowych. Niedobór dopaminy prowadzi do takich objawów jak siedzący tryb życia, sztywność mięśni, zaburzenia równowagi, drżenie czy zaburzenia chodu. Lisuryd może wiązać się z receptorami dopaminy i stymulować je. Powoduje to efekt podobny do dopaminy. Objawy choroby Parkinsona zostają odpowiednio złagodzone.

$config[ads_text2] not found

Ponieważ dopamina nie tylko odgrywa rolę w zdolnościach motorycznych, ale także wpływa hamująco na wydzielanie hormonu prolaktyny w przysadce mózgowej, lisuryd wzmacnia hamowanie prolaktyny. Ma to wpływ na przykład na przepływ mleka. Dlatego lisurid jest stosowany w indywidualnych przypadkach w celu zahamowania laktacji podczas odsadzania. Brak miesiączki związany z prolaktyną i nieprawidłowy przepływ mleka (mlekotok) są również wskazaniami do stosowania lizurydu. Kolejnymi obszarami zastosowania są zespół niespokojnych nóg i złośliwy zespół neuroleptyczny.

W wyższych dawkach lizuryd działa jako antagonista receptorów serotoninowych. Receptory są hamowane. Z tego powodu lizuryd był stosowany jako środek przeciw chorobie Parkinsona w profilaktyce migreny na długo przed jego zastosowaniem. Obecnie składnik aktywny nie jest już do tego zatwierdzony.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Zagrożenia i skutki uboczne

Na początku terapii często występują działania niepożądane, takie jak nudności, senność, zawroty głowy, pocenie się lub suchość w ustach. Działania niepożądane mogą również wystąpić, jeśli dawka jest zbyt wysoka, jeśli dawka zostanie zwiększona lub jeśli zostanie przyjęta poza posiłkami.

Rzadkie działania niepożądane obejmują nagły spadek ciśnienia krwi i zwłóknienie przestrzeni zaotrzewnowej. Są one również znane jako zespół Ormonda. Jest to wzrost tkanki łącznej między otrzewną a kręgosłupem. Naczynia, nerwy i moczowody są dosłownie zamurowane przez tkankę łączną. Choroba objawia się silnym bólem w bokach, mosznie, podbrzuszu i plecach. Zwężenie moczowodu może powodować cofanie się moczu w nerkach. Takie zwłóknienie może wystąpić nie tylko w przestrzeni zaotrzewnowej, ale także na czterech zastawkach serca.

$config[ads_text3] not found

Doświadczenia na zwierzętach wykazały, że lizuryd może wywoływać przedwczesny wytrysk. Samice szczurów reagowały na lizuryd, rozwijając wzorce zachowań samców. Jednak dotychczas nie wykazano podobnych działań niepożądanych u ludzi. Inne leki uspokajające mogą nasilać działanie uspokajające lisurydu. Kiedy lisuride jest przyjmowany razem z neuroleptykami lub antagonistami dopaminy, leki te wzajemnie się osłabiają.

Przeciwwskazaniami do leczenia lizurydem są zaburzenia czynności wątroby i choroby układu krążenia. Nie wolno także podawać lisurydu w przypadku zwłóknienia narządów, takiego jak zwłóknienie płuc. W przeciwnym razie może dojść do nasilonej patologicznej przebudowy tkanki łącznej funkcjonalnej tkanki narządu.

Lisuride może być stosowany w ciąży tylko w absolutnie wyjątkowych przypadkach. U kobiet karmiących piersią należy zauważyć działanie hamujące wydzielanie mleka. Innym przeciwwskazaniem do stosowania lizurydu jest arytmia serca.