lit

lit jest znany jako bardzo skuteczny lek psychotropowy od połowy XX wieku. Stosowany jest głównie jako tzw. Profilaktyka fazowa w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych i schizoafektywnych oraz w depresji jednobiegunowej. Ponieważ okienko terapeutyczne jest bardzo małe, w celu uniknięcia zatrucia konieczne jest dokładne badanie morfologii krwi podczas leczenia litem.

Co to jest lit

Lit to pierwiastek chemiczny należący do metali alkalicznych. W układzie okresowym jest oznaczony symbolem „Li”. Oprócz ich zastosowania w przemyśle, niektóre sole litu są od połowy ubiegłego wieku stosowane jako środki profilaktyczne w praktyce psychiatrycznej.

Leki profilaktyczne fazowe to leki psychotropowe, których zadaniem jest zapobieganie szybkim, patologicznym zmianom nastroju. Od czasu odkrycia lit był klasykiem w leczeniu zaburzonych stanów emocjonalnych, takich jak te wyrażane w psychozach dwubiegunowych (przełączanie między manią a depresją).

Należy wspomnieć, że terapia litem jest leczeniem zapobiegawczym. Nawet jeśli dziedziczne problemy związane z depresją jednobiegunową (depresja bez manii), psychozami dwubiegunowymi lub schizoafaktywnymi (psychozy z elementami afektywnymi i schizofrenicznymi) są znane z góry, litu nie można podawać zapobiegawczo, aby zapobiec początkowemu wystąpieniu choroby.

Efekt farmakologiczny

Chociaż lit był stosowany jako profilaktyka fazowa od dawna i opublikowano na jego temat mnóstwo specjalistycznej literatury, nadal nie jest jasne, jak działa on w organizmie. Eksperci uważają, że wpływa na przekazywanie sygnałów między synapsami (zakończeniami nerwowymi w mózgu, które są odpowiedzialne za przekazywanie bodźców).

Jedna z teorii głosi, że przepływ substancji przekaźnikowej dopaminy jest ograniczony w szczelinie synaptycznej. Powinno to prowadzić do zmniejszonej pobudliwości synaps.

Inna teoria sugeruje, że sole litu działają na poziom noradrenaliny i serotoniny. Noradrenalina i serotonina to kluczowe substancje przekaźnikowe dla stanu emocjonalnego. Podczas gdy ilość norepinefryny jest wysoka w manii, depresję można przypisać niskim poziomom serotoniny.

Niektórzy badacze podejrzewają, że lit potasowo-sodowy tłumi prąd, co zmniejsza ogólną pobudliwość mózgu. Wreszcie istnieją dowody na to, że terapia litem zmniejsza stężenie wapnia w organizmie. Szczególnie w przypadku chorób dwubiegunowych można jednak określić wysokie stężenie wapnia.

Istnieją również dowody na hipotezę, że sole litu wpływają na receptory GABA w mózgu, a tym samym prowadzą do niższego poziomu pobudliwości. Receptory GABA to naturalne urządzenie wykorzystywane przez mózg do utrzymania równowagi między napięciem a relaksacją.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Lit odgrywa znaczącą rolę w praktyce psychiatrycznej, ponieważ jest bardzo skutecznym stabilizatorem nastroju. Jego odkrycie jako środka profilaktycznego fazowego jest uważane za kamień milowy w historii farmakologii: w latach pięćdziesiątych XX wieku, w oparciu o doświadczenia na zwierzętach, które pierwotnie miały zupełnie inny cel, przypadkowo odkryto, że podawanie niektórych soli litu miało wpływ na aktywność szczurów. Od tego czasu lit stał się fazą profilaktyki nawracającej depresji, manii, psychoz dwubiegunowych i psychoz schizoafektywnych.

W depresji jednobiegunowej pierwiastek chemiczny jest zwykle podawany w połączeniu z lekami przeciwdepresyjnymi. W ostrej fazie manię można opanować litem, przy czym czas rozruchu do rozpoczęcia działania wynosi około tygodnia.

W psychozach dwubiegunowych fazy choroby często można stłumić lub przynajmniej złagodzić. Psychozy schizoafektywne są leczone farmakologicznie za pomocą połączenia neuroleptyków, leków przeciwdepresyjnych i litu. W niektórych przypadkach lit jest również stosowany w schizofrenii opornej na terapię, gdzie jest stosowany w połączeniu z neuroleptykami.

Według licznych badań lit znacząco zmniejsza ryzyko samobójstwa u osób chorych psychicznie, przy czym około jedna trzecia pacjentów bardzo dobrze reaguje na odpowiednie preparaty, podczas gdy większość pozostałych wykazuje przynajmniej znaczną poprawę.

Warunkiem skuteczności litu jest regularne przyjmowanie preparatu, ponieważ jest to lek lustrzany. Wreszcie lit jest uważany za drugi wybór w przypadku klasterowego bólu głowy (ból między oczami, czołem i skroniami).

Tutaj znajdziesz swoje leki

Zagrożenia i skutki uboczne

Chociaż skuteczność soli litu została udowodniona w praktyce psychiatrycznej, to chociaż mechanizm działania jest nadal niejasny, podczas terapii mogą wystąpić liczne nieprzyjemne, a nawet niebezpieczne skutki uboczne.

Należy również zauważyć, że obszary terapeutyczne i toksyczne są blisko siebie. Przy stężeniu powyżej jednego mmol / l istnieje ryzyko zatrucia, które może prowadzić do śpiączki. Idealnie stężenie we krwi mieści się w zakresie od 0,6 do 0,8 mmol / l, dlatego powinno być sprawdzane co trzy miesiące.

Ponieważ lit jest wydalany przez nerki, wymagane jest również regularne monitorowanie czynności nerek. Litu nie należy stosować w leczeniu pacjentów z przewlekłą lub ostrą niewydolnością nerek. Zabroniona jest również terapia niewydolności serca.

Często występującymi działaniami niepożądanymi są zwiększone oddawanie moczu, zwiększony apetyt, biegunka, wymioty, nudności i przyrost masy ciała, przy czym dodatkowe kilogramy wpływają w szczególności na przestrzeganie zaleceń przez wielu pacjentów, ponieważ są oni postrzegani jako bardzo stresujący.

Zbyt duża dawka może również prowadzić do ospałości, apatii i obojętności. Ponadto ważne jest, aby podczas terapii litem zapewnić odpowiednią podaż soli, ponieważ sole litu wypłukują inne sole z organizmu. W dłuższej perspektywie może to spowodować niebezpiecznie niski spadek poziomu sodu. Wszystko to sprawia, że ​​konieczne jest ścisłe monitorowanie podawania leków. Samoleczenie litem może zagrażać życiu.