Zespół Millera-Fishera

Pod Zespół Millera-Fishera opisano podstępną chorobę zakaźną, która z jednej strony zakłóca sekwencję ruchów, az drugiej może również wpływać na ośrodek językowy. Nerwy i korzenie nerwowe są niszczone przez zapalenie w zespole Millera-Fishera; Dlatego wiele osób dotkniętych chorobą jest zależnych od wózka inwalidzkiego.

Co to jest zespół Millera-Fishera?

Osoba dotknięta chorobą nie może ani kontrolować ruchu oczu, ani przekazywać impulsów, które płyną z pnia mózgu przez nerwy bezpośrednio do mięśni oka.
© Alila Medical Media - stock.adobe.com

Medyk określany jako Zespół Millera-Fishera rzadka choroba, która atakuje głównie obwodowy układ nerwowy. Z reguły zespół atakuje nerwy czaszkowe pacjenta. Choroba została nazwana na cześć Charlesa Millera Fishera, kanadyjskiego neurologa.

Należy zauważyć, że zespół Millera-Fishera jest odmianą tak zwanego zespołu Guillain-Barré. Terapia opiera się na przebiegu choroby; Często 14 dni po zespole Millera-Fishera nie ma już objawów, ale może się zdarzyć, że konieczne będzie okres rehabilitacji, aby pozbyć się wszelkich ograniczeń.

przyczyny

Jak dotąd lekarze stanęli przed nierozwiązaną tajemnicą, dlaczego może wystąpić zespół Millera-Fishera. Jednak eksperci zakładają, że zespół Millera-Fishera jest chorobą autoimmunologiczną, która może wystąpić po infekcji wirusowej. Powody, dla których i dlaczego nie są znane.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Podczas gdy zespół Guillain-Barré paraliżuje całe mięśnie ciała, zespół Millera-Fishera nadal objawia się początkowo zaburzeniami ruchu oczu. Czasami jednak można również wykryć utratę odruchów w mięśniach (arefleksję). Ze względu na zaburzenia, które dotyczą głównie ruchów gałek ocznych, pacjent skarży się na podwójne widzenie.

Osoba dotknięta chorobą nie może ani kontrolować ruchu oczu, ani przekazywać impulsów, które płyną z pnia mózgu przez nerwy bezpośrednio do mięśni oka. Nawet jeśli zauważy się utratę odruchów mięśniowych, nie ma typowego upośledzenia, które ogranicza pacjenta lub prowadzi do wartości choroby.

Osoba dotknięta chorobą skarży się następnie na zaburzenia ruchów docelowych nóg i ramion lub tułowia, tak że czasami mogą wystąpić zaburzenia równowagi. Według statystyk co szósty pacjent cierpi na dysfunkcję pęcherza. Nasilenie docelowych zaburzeń ruchowych odgrywa ważną rolę w terapii.

Diagnoza i przebieg choroby

Jeśli wystąpią zaburzenia mięśni oka, lekarz musi wziąć pod uwagę również inne choroby pnia mózgu. Oprócz zespołu Millera-Fishera możliwe są również udary, zatrucie jadem kiełbasianym lub zaburzenia krążenia. Z tego powodu lekarz prowadzący na początku koncentruje się na badaniu warstwowym pnia mózgu. Stosuje tomogram komputerowy (CT) lub tomogram rezonansu magnetycznego (MRI).

Wszelkie badania ultrasonograficzne tętnic zaopatrujących mózg mogą również dostarczyć informacji o tym, czy występuje zespół Millera-Fishera. Następnie bada się funkcje pnia mózgu za pomocą badań neurofizjologicznych. Potencjał można sprawdzić w specjalnych drogach nerwowych. Następnie lekarz bada płyn nerwowy (płyn mózgowo-rdzeniowy).

Świadczy to o ogromnym wzroście zawartości białka, ale tylko nieznacznym wzroście wykrywalnych komórek, tak że trzeba mówić o dysocjacji cytoalbuminy. We krwi można również wykryć specjalne przeciwciała. W zespole Millera-Fishera można wykryć przeciwciała przeciwko tak zwanemu gangliozydowi GQ1b.

Nie można sporządzić prognozy; Przebieg choroby może być tak różny, że po 14 dniach wszystkie objawy ustąpiły, ale może też pojawić się problem, że trwałe uszkodzenie faktycznie pozostaje. Pacjent musi jednak mieć świadomość, że zwykle musi przejść długą rehabilitację, aby wszystkie dolegliwości, które wystąpiły w kontekście zespołu Millera-Fishera, mogły zostać ponownie rozwiązane.

Komplikacje

Zespół Millera-Fischera powoduje paraliż różnych okolic ciała. W większości przypadków dotyczy to przede wszystkim oczu, więc osoby dotknięte chorobą nie mogą już nimi poruszać. Istnieją również inne problemy ze wzrokiem, podwójne widzenie i tak zwane zawoalowane widzenie. Jakość życia pacjenta jest znacznie obniżona i ograniczona przez zespół Millera-Fischera.

Nóg zwykle nie można już przesuwać lub można je przesuwać tylko w bardzo ograniczonym zakresie, co powoduje ograniczenia ruchu i inne ograniczenia w życiu codziennym. Ponadto dochodzi do zaburzeń równowagi i koordynacji, tak że osoby dotknięte chorobą są często zależne od pomocy innych osób w życiu codziennym. Może również prowadzić do udaru lub innych zaburzeń krążenia.

Nie jest niczym niezwykłym, że objawy zespołu Millera-Fischera są trwałe i nigdy nie ustępują. Z reguły tych dolegliwości nie można usunąć za pomocą leczenia. Sam zabieg można przeprowadzić tylko w bardzo ograniczonym zakresie i zależy od różnych terapii. Często zdarza się, że terapia psychologiczna jest konieczna w celu zapobiegania lub leczenia depresji i innych nastrojów. Generalnie nie można przewidzieć, czy zespół Millera-Fischera doprowadzi do skrócenia średniej długości życia.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Ogólne złe samopoczucie, uczucie choroby i osłabienie siły wewnętrznej wskazują na brak zgody na zdrowie. Jeżeli objawy nie ustąpią lub pojawią się dalsze zaburzenia, należy zasięgnąć porady lekarza. Wszelkie nieprawidłowości w ruchach oczu lub osobliwości wzroku muszą zostać zbadane i leczone. W wielu przypadkach występuje podwójne widzenie lub pogorszenie widzenia. Utrata mięśni odruchowych jest niepokojąca i należy ją natychmiast zgłosić do lekarza. Jeśli ruchy oczu nie mogą być już dobrowolnie regulowane lub jeśli nastąpiła utrata autorefleksji, należy skonsultować się z lekarzem. Niepokojące są również nieprawidłowości w ogólnych sekwencjach ruchowych, które powinien wyjaśnić lekarz.

Jeśli dana osoba nie ma kontroli nad dobrowolnym ruchem rąk i nóg, potrzebuje pomocy medycznej. W przypadku trudności w poruszaniu się lub zaburzeń motorycznych należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli ogólne ryzyko wypadków i urazów wzrośnie z powodu niekonsekwencji w sekwencjach ruchów, należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli codziennych obowiązków nie można już wypełniać w zwykły sposób, jeśli jakość życia jest obniżona lub samopoczucie spada, należy skonsultować się z lekarzem. Niepewność chodu i zaburzenia równowagi to kolejne oznaki uszczerbku na zdrowiu. Z lekarzem należy również omówić problemy behawioralne, zmiany nastroju i zachowania odstawienne.

Terapia i leczenie

Terapia zespołu Millera-Fishera zależy również od przebiegu choroby. W ciężkich przypadkach lekarz leczy pacjenta immunoglobulinami lub plazmaferezą. Zabieg plazmaferezy to rodzaj przemywania krwi; immunoglobuliny, a także te przeciwciała, które są odpowiedzialne za zespół Millera-Fishera, są wypłukiwane z krwi.

Z reguły dana osoba otrzymuje od dwóch do czterech zabiegów; następnie krew powinna zostać oczyszczona z przeciwciała. Terapia następuje po leczeniu przyczynowym; Jeśli pacjent ma trudności z poruszaniem się, należy go leczyć i szkolić w taki sposób, aby odzyskać możliwość samodzielnego życia, a czasami na dłuższą metę można zrezygnować z pomocy - np.

Terapia jest skuteczna, gdy pod opieką nad pacjentem znajduje się zespół lekarzy, terapeutów zajęciowych, logopedów i fizjoterapeutów, a także psychologów i pracowników socjalnych. Po zespole Millera-Fishera często konieczna jest rehabilitacja, z naciskiem na ataksję, czyli zakłócenie ruchów celu. Dzięki fizjoterapii pacjent dowiaduje się, że może ponownie precyzyjnie wykonywać swoje ruchy.

W ramach fizjoterapii pacjent uczy się korygować wszelkie zaburzenia podczas chodzenia lub stania. Z drugiej strony terapia zajęciowa dotyczy głównie drobnych zaburzeń motorycznych. Ważna jest precyzyjna koordynacja między grupami w ramach terapii. Fizjoterapeuci powinni zostać poinformowani, jakie zajęcia przeprowadzał terapeuta zajęciowy.

Terapeuta zajęciowy przede wszystkim dba o to, by pacjent - po bardzo ciężkich przypadkach - umiał się ponownie umyć, zjeść, ubierać i był wspierany w codziennych sytuacjach. Pod koniec rehabilitacji pacjent nie powinien mieć już trwałych uszkodzeń. W zależności od obrazu klinicznego można również podjąć dalsze działania terapeutyczne.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciw paraliżowi mięśni

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w przypadku zespołu Millera-Fishera jest zwykle bardzo dobre, jeśli przyczyna jest znana i uleczalna. Ponieważ jest to głównie konsekwencja infekcji, usunięcie infekcji prowadzi również do stopniowej regeneracji nerwów. Niesprawne lub ograniczone funkcje organizmu mogą powrócić w ciągu kilku miesięcy, bez dalszych uszkodzeń lub innych konsekwencji.

W niektórych przypadkach jednak utrzymują się zaburzenia motoryczne. Można temu przeciwdziałać fizjoterapią lub terapią zajęciową, która ma bardzo duże szanse powodzenia. Zespół Millera-Fishera rzadko jest związany z całkowicie nieodwracalnymi uszkodzeniami nerwów.

Podobnie jak w przypadku wszystkich zespołów lub chorób wpływających na funkcje nerwów, ważna jest wczesna diagnoza. Prowadzi to do wczesnego leczenia. Jeśli objawy nie zostaną prawidłowo zidentyfikowane lub nieprawidłowo sklasyfikowane, rokowanie może się bardzo pogorszyć z powodu niewłaściwego leczenia. W kilku przypadkach zespół Millera-Fishera może również wpływać na oddychanie, powodując bardzo złe rokowania pacjenta. Jednak w takich przypadkach często występują również inne choroby nerwów.

zapobieganie

Ponieważ do tej pory nie jest znana przyczyna, które czynniki sprzyjają zespołowi Millera-Fishera, nie można zalecić żadnych środków zapobiegawczych. Dlatego nie można zapobiec zespołowi Millera-Fishera.

Opieka postpenitencjarna

Zespół Millera-Fishera może prowadzić do różnych powikłań, które mogą mieć bardzo negatywny wpływ na jakość życia chorej osoby. Ogólnie rzecz biorąc, należy skonsultować się z lekarzem na wczesnym etapie, aby zapobiec dalszemu pogorszeniu objawów. Większość osób dotkniętych tym zespołem cierpi na zaburzenia ruchu oczu.

Rezultatem jest głównie niekontrolowany ruch i często utrata kontroli nad mięśniami oka. Zespół często prowadzi do zaburzeń rozwojowych u dzieci, tak że mogą one również rozwinąć depresję lub inne zaburzenia psychiczne. Zespół Millera-Fishera często prowadzi do znęcania się, zwłaszcza w dzieciństwie.

Zdarzają się sporadyczne zaburzenia równowagi, w których większość pacjentów nie może właściwie kontrolować swojego pęcherza. Nogi również nie mogą być poruszane w ukierunkowany sposób, co może prowadzić do ograniczeń w ruchu. Jeśli zespół nie jest leczony, może również doprowadzić do udaru, co może znacznie skrócić oczekiwaną długość życia chorego. Dalszy przebieg zależy w dużej mierze od przyczyny choroby, więc ogólne przewidywanie nie jest możliwe.

Możesz to zrobić sam

Zespół Millera-Fishera zawsze wymaga diagnozy medycznej i leczenia. Terapię medyczną można wesprzeć szeregiem środków samopomocy.

Najważniejszym środkiem zaradczym jest unikanie nikotyny i alkoholu w trakcie i przed terapią, gdyż substancje te mogą powodować problemy z przemywaniem krwi. Lekarz poinstruuje pacjenta, jak jeść przed zabiegiem Plasmaphere, umożliwiając w ten sposób terapię bezobjawową. Po zabiegu wymagana jest kompleksowa opieka kontrolna. Ponadto pacjent musi regularnie wykonywać ćwiczenia fizjoterapeutyczne w celu polepszenia sekwencji ruchów i wyeliminowania wszelkich zakłóceń w staniu czy chodzeniu. W ramach terapii zajęciowej leczone są głównie drobne zaburzenia motoryczne. Pacjent może wesprzeć te działania w domu wykonując ćwiczenia zalecane przez lekarza lub terapeutę.

W ciężkich przypadkach osoba dotknięta chorobą musi również ponownie nauczyć się normalnych procesów i czynności, takich jak mycie lub ubieranie się. Tutaj szczególnie poszukiwani są krewni, którzy muszą stać w miejscu, aby pomóc. Konieczne może być zorganizowanie pomocy, takich jak kule lub wózek inwalidzki, a także udogodnień dla osób niepełnosprawnych.