Choroba Pomarino

Choroba Pomarino lub Stały chód przodostopia to nieprawidłowość chodu, która występuje u około 5% dzieci w wieku przedszkolnym. Często jest rozpoznawany podczas regularnych kontroli; Jednak nie wszyscy pediatrzy nie mogą zakładać odpowiedniej świadomości problemu. W około połowie przypadków choroba Pomarino „narasta razem” aż do wieku szkolnego. Niemniej jednak wczesne leczenie wkładkami i fizjoterapią ma sens.

Co to jest choroba Pomarino?

Choroba Pomarino, nawykowy chód przodostopia lub na palcach, nosi imię hamburskiego fizjoterapeuty i terapeuty zajęciowego Davida Pomarino, który od kilku lat intensywnie bada i leczy zaburzenie chodu.

Osoby dotknięte chorobą dotykają tylko przedniej części piłki i palców stóp podczas chodzenia. Faza krocząca jest w dużej mierze nieobecna. Typowe dla choroby Pomarino jest również tworzenie się zwężającej się ku dołowi pięty (tzw. Szpiczasta pięta), wyraźnej wklęsłej stopy i poszerzonej przedniej części stopy z poduszką przednią oraz bardzo często wklęsłego grzbietu.

W zależności od obrazu klinicznego można wyróżnić trzy typy. Typ I występuje u 36% chodzików na palcach; tutaj anomalia chodu polega na wrodzonym skracaniu mięśni. Osoby dotknięte chorobą zwykle nie mogą stanąć na całej powierzchni stopy; ich równowaga jest często zaburzona. U piechurów typu II (52% przypadków) zaburzenie chodu występuje w rodzinach.

Pacjenci mogą stać na całej powierzchni stóp i chodzić na piętach, ale tylko z zewnętrzną rotacją biodra. Typ III to tzw. Sytuacyjny spacer na palcach. Chodzenie na pięcie jest tutaj również łatwe; osoby dotknięte chorobą idą palcami tylko w sytuacjach stresowych. U pacjentów typu III choroba Pomarino czasami obejmuje również zaburzenia koncentracji i problemy behawioralne; nie ma tutaj kumulacji rodzinnej.

przyczyny

Przyczyny Choroba Pomarino są w dużej mierze niejasne. Typ I jest spowodowany wrodzonym skróceniem mięśnia łydki (musculus gastrocnemicus).

Typ II jest najwyraźniej również oparty na predyspozycjach genetycznych. W typie III chodzenie na palcach często wiąże się z zaburzeniami czucia, zaburzeniami napięcia mięśniowego i ogólnymi zaburzeniami rozwoju. Dysplazja stawu biodrowego może być kolejną przyczyną choroby Pomarino. Istnieją dowody na związek z zapaleniem płuc, które miałeś przed rozpoczęciem biegania.

Nawykowy chód nie jest spowodowany zaburzeniami psychicznymi, przyczynami ortopedycznymi lub wyraźnymi zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi!

Objawy, dolegliwości i oznaki

Chorobę Pomarino można rozpoznać przede wszystkim po charakterystycznych zaburzeniach chodu. Dzieci dotknięte chorobą ciągną stopy w wyniku nieprawidłowości i nie zsuwają prawidłowo podeszwy. Przednia część stopy jest zwykle połączona z wklęsłym grzbietem, co z kolei powoduje silny ból i napięcie. W dłuższej perspektywie wydrążone plecy prowadzą do złej postawy i chronicznego bólu.

W wyniku zaburzeń chodu pacjenci cierpią na bóle kolan i bioder oraz zaburzenia równowagi. Ponadto mogą pojawić się dolegliwości psychologiczne, na przykład nastroje depresyjne lub poczucie niższości w wyniku zastraszania i dokuczania w szkole i przedszkolu. U około 50 procent wszystkich dotkniętych nią dzieci objawy choroby Pomarino ustępują samoistnie.

Chore dzieci zastępują wtedy zły chód normalnym chodem piętowym, co również po pewnym czasie zmniejsza ból. Proces ten może być wspomagany kompleksową terapią. Niektóre dzieci cierpią na zaburzenia chodu w wieku dorosłym. Objawy można wtedy leczyć jedynie za pomocą długotrwałej terapii. Zewnętrznie chorobę Pomarino można rozpoznać przede wszystkim na podstawie samego zaburzenia chodu. Innymi objawami mogą być wady rozwojowe stopy. W zależności od przyczyny może również prowadzić do zaczerwienienia lub powstania chrząstki.

Diagnoza i przebieg

Choroba Pomarino jest najpierw diagnozowany przy użyciu typowego wzorca chodu. Badanie anatomii stopy i łydki oraz ruchomości stawu skokowego i biodrowego, test rotacji i równowagi oraz dokładna analiza chodu są niezbędne do rozróżnienia tych trzech typów.

Ponadto konieczne są badania elektromiograficzne mięśnia przedniego stopy (mięśnia piszczelowego przedniego). Służą również do różnicowania typów i różnicowania zaburzeń nerwowo-mięśniowych i porażenia spastycznego, dystrofii mięśniowej i zachowań autystycznych, które są również związane z chodzeniem palcami.

W około 50% przypadków choroba Pomarino goi się samoistnie, chód na palcach zostaje zastąpiony chodem piętowym. Jeśli anomalia chodu utrzymuje się w wieku dorosłym, zwykle objawia się chwiejnym chodem z zapadniętymi stopami i poszerzonymi przednimi stopami. Często z powodu niefizjologicznego obciążenia szkieletu i mięśni dochodzi często do bólu pleców lub kolan oraz problemów z biodrami.

Choroba Pomarino typu III ma szczególnie wysoki wskaźnik samoistnego gojenia. Ale rokowanie dla typów I i II jest również doskonałe, jeśli zaburzenie jest leczone przed ukończeniem 5 roku życia. Ponad 90% pacjentów zostaje wyleczonych w ciągu roku i nie ma skutków długoterminowych. Jeśli leczenie rozpocznie się później, zwykle jest bardziej złożone, ale także obiecuje dobry sukces.

Komplikacje

Ze względu na chorobę Pomarino istnieją znaczne ograniczenia w życiu codziennym pacjenta, a co za tym idzie również znaczne obniżenie jakości życia. W większości przypadków choroba ta prowadzi do ograniczenia ruchomości, a także do poważnych zaburzeń chodu. Osoby dotknięte chorobą cierpią na niestabilny chód, a także na zaburzenia koncentracji i koordynacji.

Podczas chodzenia szczególnie obciążona jest przednia część stopy, co w późniejszych latach może prowadzić do uszkodzeń. Podobnie osoby dotknięte chorobą często cierpią na tak zwane zapadnięte plecy, co może prowadzić do znacznych ograniczeń i bólu w życiu codziennym. Ponadto choroba Pomarino może prowadzić do paraliżu i innych zaburzeń wrażliwości.

Prężność pacjenta również znacznie spada, a pacjent często zachowuje się autystycznie. Kolana mogą boleć i powodować podrażnienie u osoby zainteresowanej. Za pomocą wkładek chorobę Pomarino można znacznie zmniejszyć i stosunkowo dobrze leczyć.

Zwykle nie ma żadnych komplikacji. Dolegliwości psychologiczne może leczyć psycholog. Z reguły oczekiwana długość życia pacjenta nie jest zmniejszana ani ograniczana przez chorobę Pomarino. Jednak leczenie zwykle trwa od jednego do dwóch lat.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Jeśli w wieku przedszkolnym wystąpi nieprawidłowość chodu zwana chorobą Pomarino, najczęściej jest ona rozpoznawana podczas jednego z rutynowych badań u pediatry lub lekarza szkolnego. Palce lub przednia część stopy często dba o siebie, gdy dzieci dorastają.

Niemniej jednak wskazane jest rozważenie leczenia fizjoterapeutycznego. Powodem jest każde skrócenie mięśni, które może powodować nieprawidłowości chodu w chorobie Pomarino typu 1. Skutki takiego skrócenia mięśni można skorygować lub złagodzić. Można również leczyć zaburzenia równowagi, które czasami są związane z chorobą.

W przypadku choroby Pomarino typu 2 i 3 sytuacja jest nieco inna. W przypadku choroby Pomarino typu 3 lekarz jest zwykle konsultowany z powodu anomalii chodu. Tutaj jest to związane z zaburzeniami rozwoju, zaburzeniami czucia lub zaburzeniami napięcia mięśniowego.

Zwykle rodzice nie chodzą z dziećmi do lekarza z powodu nieprawidłowości w chodzie. Anomalie chodu często nie powodują dalszych dolegliwości. Dlatego większość rodziców nie wie o chorobie zwanej chorobą Pomarino. Niemniej jednak w przypadku nieprawidłowości chodu należy skonsultować się z chirurgiem ortopedą. W przebiegu choroby Pomarino mogą wystąpić problemy z kolanami lub biodrami lub wyraźne zapadnięcie pleców. Jeśli występuje choroba Pomarino typu 3, należy się spodziewać dalszych objawów. Dlatego warto wyjaśnić przyczyny nieprawidłowości w chodzie.

Leczenie i terapia

Wczesna terapia Choroba Pomarino składa się głównie z dostawy specjalnych wkładów piramidowych według Pomarino®. W typie I fizjoterapia jest często stosowana w celu rozciągnięcia ścięgna Achillesa. Fizjoterapia wspomagająca jest również zalecana, jeśli występują już inne problemy, takie jak zapadnięte plecy lub ograniczona ruchomość stawów skokowych.

Leczenie zwykle kończy się w ciągu 6 do 24 miesięcy. Jeśli poprawa jest niewielka lub żadna, normalne położenie stopy można wzmocnić ortezami, opatrunkami gipsowymi lub szynami nocnymi, zwykle w połączeniu z porażeniem mięśnia łydki poprzez wstrzyknięcie toksyny botulinowej. Chirurgiczna korekcja ścięgien Achillesa jest wykonywana dopiero po wyczerpaniu wszystkich innych metod terapeutycznych.

W typie III kurs jest zwykle obserwowany jako czekający. Jeśli zaburzenia koncentracji i problemy behawioralne występują jednocześnie z nieprawidłowościami w chodzie, wskazana może być terapia zajęciowa.

Perspektywy i prognozy

Nieprawidłowy chód związany z chorobą Pomarino daje dobre rokowanie. Stan ten można dobrze skorygować poprzez fizjoterapię i leczenie farmakologiczne. W 50 procentach przypadków następuje samoistne gojenie się, gdy palce na palcach są zastępowane chodem piętowym. Chronicznie postępująca anomalia chodu powoduje ból i prowadzi do nieprawidłowości, takich jak typowy chwiejny chód. W przypadku osób dotkniętych chorobą jest to czasami związane z poważnym dyskomfortem fizycznym i ograniczonym samopoczuciem. Leczenie jest również możliwe w przypadku chorób zaawansowanych.

Perspektywa jest szczególnie dobra, jeśli zaburzenie zostanie zdiagnozowane i leczone przed ukończeniem piątego roku życia. W takim przypadku 90 procent pacjentów można wyleczyć w ciągu roku. Po wyleczeniu choroby Pomarino są mało prawdopodobne długoterminowe następstwa. Wszelkie uszkodzenia stawów i kości, które już wystąpiły, można leczyć chirurgicznie lub za pomocą leków.

Alternatywnie objawy można znacznie złagodzić za pomocą wkładek. Psychologiczne skutki uboczne są traktowane jako część terapii. Oczekiwana długość życia nie jest ograniczona chorobą Pomarino. Leczenie trwa od 12 do 24 miesięcy, w zależności od czasu diagnozy i ciężkości schorzenia.

zapobieganie

Choroba Pomarino nie można temu zapobiec. Anomalia chodu pojawia się przy pierwszej próbie chodzenia. Jednak terminowa terapia wkładkami zapewnia, że ​​zaburzenie goi się bez żadnych długoterminowych skutków. Ogólne środki na zdrowie stóp, takie jak dobrze dopasowane buty i częste bieganie boso, również poprawiają rokowanie w chorobie Pomarino.

Opieka postpenitencjarna

Choroba Pomarino nie zawsze wymaga leczenia. Chód palca czasami cofa się samoczynnie lub jest tylko słaby i nie powoduje żadnego dyskomfortu. Opieka kontrolna zależy od tego, czy i jakie środki terapeutyczne zostały podjęte.

Specjalista sprawdza chód i, jeśli to konieczne, może wznowić fizjoterapię lub zaproponować pacjentowi środki, dzięki którym może samodzielnie poprawić chodzenie w domu. Dalsza opieka w przypadku bardzo wyraźnej choroby Pomarino obejmuje również podiatrę. Specjalista sprawdza, czy uszkodzenia stawów, nierówności i inne typowe objawy towarzyszące chodzeniu na palcach zostały wyleczone.

Po zabiegu chirurgicznym w ramach opieki kontrolnej należy wykonać kompleksowe badanie stóp i, jeśli to konieczne, kręgosłupa. Konsultacja pacjenta jest również częścią opieki kontrolnej. Ten wywiad służy do identyfikacji i leczenia wszelkich późniejszych objawów terapii na wczesnym etapie.

Można również wyjaśnić otwarte pytania dziecka. Po terapii następuje terapia choroby podstawowej, takiej jak ADHD lub autyzm. W każdym razie chore dziecko należy uważnie obserwować, aby można było szybko zareagować, jeśli powróci chodzenie na palcach.

Możesz to zrobić sam

Choroba występuje głównie u dzieci. Są one naturalnie w procesie wzrostu i rozwoju. W tym czasie należy zadbać o noszenie odpowiednich butów. Nie może być ani za mały, ani za duży, aby nie wywoływały złych pozycji. Ponadto dzieci powinny nosić zamknięte buty, które nie mają wysokich obcasów do poruszania się.

Należy unikać otyłości, ponieważ prowadzi ona do nasilenia objawów. Zalecaną wagę można znaleźć w BMI. Przyrost masy ciała można uniknąć stosując zbilansowaną i zdrową dietę. Jako przeciwwagę zaleca się również wystarczającą aktywność fizyczną. Unikaj przemęczenia lub nadmiernego stresu dla organizmu, a zwłaszcza układu kostnego. Działania i wymagania stawiane dziecku należy dostosować do dostępnych możliwości, tak aby nie powstała sytuacja nadmiernych wymagań.

W życiu codziennym należy zapewnić wystarczające fazy odpoczynku i regeneracji. Gdy tylko pojawi się ból lub pojawią się pierwsze problemy w stawach, należy zmniejszyć naprężenia. Zajęcia sportowe powinny być dostosowane do możliwości fizycznych. Uprawianie sportów ekstremalnych jest zabronione.

Objawy mogą prowadzić do stresu psychicznego. Aby samopoczucie było ustabilizowane i wzmocnione, wskazane są zajęcia z dzieckiem, które obejmują promowanie radości życia i budowanie pewności siebie.