Niemota

Na Niemota jest to zaburzenie językowe, które zwykle nie ma przyczyn fizycznych, takich jak Ma wady słuchu lub problemy ze strunami głosowymi. Więc to zaburzenie mowy jest zupełnie inne niż u głuchoniemych. Przyczyną jest zaburzenie psychiczne lub uszkodzenie mózgu. Mutyzm rozróżnia (e) mutyzm elektywny, mutyzm całkowity i mutyzm akinetyczny.

Co to jest mutyzm?

Mutyzmowi bardzo sprzyja skłonność genetyczna. Osoby, które często wykazywały skrajne reakcje strachu w dzieciństwie, są najczęściej dotknięte mutyzmem.
© Artsiom Kuchynski - stock.adobe.com

Słowo mutyzm pochodzi od łacińskiego „mutus”, co oznacza coś w rodzaju „niemego”. Ściśle mówiąc, ten termin nie jest poprawny, ponieważ osoby dotknięte chorobą nie są nieme w klasycznym tego słowa znaczeniu, ale potrafią mówić fizycznie.

Ludzie, którzy cierpią na selektywny i całkowity mutyzm, są w zasadzie fizycznie zdolni do normalnego mówienia. Nie mają fizycznych ograniczeń, które nie pozwalają na mowę, takich jak zaburzenia strun głosowych czy słuchu. Jednak z powodu choroby psychicznej osoby dotknięte chorobą odczuwają taki strach, że przestają mówić. Może to być ciągłe lub tylko w określonych sytuacjach.

Mutyzm akinetyczny jest spowodowany uszkodzeniem płata czołowego lub guzami mózgu. Choroba Creutzfeldta-Jakoba może być również odpowiedzialna za mutyzm akinetyczny.

przyczyny

Mutyzmowi bardzo sprzyja skłonność genetyczna. Osoby, które często wykazywały skrajne reakcje strachu w dzieciństwie, są najczęściej dotknięte mutyzmem.

Te reakcje strachu obejmują np. Ekstremalny lęk przed separacją, trudności z zasypianiem lub napady płaczu. Badania doprowadziły do ​​wniosku, że u tych ludzi ośrodek strachu w mózgu reaguje znacznie gwałtowniej, niż powinien. Nawet małe niebezpieczne sytuacje mogą wywołać ekstremalne reakcje, aby aktywować samoobronę. U zdrowej osoby taka sytuacja nie aktywowałaby tak silnie ośrodka strachu.

W mutyzmie wybiórczym reakcja strachu jest wyzwalana przez określone zdarzenia. Jeśli jednak dziecko mówi zupełnie normalnie w domu, może uporczywie milczeć w przedszkolu. Dziecko czuje się zagrożone w przedszkolu z niezrozumiałego powodu i dlatego nie mówi już w tym środowisku. Jednak w przypadku całkowitego mutyzmu osoby dotknięte chorobą milczą przez cały czas. Odpowiada za to również zaburzenie psychiczne, ale dokładne przyczyny nie są znane.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Brak jakiejkolwiek komunikacji jest głównym objawem mutyzmu. Dzieci i młodzież dotknięte chorobą nie mówią, nie utrzymują kontaktu wzrokowego, są nieśmiałe i wycofane. Jako kolejne oznaki może również pojawić się strach przed byciem w centrum uwagi i pewność siebie przed zrobieniem czegoś sportowego, na przykład przed pływaniem lub nauką jazdy na rowerze.

Ponadto możliwa jest zwiększona głośność mowy w domu, która jest natychmiast przerywana, gdy pojawią się obcy. W mutyzmie wybiórczym zachowania te pojawiają się tylko w określonych sytuacjach, w stosunku do określonych osób lub w bardzo określonych miejscach, np. W przedszkolu. Wystąpienie jest dokładnie przewidywalne i zawsze takie samo.

Zwiększona mimika i gesty częściowo rekompensują brak mówienia. Jednak w znanym środowisku ludzie mówią i zachowują się normalnie. W całkowitym mutyzmie zawsze całkowicie unika się komunikacji werbalnej i niewerbalnej. Odgłosy ciała, takie jak śmiech, kaszel i kichanie, są kompulsywnie tłumione. Odwrócona postawa jest takim samym objawem, jak występuje w każdej sytuacji, wobec wszystkich ludzi i we wszystkich miejscach. Ponadto ciało zostaje zamrożone. Uniemożliwia to interakcję osobie, której to dotyczy.

Diagnoza i przebieg

Mutyzm może zostać zdiagnozowany przez lekarzy lub psychologów. Ponieważ jednak choroba ta nie została jeszcze w pełni zbadana i jest stosunkowo nieznana, rozpoznanie nie zawsze jest łatwe.

W przypadku dzieci rodzice mogą udzielić kluczowych informacji, które poprowadzą lekarza we właściwym kierunku. Właściwym kontaktem może być również logopeda. Logopedzi są często bardziej zaznajomieni z mutyzmem niż lekarze i psychologowie.

Leczenie za pomocą psychoterapii jest niezwykle ważne dla dalszego rozwoju. Szczególnie dzieci dotknięte tą sytuacją bardzo cierpią z powodu tej sytuacji, szybko stają się outsiderami i mogą pojawić się problemy w szkole. Ponadto może rozwinąć się depresja, która często może wywołać myśli samobójcze. Fobie społeczne są również często wynikiem mutyzmu.

Komplikacje

Całkowity mutyzm może utrudnić leczenie, ponieważ osoba dotknięta chorobą nie może komunikować się z terapeutą lub psychiatrą. Jednak z pomocą odpowiednich technik konwersacyjnych, empatyczni praktycy mogą umożliwić komunikację. To samo dotyczy mutyzmu wybiórczego. W obu przypadkach szczególnie ważna jest dobra relacja zaufania z terapeutą lub lekarzem.

Dzieci z mutyzmem wybiórczym często doświadczają innych chorób lub stanów psychicznych. Wielu mutistów cierpi na zaburzenia lękowe lub depresję kliniczną. Należy zauważyć, że mutyzm należy diagnozować tylko wtedy, gdy zaburzenie lękowe lub depresja nie mogą w pełni wyjaśnić psychogennej ciszy.

Bez odpowiedniej terapii istnieje ryzyko, że mutyzm będzie się utrzymywał. Leczenie powinno zwykle rozpocząć się tak szybko, jak to możliwe. Im dłużej trwa mutyzm, tym bardziej prawdopodobne stają się komplikacje. Rozwój osobisty może zostać osłabiony.

U zmutowanych dzieci enopreza i moczenie nocne są również częstymi powikłaniami. Robiąc to, robią kupę lub moczą się, chociaż w rzeczywistości już nauczyli się kontrolować swoje wydaliny. Ze względu na chorobę psychiczną dorośli mutanci mają często ograniczone możliwości pracy i rodziny.

Mutyzm często spotyka się z niezrozumieniem lub bezradnością u innych ludzi. Jeśli mutyzm jest wywoływany przez traumę, niepożądane reakcje ze strony bliskich zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia zespołu stresu pourazowego.

Kiedy należy iść do lekarza?

Zakłócenia w komunikacji należy zawsze zgłaszać lekarzowi. Jeśli głos jest osłabiony, jeśli dziecko nie nauczy się mówić pomimo wielu wysiłków lub jeśli nagle zamilknie, należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli dana osoba nie może wyrazić się w wystarczający sposób za pomocą mowy ciała, jeśli potrafi odpowiednio zareagować na interakcje społeczne lub jeśli objawy pojawiają się w kontekście, spostrzeżenia należy omówić z lekarzem.

W wielu przypadkach, prawie we wszystkich okolicznościach, zachodzi normalna wymiana zdań między osobą zainteresowaną a bliskimi jej osobami. Jeśli jednak objawy wystąpią w pewnych bardzo wybiórczych warunkach, należy skonsultować się z lekarzem. Charakterystyczne jest, że dana osoba kultywuje bardzo żywą komunikację w innym środowisku lub że doświadczyła traumatycznego doświadczenia.

Wizyta u lekarza jest wskazana w przypadku różnych problemów behawioralnych, zaburzeń osobowości lub rozwoju ogólnego. Jeśli występują opóźnienia w postępach w nauce lub poważne trudności w nauce w porównaniu z rówieśnikami, należy skonsultować się z lekarzem. W przypadku zaburzeń pamięci, problemów z orientacją lub braku koncentracji konieczne są badania lekarskie w celu wyjaśnienia przyczyny. Lekarz powinien mieć odwróconą postawę i rzekomy brak zainteresowania. Jeśli dana osoba zastępuje wokalizację odgłosami, takimi jak kaszel, śmiech lub buczenie, istnieje nieprawidłowość, którą należy wyjaśnić.

Leczenie i terapia

Mutyzm leczy się za pomocą logopedii oraz środków psychiatrycznych i psychologicznych. To, czy indywidualne formy leczenia są wystarczające, czy też konieczne jest połączenie różnych dziedzin leczenia, musi zależeć od zakresu choroby. Ale faktyczna przyczyna determinuje również formę leczenia.

Ponadto Mutimus można również leczyć lekami, w przypadku których stosuje się leki przeciwdepresyjne. Zapewniają one bardziej zrównoważony stan psychiczny, a tym samym zmniejszają uczucie strachu. Osoba dotknięta chorobą może doświadczać swojego codziennego życia w bardziej zrelaksowany sposób i rzadziej cierpi z powodu zahamowania mowy.

W każdym razie ważne jest, aby rozpocząć leczenie zaraz po zdiagnozowaniu mutyzmu. Im wcześniej rozpocznie się terapia, tym większe szanse powodzenia. Jeśli zachowanie strachu ustabilizuje się przez wiele lat, terapia jest znacznie trudniejsza i nie doprowadzi tak szybko do sukcesu. Obecnie istnieją pewne formy terapii, które zostały specjalnie opracowane dla mutyzmu. Wybór właściwej formy terapii może się różnić. Nie ma panaceum.

Terapia mutyzmu jest zawsze bardzo żmudna i nie kończy się w ciągu kilku tygodni. W zależności od tego, jak mocno zaburzenie psychiczne już się ujawniło, do osiągnięcia trwałej poprawy mogą być konieczne miesiące lub nawet lata regularnej terapii.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Perspektywy i prognozy

Mutyzm wybiórczy, który często występuje podczas wchodzenia do przedszkola lub w innych dziwnych sytuacjach, często ustępuje ponownie po kilku tygodniach lub miesiącach. Jeśli utrzymuje się dłużej niż sześć miesięcy, rokowania dotyczące wyzdrowienia są złe. Dzieci zwykle pozostają stosunkowo nieme do czasu, gdy są małe i mogą nauczyć się mówić ponownie w nieznanych sytuacjach dopiero po latach praktyki. Fobia społeczna często rozwija się w wieku dorosłym. Im szybciej choroba zostanie wyleczona, tym większa szansa na wyzdrowienie.

Jednak przyczynę mutyzmu oraz charakter i otoczenie dziecka również odgrywają rolę. Dzieci cierpiące na mutyzm potrzebują wsparcia kilku opiekunów, którzy zachęcają je na wczesnym etapie choroby, a tym samym zachęcają do mówienia. Z całkowitym mutyzmem dużo trudniej sobie poradzić. Dziecko nie rozmawia ani z przyjaciółmi, ani z rodzicami, co oznacza, że ​​zwykle nie jest możliwe leczenie lub terapia.

Perspektywa zdrowego rozwoju pojawia się tylko wtedy, gdy dziecko zdecyduje się ponownie mówić. Mutyzm wybiórczy często ustępuje w okresie dojrzewania. Dzieci zachowują normalne zachowania mówiące w późniejszym życiu. Więcej informacji można uzyskać w Mutismus Selbsthilfe Deutschland e. V. dawać.

zapobieganie

Nie ma bezpośredniego zapobiegania mutyzmowi. Rodzice, którzy obserwują niezwykle nasilone zachowanie strachu u swoich dzieci, powinni odpowiednio wzmocnić swoje dziecko, aby zmniejszyć lęk. Porada psychologa dziecięcego może być wtedy odpowiednia, aby wzmocnić pewność siebie dziecka i powstrzymać nadmierne lęki.

Opieka postpenitencjarna

Opieka kontrolna jest problemem przede wszystkim dla pacjentów onkologicznych. Lekarze obiecują rozpoznać nawrót guza na wczesnym etapie na podstawie dokładnej obserwacji. Z drugiej strony mutyzm istnieje lub mógłby być skutecznie leczony odpowiednimi terapiami. Ponadto, w przeciwieństwie do raka złośliwego, nie można oczekiwać skrócenia czasu życia.

Dlatego opieka pooperacyjna nie polega przede wszystkim na zapobieganiu nawrotom. Pacjenci z dolegliwościami powinni raczej otrzymywać wsparcie w życiu codziennym. Zaleca się leczenie długoterminowe. Zakres obserwacji zależy silnie od ciężkości mutyzmu i wieku. Zalecane są częste kontrole kontrolne, zwłaszcza u dzieci, ponieważ mutyzm może powodować poważne opóźnienia rozwojowe. Trudno to naprawić w późniejszych latach.

Opieka uzupełniająca obejmuje regularne prezentacje, podczas których krewni i rodzice mają zwykle duże znaczenie. Doświadczasz swojego dziecka w życiu codziennym i dlatego najlepiej potrafisz informować o zmianach i postępach. Jeśli mutyzmowi towarzyszy depresja, właściwe może być tymczasowe zakwaterowanie w szpitalu. Zabiegi ambulatoryjne obejmują mowę i psychoterapię.

Możesz to zrobić sam

W przypadku mutyzmu wskazana jest logopedia połączona z psychologicznym leczeniem psychologicznym. Rodzice, którzy zauważą oznaki mutyzmu u swojego dziecka, powinni jak najwcześniej skonsultować się ze specjalistą.

Jeśli chodzi o mutyzm wybiórczy, należy porozmawiać z wychowawcami w przedszkolu lub nauczycielami w szkole dziecka. Odmowa zabrania głosu może wynikać z wykluczenia lub zastraszania. Jeśli nie można ustalić przyczyny, wymagane jest dalsze badanie. W wielu przypadkach dzieci zaczynają mówić, gdy tylko doświadczają uczucia przez długi czas. Dlatego rodzice dzieci dotkniętych chorobą muszą okazać dużo cierpliwości i zrozumienia.

Oprócz tego można podjąć dalsze środki terapeutyczne, aby ułatwić dziecku radzenie sobie z chorobą. Często można zachęcić dziecko do mówienia poprzez wczesną interwencję. Uczęszczanie do szkoły specjalnej dla dzieci z zaburzeniami językowymi może rozwiać obawy dziecka, a także zapewnia odpowiednie opcje terapeutyczne. Lekarz lub psycholog musi szczegółowo odpowiedzieć na pytanie, jakie środki można podjąć. Najpierw przeprowadzą kompleksowe badanie, a także porozmawiają z rodzicami. Rodzice mogą wtedy konkretnie wspierać właściwą terapię.