Interakcja nerwowo-mięśniowa

Dobrze funkcjonujący Interakcja nerwowo-mięśniowa to podstawowy wymóg dotyczący funkcjonalności układu ruchu. Zakłócenie nieuchronnie prowadzi do utraty funkcji funkcjonalnych i znacznych ograniczeń możliwości działania.

Jaka jest interakcja nerwowo-mięśniowa?

Prawidłowe współdziałanie nerwów i mięśni jest podstawowym warunkiem wykonywania dobrze skoordynowanych ruchów i odpowiednich czynności stabilizacyjnych. Układ nerwowy przejmuje funkcje kontroli i przekazywania informacji. Mięśnie są narządami wykonawczymi.

Impulsy ruchowe są generowane w ośrodkach motorycznych kory mózgowej, gdzie różne obszary mózgu reprezentują i zaopatrują różne obszary ciała. Polecenia ruchowe niezbędne do wykonania programu ruchu są stamtąd przekazywane drogami nerwowymi tzw. Układu piramidalnego do odpowiednich odcinków rdzenia kręgowego. Tam są przełączane i wysyłane na obrzeżach do mięśni odpowiedzialnych za wykonanie.

W dynamicznych akcjach przeciwnicy (antagoniści) są jednocześnie hamowani na poziomie rdzenia kręgowego. Ostatecznie bodziec nerwowy dociera do mięśni przez wiele końcowych płytek motorycznych i jest przekazywany do wnętrza komórki mięśniowej przez system błon. Tam bodziec elektryczny jest przekształcany w bodziec chemiczny, w wyniku czego wapń zgromadzony w pęcherzykach zostaje uwolniony do wnętrza komórki. Jeśli stężenie wapnia przekroczy pewien próg, następuje skurcz w komórce mięśniowej wraz ze zużyciem energii i poprzez zsumowanie w całym mięśniu.

Funkcja i zadanie

Generowanie poleceń ruchu i inicjowanie programów ruchowych w ośrodkowym układzie nerwowym są wyraźnie zorientowane na cel, a nie na mięśnie. Ośrodki motoryczne naszego mózgu myślą w kontekstach funkcjonalnych. Dlatego podczas planowania sekwencji ruchów sportowcy zawsze koncentrują się na celu ruchu, a nie na mięśniach, które mają być aktywne.

Nasze programy ćwiczeń są zaprojektowane w taki sposób, że działające mięśnie (agoniści) są automatycznie aktywowane podczas ruchu, a antagoniści są hamowani, aby nie utrudniać działania. Gdy zachodzi potrzeba stabilizacji, te same grupy mięśni mogą współpracować jako synergetyki, na przykład w celu stabilizacji stawów. Typowym procesem ruchu, w którym zachodzą oba procesy, jest chodzenie. W fazie zamachu nogi prostowniki kolana są aktywowane na końcu, podczas gdy zginacze są jednocześnie hamowane. W fazie nogi stojącej obie grupy mięśni współpracują ze sobą, aby ustabilizować i wyśrodkować staw kolanowy podczas obciążenia ciśnieniem.

Aktywność skurczową poszczególnych mięśni lub grup mięśni można stopniować, modyfikować i kontrolować na różne sposoby. Dzieje się to z jednej strony poprzez przestrzenną i czasową kontrolę jednostek motorycznych. Każdy nerw ruchowy ma tysiące włókien nerwowych, a każdy z nich przekazuje swoje impulsy do kilku płytek końcowych motorycznych, które nigdy nie są kontrolowane w tym samym czasie, ale zawsze z opóźnieniem czasowym.

Program motoryczny określa, które (rekrutacja) i ile w jednostce czasu (częstotliwości) są aktywowane. W ten sposób można stopniować siłę skurczu.

Najniższy poziom kontroli przejmują receptory w ścięgnach (narząd ścięgna Golgiego) i wrzecionach mięśniowych. Mierzą zmiany długości i napięcia mięśni i przekazują je rdzeniu kręgowemu za pośrednictwem wrażliwych włókien nerwowych. Jeśli sygnały są bardzo silne, oznacza to, że istnieje ryzyko uszkodzenia mięśnia, a skurcz mięśnia jest zmniejszony lub zatrzymany.

Kontrolę i precyzyjne dostrojenie aktywności mięśni dokonuje układ pozapiramidowy, zwłaszcza móżdżek. Ciągle otrzymuje informacje o przebiegu procesów ruchowych i porównuje je z zapisanymi programami i informacjami z innych ośrodków mózgowych. Wszelkie odchylenia są modyfikowane w celu zapewnienia skoordynowanych procesów.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Oddziaływanie nerwowo-mięśniowe może być osłabione przez wszystkie choroby, które wpływają albo na zdolność mięśni do kurczenia się, albo na układ nerwowy.

Na poziomie mięśni są to głównie choroby, które wpływają na zaopatrzenie w źródła energii lub minerały lub powodują zmiany strukturalne w składzie tkanki.

W kontekście cukrzycy z jednej strony zaburzone jest wchłanianie glukozy do komórki mięśniowej, z drugiej zaś blokowany jest rozkład tłuszczów. W rezultacie organizm nie ma wystarczającej ilości energii do skurczów, gdy jest to wymagane, co objawia się spadkiem wydolności i szybkim zmęczeniem mięśni podczas wysiłku.

Mięśnie, które nie są używane lub nie są używane przez długi czas i podczas których pozostają głównie w przybliżonej pozycji, stopniowo tracą zdolność do rozciągania. Na początku ten proces jest nadal odwracalny, ale w pewnym momencie nie będzie już możliwy. Jednostki kurczliwe są zamykane i przebudowywane, tak aby zachowały te same właściwości co tkanka łączna. Mięsień traci nie tylko swoją elastyczność, ale także siłę.

Niedobór wapnia może wynikać ze zmniejszonego spożycia z pożywieniem lub w wyniku chorób, które utrudniają wchłanianie lub powodują zwiększone wydalanie. Konsekwencjami dla mięśni mogą być skurcze, ponieważ nie ma wystarczającej ilości wapnia, aby złagodzić skurcze.

Choroby neurologiczne, które uszkadzają przewodnictwo nerwów ruchowych, mają istotny negatywny wpływ na aktywność mięśni. W przypadku urazów nerwów cały kabel nerwowy lub jego części są zerwane lub uszkodzone ciśnieniowo. W zależności od ciężkości do mięśnia nie może dotrzeć żaden bodziec lub tylko kilka bodźców, co powoduje całkowity lub niepełny paraliż.

W polineuropatii dochodzi do uszkodzenia warstwy izolacyjnej linii nerwowych, tzw. Osłonek mielinowych. Informacje elektryczne przenoszone przez ten system są tracone w drodze do mięśni. Możesz rozwinąć niewiele lub więcej siły. W tej chorobie często pojawiają się zaburzenia czucia, ponieważ dotyczy to również wrażliwych włókien nerwowych.

To samo dotyczy stwardnienia rozsianego, które jednak może również prowadzić do zaburzeń koordynacji pracy mięśni, ponieważ dotyczy to nie tylko nerwów obwodowych, ale także ośrodkowego układu nerwowego.