Pojęcie Siła wycofania odnosi się przede wszystkim do płuc lub klatki piersiowej i oznacza ich tendencję do kurczenia się podczas rozciągania, a tym samym do tworzenia podciśnienia wewnątrz klatki piersiowej. Siła cofania płuc pochodzi z elastycznych włókien i napięcia powierzchniowego pęcherzyków płucnych. Siła cofania płuc ma kluczowe znaczenie dla oddychania, szczególnie w przypadku wydechu.
Jaka jest siła wycofania?
Wycofanie odpowiada ruchowi kurczącemu się. Termin siła wycofania odnosi się również do zdolności i siły kurczących się ruchów. W ludzkim ciele tego rodzaju ruchy zachodzą przede wszystkim w płucach.
Siła cofania płuc odpowiada tendencji, jaką podąża ludzkie płuco, gdy jest rozciągane: próbuje się skurczyć. W wyniku ich siły cofania powstaje podciśnienie w klatce piersiowej lub między opłucnami. To ciśnienie w jamie opłucnej, wraz z siłami adhezyjnymi za pośrednictwem płynów, zapewnia, że liście płuc nie przylegają do siebie i płuca nie zapadają się.
Nie tylko płuca, ale także klatka piersiowa mają siłę cofania. W tak zwanej spoczynkowej pozycji oddechowej uzyskuje się równowagę między dwiema biernymi siłami wciągającymi. Przy normalnym oddychaniu równowaga ta pojawia się po wydechu, gdy tylko płuca utrzymują tylko resztkową pojemność.
Funkcja i zadanie
Siła cofania płuc pochodzi z elastycznych włókien i napięcia powierzchniowego pęcherzyków płucnych. Napięcie powierzchniowe opiera się na połączeniu wody i powietrza, które powstaje w wilgotnych komórkach pęcherzyków płucnych. W szczególności napięcie powierzchniowe pęcherzyków płucnych zależy od wpływów zewnętrznych i może zostać obniżone na przykład przez substancje, takie jak środki powierzchniowo czynne.
Ponieważ siła cofania płuc jest bezpośrednio związana z ich rozszerzaniem, im mniej płuca są rozciągane, tym mniejsza siła. Siła cofania narządu oddechowego jest czasami najważniejszą siłą przy wydechu. Jest to faza oddychania, w której powietrze jest usuwane z płuc i dróg oddechowych. W warunkach spoczynku wydychanie odbywa się na podstawie elastyczności płuc i sił wciągania klatki piersiowej i płuc. Nie jest do tego konieczne używanie mięśni oddechowych. Jeśli po normalnym wydechu w płucach pozostaje tylko końcowo-wydechowa objętość płuc, mówimy o funkcjonalnej pojemności resztkowej.
Gdy tylko w płucach pozostanie tylko funkcjonalna pojemność resztkowa, lekarz mówi o odpoczynku oddechowym. W tej pozycji spoczynkowej istnieje równowaga między biernymi siłami retrakcji płuc i klatki piersiowej. Kiedy oddychanie jest w stanie spoczynku, płuca są zadowolone z małej objętości. Jednak klatka piersiowa próbuje się rozszerzyć.
Ostatecznie siła cofania odpowiada sprężystej sile przywracającej, która jest absolutnie niezbędna do oddychania. W płucach znajdują się śródmiąższowe włókna elastyczne. W ten sposób osiąga idealną elastyczność i może się kurczyć natychmiast po rozciągnięciu wdechu i odzyskać swój pierwotny rozmiar w sensie pozycji wydechowej. Mięśnie wydechowe nie są potrzebne do oddychania spoczynkowego, ale służą jedynie do wentylacji pozostałej objętości rezerwowej.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki stosowane w przypadku duszności i problemów z płucamiChoroby i dolegliwości
Różne obrazy kliniczne mogą ograniczać siłę wycofywania płuc.Inne choroby są powiązane z siłą wycofania.
Na przykład na wysięk opłucnowy nie wpływa nieznacznie siła retrakcji. Wysięk ten odpowiada patologicznemu nagromadzeniu płynu między poszczególnymi liśćmi opłucnej. Rozkład wysięku opłucnowego w jamie opłucnej zależy nie tylko od grawitacji i siły kapilarnej, ale także od siły retrakcji płuc. Na początku wysięku płyn gromadzi się między przeponą a spodem płuc. Gdy tylko ilość wysięku wzrasta z powodu napływu limfy, krwi lub ropy, siły kapilarne tworzą skierowany do góry sierp płynu w szczelinie Plaura. Wysięk nadal rośnie w kierunku bocznym, ponieważ tkanka płuc ma silniejsze siły przywracające boczne. Siła cofania płuc ma podobny wpływ na zatrzymywanie płynów i ich wygląd medyczny.
Innym obrazem klinicznym bezpośrednio związanym z siłą retrakcyjną jest odma opłucnowa. Termin ten oznacza wejście powietrza do jamy opłucnej. Kiedy przestrzeń wewnątrz klatki piersiowej jest otwarta, płuca podążają za swoją siłą cofania i całkowicie się kurczą. Z tego powodu przestrzeń wewnątrz klatki piersiowej wypełnia się powietrzem i rozwija się odma opłucnowa. Sklejanie się opłucnej trzewnej i opłucnej ciemieniowej nie jest już pewne. Oznacza to, że płuca nie mogą już nadążać za ruchami klatki piersiowej, więc nie otwiera się i ulega częściowemu lub całkowitemu zapadnięciu się. Odma opłucnowa ma zwykle przyczynę traumatyczną iw tym przypadku powstaje w wyniku bezpośredniego lub pośredniego uszkodzenia klatki piersiowej lub jej narządów.
Typowymi przyczynami są na przykład urazy płuc, które powstają w wyniku pęknięć żeber od wewnątrz. Powszechnymi przyczynami są rany kłute lub postrzałowe, które otwierają jamę klatki piersiowej, jak opisano powyżej. Urazowa odma opłucnowa może być również korzystna po silnym siniaczeniu klatki piersiowej, uwięzieniu lub przewróceniu, ponieważ tkanki płucne są osłabiane przez te procesy. Nieco rzadszymi przyczynami są barotraumy, które są związane z ekstremalną i nagłą zmianą ciśnienia w płucach i dlatego mogą powstawać podczas lotu, nurkowania lub wentylacji z dodatnim ciśnieniem. Czasami odma opłucnowa jest również wynikiem działań medycznych, takich jak wadliwe nakłucie żyły podobojczykowej, które spowodowało uszkodzenie klatki piersiowej lub płuc.
.jpg)
