Skok

Skok to rodzaj lokomocji, który ma wiele form. Występuje w życiu codziennym, ale jest też częścią wielu sportów.

Co skacze

Skakanie to złożony proces, który charakteryzuje się tym, że jedna lub obie nogi z mniejszą lub większą siłą odpychają ciało od podłoża i osiągają trajektorię.

Skakanie to złożony proces, który charakteryzuje się tym, że jedna lub obie nogi z mniejszą lub większą siłą odpychają ciało od podłoża i osiągają trajektorię. Ostatnim krokiem jest lądowanie, które może być bardzo zróżnicowane i można do niego dotrzeć dopiero po fazie upadku. W zależności od celu, wysokość, szerokość lub kombinację tych dwóch wymiarów można osiągnąć, skacząc.

Impuls siły do ​​podnoszenia pochodzi z nóg, ale inne części ciała są również zaangażowane w rozwój skoku. Ruchy górnej części ciała i ramion mogą wnieść pewną siłę i sprawić, że warunki mechaniczne będą bardziej korzystne.

Główną energię startową zapewniają mięśnie łydek, aktywnie wspomagane przez prostowniki biodra i kolana. W przypadku silnych skoków z biomechanicznego punktu widzenia korzystniejsze jest, aby ruch wykonywany był z lekko napiętej pozycji wszystkich zaangażowanych mięśni. Kolana, biodra i górna część tułowia zaczynają się od ugięcia, ramiona z niższej pozycji. Wszystkie elementy są mniej lub bardziej rozciągnięte w tym samym czasie podczas skoku, ramiona są poruszane do góry lub do przodu do przodu.

Funkcja i zadanie

W życiu codziennym skoki są często wykorzystywane do pokonywania przeszkód. W zależności od wysokości i głębokości intensywność skoku jest bardzo różna. Łatwe skoki nazywane są również chmielami i występują na przykład podczas pokonywania kałuż. Podczas pokonywania ścian i ogrodzeń ręce mogą służyć jako wsparcie. Dzieci świadomie wykorzystują skoki w pewnych typach zabaw, takich jak skakanka, gumowy skręt czy niebo i piekło.

W reakcjach ochronnych występuje przeważnie intensywna forma skakania. Szybkie omijanie przeszkód, które nagle się pojawiają, wymagają szybkiego i energicznego działania.

Liczne zajęcia sportowe charakteryzują się skokami lub obejmują je. Niemal wszystkie sporty z piłką zawierają elementy skokowe, które charakteryzują się jednoczesnym pokonywaniem wysokości i szerokości, choć często dominuje aspekt pionowy. W większości przypadków energia z biegania jest wykorzystywana do ruchu. Działania te obejmują główkowanie w piłce nożnej, wyskoki w piłce ręcznej i często spektakularne skoki w koszykówce. W siatkówce wspinanie się na blok lub klaps charakteryzuje się czysto pionowym ruchem, który jest inicjowany mocnym krokiem pchającym i wspomagany intensywnym użyciem rąk.

Dyscypliny lekkoatletyczne w skoku długim, wysokim i potrójnym mają już w nazwie określenie, które je charakteryzuje. Aby nabrać wysokości, energia biegu zamieniana jest na energię pionową poprzez zatrzymanie kostki z jednej strony. Silne ruchy rozciągające tułowia i unoszenie ramion są ważnymi elementami składowymi wysokości toru lotu i wykonywania ruchu.

W dyscyplinach skoku w dal energia szybkiego rozbiegu jest wdrażana znacznie bardziej bezpośrednio. Podczas skoku nie ma zatrzymywania się, ale wrażenie do przodu i do góry, które przekształca energię biegu w energię lotu. Wzrost wysokości jest znacznie niższy niż przy skoku wzwyż. W niektórych zajęciach sportowych skok jest używany jako początek fazy upadku. Skoczkowie robią to bardzo intensywnie, w dużym stopniu wykorzystując odskocznię sprężystą, aby najpierw osiągnąć dużą wysokość, zanim rozpocznie się wykonanie i rozwój fazy spadania.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaburzenia koncentracji

Choroby i dolegliwości

Urazy układu mięśniowo-szkieletowego mogą bezpośrednio lub pośrednio uniemożliwić skakanie lub znacząco je osłabić, powodując ból. Dotyczy to wszystkich rodzajów urazów mięśni, nie tylko nóg, ale także tułowia. Zerwane mięśnie lub zerwane mięśnie łydek i przednich mięśni ud są tak samo ważne jak mięśnie brzucha czy pleców.

Złamania są absolutną barierą dla skoków, niezależnie od tego, czy występują na stopach, kościach nóg, trzonach kręgów czy żebrach.

Specyficzne urazy uniemożliwiające skakanie obejmują zerwanie ścięgna Achillesa lub całkowite zerwanie ścięgna rzepki. Oprócz bólu urazy te powodują całkowitą utratę funkcji powiązanych mięśni.

Choroby zwyrodnieniowe również znacznie utrudniają skakanie. Bolesne zmiany artretyczne w stawie biodrowym lub kolanowym stopniowo ograniczają wszystkie funkcje stawów i mięśni w danym obszarze. Czynności ruchowe, do których zalicza się skakanie, mogą być wykonywane coraz rzadziej i, w zależności od intensywności, prędzej czy później nie są już w ogóle możliwe.

Lumbago w wyniku zwyrodnienia krążka międzykręgowego w okolicy kręgu lędźwiowego nagle prowadzi do sztywności konwulsyjnej, która dotyczy głównie gwałtownych i szybkich ruchów, takich jak skoki.

Wszystkie zaburzenia neurologiczne wpływające na funkcje motoryczne negatywnie wpływają na zdolność do skakania. Uszkodzenia nerwów obwodowych prowadzą do wiotkiego porażenia zaopatrzonych mięśni. Jeśli mięśnie odpowiedzialne za skakanie zostaną dotknięte, ma to negatywne konsekwencje dla tego procesu ruchu.

Zaburzenia koordynacyjne, takie jak te, które występują po udarze lub w kontekście innych wzorców chorób neurologicznych z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego, nie pozwalają już na skakanie.

Choroba Parkinsona charakteryzuje się tym, że lokomocja staje się stopniowo coraz trudniejsza wraz z utratą chęci do poruszania się. Nawet chodzenie staje się trudniejsze, ponieważ ruchy stopniowo zamarzają.

Wraz z wiekiem zmniejsza się zdolność do działania całej muskulatury. Ma to konsekwencje dla wszystkich procesów ruchowych, zwłaszcza tych, które są wykonywane szybko, energicznie iz dużą intensywnością. Amplituda ruchu podczas skakania staje się coraz mniejsza, a wykonanie trudniejsze i męczące.