Rozbiórki

Pod Rozbiórki lekarz żylaków rozumie chirurgiczne usuwanie żylaków za pomocą specjalnej sondy. Chore żyły są wyciągane z dotkniętego obszaru podczas strippingu. Jednym z zagrożeń związanych z zabiegiem jest w szczególności przekrwienie limfy z powodu uszkodzonych naczyń chłonnych.

Co to jest stripping?

Stripping to operacja usunięcia żylaków. Procedura jest również nazywana Usuwanie żył znany. Zabieg ten jest standardową terapią w leczeniu pacjentów z żylakami. Żylaki to guzkowe, powiększone żyły. Zwykle zjawisko to dotyczy żył nóg i ich głównych pni. Około 30 procent wszystkich ludzi cierpi na żylaki, a tym samym ma zwiększone ryzyko zakrzepicy i zaburzeń krążenia.

Z czasem zaburzenia krążenia mogą spowodować uszkodzenie całej nogi. Ze względu na te zagrożenia zwykle konieczne jest usunięcie żylaków. Przede wszystkim żylaki na tułowiu usuwa się metodą strippingu chirurgicznego. Wszystkie rozszerzone i zmienione żyły pobierane są z układu żył powierzchownych. Zdzieranie jest stosowane od początku XX wieku. W międzyczasie istnieją jednak również małoinwazyjne sposoby usuwania żylaków. Przykładem takiej metody jest metoda Chivy.

Funkcja, efekt i cele

Stripping uwalnia pacjentów z żylakami od guzowatych, powiększonych żył. W celu ustalenia sposobu leczenia żylaków pacjent jest najpierw dokładnie badany przez specjalistę żylaków. Badanie to obejmuje głównie USG i testy funkcji żylnej. Pacjenci, u których żyły wewnętrzne nóg są dotknięte zaburzeniami czynnościowymi, nie nadają się do usuwania.

To samo dotyczy pacjentów, u których żylaki mają przyczynę zakrzepową. Zasadniczo nie zaleca się usuwania płaszcza, nawet w przypadku poważniejszych chorób ogólnych. W przypadku kobiet w ciąży rozbiórka jest zwykle odkładana, aby wykluczyć jakiekolwiek ryzyko. Jeżeli w przypadku żylaków podjęto decyzję o strippingu, pacjent jest poddawany znieczuleniu ogólnemu, częściowemu lub miejscowemu. To, która forma znieczulenia jest stosowana i czy wymagana jest hospitalizacja, zależy od stanu psychicznego pacjenta i ciężkości objawów.

W zależności od położenia żylaków chirurg po znieczuleniu wykonuje nacięcie o długości około pięciu centymetrów w pachwinie lub zagłębieniu kolana. To nacięcie służy jako dostęp do układu żylnego. Poprzez dostęp lekarz lokalizuje ujście żyły węzłowej do żyły głębokiej. Zapobiega się temu zbiegu. Zapobiega się również zlewaniu się mniejszych naczyń krwionośnych do dotkniętego obszaru. Następnie lekarz wprowadza przez nacięcie specjalną sondę, która odpowiada cienkiemu drutowi. Ten cienki drut jest przepychany przez dostęp do chorego obszaru. Drugie nacięcie umożliwia ponowne wysunięcie drutu. Dotknięta żyła jest teraz podłączona do sondy. Dopiero wtedy następuje faktyczne rozbiórki. Z nogi wyciąga się stałą żyłę.

Mniejsze gałęzie boczne ze zmianami patologicznymi są następnie usuwane drobnymi szwami skórnymi. Po rozebraniu lekarz zamyka dostęp. Zwykle używa samorozpuszczalnej nici wszytej pod skórę. Po rozebraniu się pacjent nosi kikuty uciskowe przez trzy do sześciu tygodni, aby zapobiec zakrzepicy. Zwykle jest też kuracja antykoagulacyjna heparyną, która trwa kilka dni.

Żylaki mogą pojawić się ponownie po usunięciu. Według badań wskaźnik nawrotów jest związany z profesjonalizmem chirurga. Na przykład nawracające żylaki są często spowodowane niecałkowicie usuniętą żyłą tułowia.

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Usunięcie pozostawia widoczne blizny, ponieważ do operacji wymagane jest dwukrotne nacięcie. Cięcie wykonuje się w oddzielnych obszarach, ale trwałe blizny nadal często powodują, że pacjenci preferują małoinwazyjne metody leczenia żylaków. Procedury takie jak metoda Chivy są o wiele lepsze niż stripping pod względem blizn.

Jak każda inna operacja, zdzieranie wiąże się z ryzykiem, takim jak zaburzenia gojenia ran, infekcje lub siniaki i związane z nimi stwardnienie. Oprócz tych konwencjonalnych zagrożeń chirurgicznych i znieczulających, rozbiórka wiąże się również z ryzykiem, takim jak urazy limfy lub nerwów. Jeśli naczynia limfatyczne w dotkniętym obszarze zostaną uszkodzone, płyn limfatyczny może na przykład zostać zablokowany. W rezultacie noga puchnie i może być konieczne spuszczenie płynu. Jeśli z drugiej strony podczas operacji nerwy zostaną uszkodzone, w dotkniętym obszarze mogą wystąpić zaburzenia czucia.

Często występuje łagodne odrętwienie, ale zwykle ustępuje. Ogólnie szacuje się, że ryzyko powikłań tej operacji jest niezwykle niskie. Po operacji może wystąpić niewielki ból. Oprócz tego zjawiska skutki uboczne są niezwykle rzadkie, ponieważ operacja jest obecnie standardową procedurą. Ryzyko zakrzepów w odpowiednich odcinkach żył jest utrzymywane na niskim poziomie, na przykład dzięki takim zabiegom, jak terapia kompresyjna.

Jednak brak pończoch uciskowych może mieć poważne konsekwencje i sprzyjać zakrzepicy. Ponieważ szwy samorozpuszczalne są zwykle używane do zamykania nacięć podczas zdejmowania izolacji, pacjent zazwyczaj nie musi zezwalać na ściąganie jakichkolwiek szwów po operacji. Niemniej jednak odbywają się wizyty kontrolne w celu sprawdzenia gojenia się rany.