Adefovir

Adefovir to lek stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B. Długotrwałe stosowanie zapobiega namnażaniu się wirusów zapalenia wątroby typu B.

Co to jest Adefovir?

Adefovir jest lekiem stosowanym w leczeniu zapalenia wątroby typu B. Długotrwałe przyjmowanie hamuje namnażanie się wirusa zapalenia wątroby typu B.

Adefovir, znany również jako adefovirum, należy do klasy leków przeciwwirusowych. Są to leki, które powstrzymują namnażanie się wirusów.

Adefovirum zostało zatwierdzone w Unii Europejskiej w 2003 roku. Jest przepisywany dorosłym w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Zwykle lek stosuje się tylko wtedy, gdy występuje również choroba wątroby. Może to być zaburzenie wartości surowicy lub zapalenie wątroby.

Lek jest sprzedawany w Niemczech pod nazwą Hepsera. Okres półtrwania substancji czynnej wynosi siedem godzin, po czym jest rozkładany przez nerki. Adefovir jest tylko w niewielkim stopniu wiązany przez białka we krwi.

Efekt farmakologiczny

W kręgach medycznych adefovir jest klasyfikowany jako prolek. Jest to początkowo nieaktywny składnik, który działa dopiero po spożyciu. Po spożyciu adefowir jest przekształcany w monofosforan adenozyny w stanie przejściowym.

Fosforan tworzy podobną strukturę, ale jest lepiej wchłaniany przez zakażone komórki. Tam ostatecznie przekształca się w difosforan adefowiru i przybiera aktywną postać. Wewnątrz komórki difosforan adefowiru zderza się z naturalnie występującym substratem trifosforanem deoksyadenozyny. Ponieważ oba związki są bardzo podobne, synteza kwasów nukleinowych jest utrudniona. W konsekwencji zakażona komórka nie może się podzielić.

Ogólnie rzecz biorąc, tempo rozmnażania się wirusów jest zmniejszone. Potocznie procedura ta jest również znana jako hamowanie samobójstwa. Ponieważ ta metoda może być również stosowana do zatrzymywania ludzkiej polimerazy DNA, można przyjmować tylko niskie stężenia składnika aktywnego. Nawiasem mówiąc, podczas leczenia można zaobserwować ciągły wzrost oporności.

Wynika to z mutacji genu polimerazy. W dłuższej perspektywie obserwowane klinicznie opory mogą zminimalizować powodzenie leczenia. Dlatego zmniejszenie miana wirusa jest możliwe tylko przez krótki czas. Zwykle to wystarczy, aby zapobiec dalszemu uszkodzeniu wątroby.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Adefovir jest lekiem na receptę. Jest stosowany wyłącznie w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu B. Sprzedawany w Niemczech lek Hepsera zawiera substancję czynną w postaci tabletek. Są one przyjmowane doustnie zgodnie z zaleceniami lekarza. Można się spodziewać biodostępności około 60 procent. Oznacza to, że udział składnika aktywnego stanowi 60 procent całkowitej ilości.

Jednak lek wiąże się z niskim wiązaniem z białkami. Zatem krążenie jest mniejsze niż cztery procent dostępnej spożytej ilości. Po kilku godzinach adefovir jest ponownie usuwany. Odbywa się to przez nerki poprzez filtrację i wydzielanie. W tym przypadku można spodziewać się okresu półtrwania wynoszącego siedem godzin. Zgodnie z tym połowa ilości spożytej substancji czynnej opuszcza organizm co siedem godzin.

Należy jednak zauważyć, że lek jest przepisywany tylko w połączeniu z nadchodzącą lub trwającą chorobą wątroby. Ponadto należy wykazać aktywną replikację wirusa. Oznacza to, że postęp choroby WZW typu B należy kontrolować podczas pierwszego lub kolejnego leczenia. W zależności od historii medycznej mogą istnieć wyjątki.

Zagrożenia i skutki uboczne

Leczenie adefowirem ma szereg skutków ubocznych. Jednym z głównych skutków ubocznych jest nefrotoksyna. Potocznie nazywana jest trucizną nerkową. Nazwa sięga toksycznego działania leku, zwłaszcza na komórki nerek.

Dlatego czynność nerek należy sprawdzać w regularnych odstępach czasu. W przypadku stwierdzenia ograniczenia lekarz może dostosować zalecaną dawkę. Ponadto mogą wystąpić dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Są to zaburzenia układu pokarmowego. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do bólu głowy i szyi.

Zmniejszają się one ponownie po zakończeniu leczenia. Adefovir nie nadaje się również do stosowania przez nieletnich i kobiety w ciąży. W pewnych okolicznościach można dokonać oceny stosunku korzyści do ryzyka. Często konsekwencje terapii przeważają nad jej powodzeniem. Nadal nie wiadomo, czy środek występuje w mleku matki. Zapobiegawczo należy unikać karmienia piersią podczas całego okresu leczenia.