przeciwciało

przeciwciało, także jako Immunoglobuliny odgrywają kluczową rolę w układzie odpornościowym człowieka. Te makrocząsteczki krążą we krwi i pośredniczą w humoralnej odpowiedzi immunologicznej wszystkich wyższych kręgowców.

Co to są przeciwciała

Komórki plazmatyczne są komórkami układu odpornościowego i są wykorzystywane do produkcji i tworzenia przeciwciał. Pomarańczowy: komórki plazmatyczne, biały: przeciwciała. Kliknij, aby powiększyć.

przeciwciało to białka występujące we krwi, na komórkach odpornościowych oraz w płynie tkanki zewnątrzkomórkowej. Ich produkcja jest wyzwalana przez antygen (wytwarzający przeciwciała).

Antygeny to zwykle substancje obce, na przykład struktury powierzchniowe patogenów, takich jak bakterie lub wirusy. Przeciwciała rozpoznają i wiążą te antygeny, po czym patogen jest neutralizowany i eliminowany.

Są uwalniane do krwi przez grupę białych krwinek zwanych komórkami plazmatycznymi. Komórki plazmatyczne to zróżnicowane limfocyty B. Z kolei limfocyty B to specyficzna klasa białych krwinek. Każdy limfocyt B rozpoznaje określony antygen. Kiedy wchodzi w kontakt z „swoim” antygenem, limfocyt B jest aktywowany i rozpoczyna się produkcja przeciwciał skierowanych przeciwko temu antygenowi.

Funkcje, zadania i znaczenia medyczne i zdrowotne

Jeśli przeciwciało Kiedy wchodzą w kontakt ze swoim antygenem, wyzwalają na niego humoralną odpowiedź immunologiczną. Jego trzy główne funkcje to neutralizacja, opsonizacja i aktywacja układu dopełniacza. Robią to wszystko, wiążąc swój antygen.

Przeciwciało to duża cząsteczka o strukturze w kształcie litery Y. Tułów Y i dolna część dwóch krótkich ramion należą do tak zwanej domeny stałej. Jest identyczny dla wszystkich przeciwciał tej samej klasy lub tego samego izotypu. Domeny zmienne znajdują się na końcach dwóch krótkich ramion Y-winga.

Tworzą specyficzne miejsca wiązania antygenu, które rozpoznają bardzo specyficzny „epitop” na powierzchni antygenu. Epitop to struktura submolekularna, na przykład krótki odcinek białka powierzchniowego bakterii (białko powierzchniowe byłoby wówczas antygenem).

Dzięki dwóm ramionom każde przeciwciało może wiązać dwa „swoje” epitopy, a tym samym wiązać ze sobą kilka antygenów, co jest znane jako aglutynacja.

Neutralizacja: Przeciwciała neutralizują toksyny, bakterie i wirusy, przyłączając się do nich i uniemożliwiając im przedostanie się do komórek ludzkich.

Opsonizacja: Gdy przeciwciało związało swój antygen, oznacza je dla innych komórek odpornościowych, takich jak komórki wymiatające (fagocyty), które następnie eliminują antygen.

System dopełniający: To kaskada ponad trzydziestu białek, które kolejno wiążą się z powierzchnią mikroorganizmów (np. Bakterii) i uruchamiają kilka mechanizmów odpornościowych. Mogą oznaczać bakterie jako fagocyty, wywoływać reakcje zapalne lub bezpośrednio prowadzić do lizy poprzez wbijanie porów w błonę komórkową. Przeciwciało związane z powierzchnią bakterii może aktywować układ dopełniacza w tak zwany „sposób klasyczny”.

Choroby, dolegliwości i zaburzenia

Zwiększone miano Przeciwciała we krwi wskazują na trwającą odpowiedź immunologiczną, a tym samym infekcję. Na podstawie obecności przeciwciał można również stwierdzić, czy ktoś był szczepiony przeciwko niektórym chorobom. Same przeciwciała pośredniczą w ochronie szczepień. W przypadku biernej immunizacji pacjentowi wstrzykuje się bezpośrednio przeciwciała skierowane przeciwko określonemu patogenowi. Ta ochrona szczepionkowa nie trwa długo, ponieważ wstrzyknięte przeciwciała ulegają rozkładowi w czasie i nie można ich odtworzyć.

W przypadku czynnej immunizacji wstrzykuje się raczej antygeny niż przeciwciała. Mogą to być patogeny osłabione lub zabite lub części patogenów (oczyszczone cząsteczki powierzchniowe z wirusów i bakterii). Układ odpornościowy osoby zaszczepionej rozpoznaje następnie epitopy na wstrzykniętych antygenach i wytwarza przeciwko nim przeciwciała. Jeśli zaszczepiona osoba później wejdzie w kontakt z patogenem, obecne przeciwciała natychmiast wyzwalają odpowiedź immunologiczną.

Patogeny są eliminowane, zanim spowodują chorobę. Niektóre szczepionki (na przykład przeciwko chorobom wieku dziecięcego, odrze, śwince i różyczce) mogą zapewnić odporność na całe życie. Tak więc immunizacja czynna jest zwykle lepsza niż bierna, pod warunkiem, że szczepionka jest bezpieczna.

Zakłócona produkcja przeciwciał (np. Z powodu wrodzonych defektów komórek B) wyzwala różne choroby związane z niedoborem odporności. Kiedy przeciwciała wiążą się z własnymi epitopami organizmu, a następnie wyzwalają odpowiedź immunologiczną, pojawiają się choroby autoimmunologiczne.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki wzmacniające obronę i układ odpornościowy