Aorta brzuszna

Tak jak Aorta brzuszna to zstępująca część dużej tętnicy ciała poniżej aorty piersiowej.

Aorta brzuszna zaczyna się na poziomie perforacji przepony i rozciąga się do odgałęzienia w dwóch dużych tętnicach miednicy na poziomie czwartego kręgu lędźwiowego. Dwie większe tętnice nerkowe i duża liczba mniejszych tętnic odchodzą od aorty brzusznej, która bierze udział w funkcji Windkessel aorty, zaopatrując organy wewnętrzne i obwody w zlewni.

Co to jest aorta brzuszna?

Aorta brzuszna to odcinek zstępującej dużej tętnicy ciała (aorta descendens), rozpoczynający się w dolnym końcu tzw. Aorty piersiowej (aorta thoracica) przy otworze przez przeponę (hiatus aorticus), na wysokości dwunastego kręgu piersiowego.

Tętnica brzuszna kończy się na poziomie czwartego kręgu lędźwiowego przy rozwidleniu aorty brzusznej (Bifurcatio aortae) w dwóch tętnicach miednicy (Arteriae iliacae communes). Ogólnie aorta brzuszna tworzy anatomiczną i funkcjonalną jednostkę z pozostałymi odcinkami tętnicy. W pierwszej trzeciej dwie duże tętnice nerkowe (arteriae nerkowe) rozgałęziają się, tak że w przypadku aorty brzusznej rozróżnia się część powyżej (nadnercza) i poniżej (podnerkowe) odgałęzienie tętnic nerkowych. Oprócz dwóch tętnic nerkowych z tętnicy brzusznej odchodzi wiele innych tętnic, które zaopatrują narządy wewnętrzne i obszary obwodowe.

Anatomia i budowa

Bezpośrednio pod przejściem przez przeponę od aorty brzusznej odchodzą dwie stosunkowo cienkie gałęzie, które zasilają dolne obszary przepony.

Wspólny pień tętniczy (truncus celiacus) wznosi się na mniej więcej tej samej wysokości w kierunku przedniej części brzucha i zaraz potem dzieli się na trzy tętnice zaopatrujące śledzionę, wątrobę i żołądek. W dalszej części aorty brzusznej rozgałęziają się inne sparowane lub niesparowane tętnice, które zaopatrują jelita lub obszary obwodowe. Największe sparowane gałęzie tworzą dwie tętnice nerkowe (tętnica nerkowa zręczna i złowroga).

Podobnie jak w przypadku innych dużych tętnic, aorta brzuszna również ma trójwarstwową strukturę ścian. Warstwa wewnętrzna, błona wewnętrzna, błona wewnętrzna, składa się z komórek śródbłonka, które są połączone ze sobą i tworzą jednowarstwowy nabłonek płaskonabłonkowy. Na zewnątrz znajduje się cienka warstwa tkanki łącznej, która oddziela błonę wewnętrzną od warstwy środkowej, osłonki środkowej lub środkowej. Składa się z komórek mięśni gładkich, które są zwykle otoczone przez krew, a czasem również spiralnie przez naczynia limfatyczne.

Ponadto w ośrodku znajdują się włókna elastyczne, kolagen i komórki tkanki łącznej, które wyznaczają granicę z zewnętrzną warstwą ściany, czyli przydanką błony śluzowej. Przydanka błony śluzowej lub przydanka jest utworzona przez stosunkowo grubą warstwę komórek tkanki łącznej, które są wzmocnione przez włókna kolagenowe i elastyczne. W zewnętrznej warstwie ściany aorty brzusznej znajdują się układy naczyniowe niezbędne do zaopatrzenia metabolicznego i utylizacji tętnicy brzusznej oraz włókien nerwowych kontrolujących światło tętnicy brzusznej.

Funkcja i zadania

Stanowiąca część dużej tętnicy ciała, funkcja i zadania aorty brzusznej są zgodne z aortą jako całością. Skupiono się na dwóch głównych zadaniach, wygładzaniu szczytowych wartości ciśnienia krwi i dystrybucji bogatej w tlen krwi tętniczej do wszystkich narządów i tkanek. Wygładzenie szczytowych wartości skurczowego ciśnienia krwi spowodowanych skurczem komór serca zapewnia elastyczność lub rozciągliwość ścian aorty w połączeniu z ich kontrolowaną kurczliwością.

Szczególnie ważne jest utrzymanie rozkurczowego „ciśnienia resztkowego”, gdy komory rozluźniają się podczas rozkurczu. Minimalne rozkurczowe ciśnienie krwi zapewnia, że ​​małe tętnice, tętniczki i naczynia włosowate tętnicze są zaopatrywane w ciągły przepływ krwi i nie zapadają się nieodwracalnie i nie sklejają. Zdolność do wyrównywania szczytowych wartości ciśnienia krwi jest często nazywana funkcją Windkessela, ponieważ ściana aorty ponownie kurczy się podczas rozkurczu komory i zapewnia utrzymanie ciśnienia krwi poprzez zmniejszenie światła.

Jest to proces, który jest częściowo bierny, ale zawiera również elementy aktywne poprzez hormonalnie kontrolowane skurcze mięśni naczyniowych. Drugie zadanie aorty brzusznej, dystrybucja bogatej w tlen krwi tętniczej do narządów i tkanek, odbywa się biernie poprzez rozgałęzione tętnice. Ich wymiary są dostosowane do wymagań.

Choroby

Najczęstsze dolegliwości związane z aortą brzuszną spowodowane są zmianami elastyczności ściany naczynia lub miejscowym zwężeniem lub poszerzeniem przekroju tętnicy brzusznej. Zmniejszenie elastyczności ściany aorty, zwane również arteriosklerozą, jest wynikiem złogów (płytek) różnych substancji w ścianie tętnicy.

Gdy blaszki osiągną określony rozmiar, wystają do światła żył. Oprócz stwardnienia ściany aorty prowadzą one następnie do miejscowego zwężenia tętnicy, które może przekształcić się w całkowitą blokadę, czyli zawał. W rzadszych przypadkach w aorcie brzusznej może powstać niebezpieczne wybrzuszenie, tętniak, co może mieć bardzo różne przyczyny. We wczesnych stadiach prawie nie powoduje żadnych objawów, więc takie tętniaki są częściej wykrywane przez przypadek. Niebezpieczeństwo polega na możliwym pęknięciu, pęknięciu tętniaka, któremu towarzyszy gwałtowne krwawienie wewnętrzne.

Kolejny problem może się pojawić, gdy wewnętrzna ściana aorty pęknie, ponieważ pęknięcie może prowadzić do krwawienia między błoną wewnętrzną a ośrodkiem, co prowadzi do rozwarstwienia aorty, oddzielenia błony wewnętrznej od środkowej (tętniak dissecans aortae). W rzadkich przypadkach aorta może być dotknięta wadami genetycznymi. Wiadomo, że choroby autoimmunologiczne, takie jak zapalenie tętnic Takayasu, są również związane z aortą brzuszną.