Limfocyty B. (Komórki B.) to białe krwinki (leukocyty) i jako jedyne mogą wytwarzać przeciwciała. Aktywowane przez obce antygeny różnicują się w komórki pamięci lub komórki plazmatyczne.
Co to są limfocyty B?
Limfocyty B są przypisane do grupy białych krwinek. Ich najważniejszym zadaniem jest tworzenie przeciwciał.
Typ limfocytów odkryto po raz pierwszy u ptaków; u ludzi limfocyty B powstają w szpiku kostnym i wątrobie płodu.Limfocyty B stanowią około pięciu do dziesięciu procent limfocytów krążących we krwi. Występują głównie w szpiku kostnym, węzłach chłonnych, śledzionie i pęcherzykach chłonnych.
Funkcja, efekt i zadania
Ludzki układ odpornościowy można podzielić na trzy części:
- Bariery powierzchniowe, takie jak skóra lub błony śluzowe
- wewnętrzne mechanizmy obronne przed zapaleniem i gorączką
- obrony adaptacyjne
Adaptacyjne mechanizmy obronne obejmują limfocyty T i limfocyty B, przy czym te mechanizmy obronne można podzielić na odporność komórkową i humoralną. Limfocyty B odgrywają istotną rolę w układzie odpornościowym. Termin komórka B pochodzi od angielskiego terminu „szpik kostny”, co oznacza coś w rodzaju szpiku kostnego. W przypadku kontaktu z egzogennym patogenem w limfocytach B powstają tak zwane immunoglobuliny.
Przeciwciało jest wytwarzane przeciwko każdemu antygenowi, przy czym limfocyty B koncentrują się głównie na toksynach i bakteriach. Przeciwciała to specjalne białka, które można znaleźć w różnych płynach ustrojowych. Przeciwciała chronią organizm przed:
- Wirusy
- Bakterie, grzyby
- Tkanka obca i nowotworowa
- Trucizny zwierzęce
- Pyłek pszczeli
- substancje sztuczne i naturalne
Jeśli limfocyty B dzielą się, powstają komórki plazmatyczne. Niektóre z nich istnieją tylko kilka tygodni, inne są komórkami pamięci i pozostają w organizmie przez lata. Nazywa się je również komórkami B pamięci.
Ponadto, w zależności od ich funkcji, limfocyty B są również podzielone na plazmablasty lub naiwne komórki B. Plazmablasty są aktywowanymi limfocytami B, podczas gdy nieaktywowane komórki B można znaleźć w układzie limfatycznym lub we krwi. Jeśli dostrzegą antygen, jest on wchłaniany, a następnie uwalniany jako kompleks białkowy.
Edukacja, występowanie, właściwości i optymalne wartości
Po pierwsze, dojrzały limfocyt B krąży we krwi, a także w układzie limfatycznym. Jeśli wejdzie w kontakt z antygenem, wiąże się z receptorem komórek B. Ten proces nazywa się endocytozą zależną od receptorów. Antygeny mogą następnie dostać się do kwaśnych przedziałów komórkowych, gdzie zostają podzielone na peptydy. Następnie jest transportowany na powierzchnię komórki.
Jednak samo wiązanie nie jest wystarczające do aktywacji limfocytów B. Limfocyt B można aktywować i wytworzyć przeciwciała tylko wtedy, gdy antygen zostanie również rozpoznany jako obcy przez komórkę pomocniczą T. Zasadniczo komórki B potrzebują dwóch sygnałów do aktywacji. Pierwszą uzyskuje się poprzez wiązanie receptora, drugą przez wiązanie CD4oL z CD40. Po aktywacji limfocyt B dociera do najbliższego węzła chłonnego, gdzie różnicuje się w komórki plazmatyczne.
Te następnie tworzą przeciwciała. Komórki plazmatyczne mają kształt od owalnego do kulistego, ich jądro jest zwykle ekscentryczne i jest silnie zasadochłonne. Dojrzałe komórki plazmatyczne można znaleźć w śledzionie, szpiku kostnym, szpiku węzłów chłonnych, gruczołach zewnątrzwydzielniczych, błonach śluzowych i ośrodkach przewlekłego zapalenia.
Mniejszy odsetek rozwija się w komórki pamięci B, które krążą w układzie limfatycznym lub we krwi nawet po zażegnaniu infekcji. Jeśli antygen ponownie dostanie się do organizmu, reakcja immunologiczna jest szybsza, ponieważ schemat odpowiednich przeciwciał jest już znany. Informacje o budowie przeciwciał można znaleźć w DNA limfocytów B. Ponieważ organizm ludzki styka się z miliardami różnych antygenów, istnieje również wiele różnych klonów limfocytów, które mają różne kody DNA.
Oprócz różnych etapów końcowych i dojrzałości limfocytów B, istnieją zasadniczo dwa typy komórek B: komórki B2 są określane jako „zwykłe” komórki B, podczas gdy komórki B1 są większe i występują głównie w jamie brzusznej. Komórki te nie występują w obwodowych węzłach chłonnych. Ponadto różnią się od komórek B2 pewnymi markerami powierzchniowymi.
Choroby i zaburzenia
Wzrost limfocytów B można znaleźć w następujących chorobach:
- niektóre choroby zakaźne
- Choroby autoimmunologiczne
- Chłoniaki z komórek B (na przykład przewlekła białaczka limfocytowa)
Niższe wartości występują jednak w następujących chorobach:
- Choroba wątroby
- Niedobór żelaza
- Niedobór odpornościowy
Jako część chłoniaka z komórek B, grupa limfocytów namnaża się w jednym punkcie ciała, co jest również znane jako wzrost klonalny. Możliwe, że choroba jest ograniczona do tkanki limfatycznej, ale limfocyty mogą również dostać się do krwi, w którym to przypadku mówi się o tak zwanej białaczce limfatycznej. Istnieją dwie grupy chłoniaków:
- Chłoniak nieziarniczy (NHL)
- Chłoniak Hodgkina
Chłoniaki nieziarnicze można z kolei podzielić na NHL z komórek B i NHL z komórek T. Chłoniaki z komórek B obejmują na przykład:
- Immunocytoma
- szpiczaki mnogie
- przewlekła białaczka limfocytowa
Przewlekła białaczka limfocytowa występuje bardzo często, z następującymi objawami:
- ogólna słabość
- Wysypki, swędzenie
- Obrzęk węzłów chłonnych
- Powiększenia wątroby i śledziony
.jpg)
.jpg)
