Buspirone

Tak jak Buspirone nazywany jest środkiem przeciwlękowym. Jest stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych.

Co to jest buspiron?

Buspiron jest środkiem przeciwlękowym. Jest stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych.

Buspiron jest lekiem o działaniu przeciwlękowym. Ingeruje w metabolizm neuroprzekaźnika serotoniny. W przeciwieństwie do innych preparatów przeciwlękowych, takich jak benzodiazepiny, buspiron działa dopiero po kilku tygodniach. Jednak składnik aktywny ma tę zaletę, że nie powoduje zmęczenia i uzależnienia.

Buspiron został odkryty w 1972 roku przez zespół naukowców pracujących dla Mead Johnson Nutrition Company, producenta żywności dla dzieci. Buspirone został opatentowany w 1975 roku. Lek wszedł na rynek amerykański w 1986 roku za pośrednictwem firmy farmaceutycznej Bristol-Myers Squibb. Od 1996 roku Buspiron można było oferować również w Niemczech. Od czasu wygaśnięcia ochrony patentowej w 2001 r. Buspiron może być również sprzedawany jako lek generyczny.

$config[ads_text1] not found

Efekt farmakologiczny

Buspiron działa w leczeniu zaburzeń lękowych. Zaburzenia lękowe to utrzymujące się obawy, których często nie da się jasno uzasadnić i które mają negatywny wpływ na wiele dziedzin życia. Może to dotyczyć życia zawodowego, kontaktów towarzyskich lub zdrowia. Często zdarza się, że osoby dotknięte chorobą cierpią na problemy fizyczne, takie jak napięcie, zawroty głowy, bicie serca, drżenie, problemy ze snem, nudności lub bóle głowy.

Lęk można złagodzić preparatami przeciwlękowymi, które zawierają głównie benzodiazepiny. W ten sposób, przyjmując je, można złagodzić zarówno objawy psychiczne, jak i fizyczne. Jednak większość środków tego typu ma tę poważną wadę, że uzależniają się po kilku tygodniach stosowania. Jeśli następnie zostanie zatrzymany, objawy lęku i ich nieprzyjemne skutki uboczne pojawią się intensywniej.

Jednak przyjmowanie buspironu może zapobiec uzależnieniu. Po kilku tygodniach stosowania struktury neuronalne mózgu ulegają zmianie. Wzajemne połączenie komórek nerwowych (neuronów) zmienia się poprzez aktywację pewnych punktów dokowania, zwanych także receptorami, na substancji przekaźnikowej serotoninie. Z tego powodu pozytywne działanie leku przeciwlękowego pojawia się dopiero po chwili.

$config[ads_text2] not found

Oprócz tzw. Hormonu szczęścia, serotoniny, buspiron działa również na dopaminę i norepinefrynę, które stymulują popęd psychiczny. W przeciwieństwie do benzodiazepin, buspiron nie wpływa na receptory GABA, które są ważne dla ludzkiego snu. Dlatego podawanie środka nie wywołuje prawie żadnych efektów nasennych.

Wchłanianie buspironu do krwi następuje szybko po spożyciu przez ścianę jelita. Stamtąd substancja czynna jest transportowana z krwią do wątroby. Tam jest dezaktywowany o około 95 procent. Po 60 do 90 minutach buspiron osiągnął maksymalny poziom w organizmie. Po dwóch do trzech godzinach poziom ponownie spada o 50 procent. Buspiron jest wydalany z organizmu wraz z moczem i kałem.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Buspiron stosowany jest w leczeniu zaburzeń lękowych i stanów napięcia. Lekarstwo jest również uważane za pomocne w przypadku wewnętrznego niepokoju. Stosowanie buspironu nie powoduje uzależnienia, ale lek należy stosować maksymalnie przez cztery miesiące.

Buspiron można podawać w postaci tabletek. Dzienna dawka jest podzielona na trzy indywidualne podania. Są przyjmowane niezależnie od posiłków. W początkowej fazie terapii pacjent przyjmuje tylko niewielką dawkę buspironu. To składa się z 5 miligramów trzy razy dziennie. W dalszym przebiegu dawkę stopniowo zwiększa się, o ile nie występują żadne niepożądane skutki uboczne, do 10 miligramów, które pacjent przyjmuje trzy razy dziennie. W ciężkich przypadkach możliwa jest również maksymalna dawka 20 miligramów.

$config[ads_text3] not found

Buspiron jest wydawany na receptę. Lek można nabyć wyłącznie w aptece za okazaniem recepty.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Zagrożenia i skutki uboczne

Czasami przyjmowanie buspironu może powodować skutki uboczne. Są to głównie zawroty głowy i senność. Dziesięciu na stu pacjentów ma również niepożądane skutki uboczne, takie jak splątanie, złość, niewyraźne widzenie, obfite pocenie się, wysypki skórne, parestezje, bóle mięśni, przekrwienie błony śluzowej nosa, ból gardła, ból w klatce piersiowej, szum w uszach i koszmary senne. Sporadycznie występują dolegliwości żołądkowo-jelitowe, nudności, wymioty, problemy z koncentracją, suchość w ustach, egzema, drętwienie lub wilgotne ręce. Wahania nastroju, zaburzenia krążenia w mózgu, reakcje alergiczne, zespół serotoninowy, choroby mięśnia sercowego, a nawet zawał serca są bardzo rzadkie.

Buspiron nie może być w ogóle stosowany, jeśli pacjent cierpi na ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby, osłabienie mięśni, drgawki lub ostrą jaskrę z wąskim kątem przesączania. W okresie ciąży buspiron należy podawać wyłącznie za zgodą lekarza. Produktu nie należy przyjmować w okresie karmienia piersią. Dzieci poniżej 18 roku życia również nie powinny przyjmować buspironu.

Uważa się również, że możliwe są interakcje między buspironem i innymi lekami. Z tego powodu pacjent powinien być konsekwentnie monitorowany, jeśli przyjmuje również leki na nadciśnienie, leki przeciwlękowe, takie jak benzodiazepiny, leki przeciwzakrzepowe, leki nasercowe lub tabletki antykoncepcyjne.

$config[ads_text4] not found

Ponadto ważne jest, aby nie podawać buspironu w tym samym czasie co IMAO. Powodem tego jest zbliżający się kryzys związany z nadciśnieniem. Odradzamy również jednoczesne przyjmowanie erytromycyny, nefazodonu, werapamilu, itrakonazolu czy cymetydyny. Leki te wzmacniają działanie buspironu.