W Dihydroergokryptyna jest to aktywny składnik pochodzący z alkaloidów sporyszu. Lek jest stosowany przede wszystkim w chorobie Parkinsona.
Czym jest dihydroergokryptyna?
Dihydroergokryptyna (DHEC) to lek stosowany w leczeniu choroby Parkinsona (paraliż). Środek ten pochodzi z alkaloidów sporyszu. Substancja może być stosowana głównie jako agonista dopaminy D2 i częściowy agonista D1. W Niemczech i Szwajcarii lek jest sprzedawany pod nazwą mesylan a-dihydroergokryptyny. Dihydroergokryptyna jest dostępna w handlu jako Almirid® i Cripar®.
Rozwój dihydroergokryptyny nastąpił w latach 90. Odpowiedzialna za to była włoska firma Poli. Środek należy stosować w leczeniu migren i choroby Parkinsona. Licencje zostały następnie przekazane firmom w Szwajcarii i Niemczech.
Skuteczność dihydroergokryptyny w leczeniu choroby Parkinsona i migreny została potwierdzona w różnych badaniach. Ponadto przeprowadzono badania dotyczące leczenia zespołu niespokojnych nóg (RLS). Jednak nie było zgody na leczenie tej choroby.
Efekt farmakologiczny
Dihydroergokryptyna jest chemicznie przypisywana alkaloidom sporyszu. Niektóre substancje z tej grupy potrafią naśladować działanie neuroprzekaźnika dopaminy w ludzkim mózgu. Mogą wiązać się z receptorem komórek nerwowych mózgu jako agoniści receptora dopaminy. W ten sposób można wywołać te same efekty, co w przypadku dopaminy.
Dihydroergokryptyna ma szczególnie pozytywny wpływ na objawy choroby Parkinsona, takie jak drżenie i sztywność, które są wynikiem niedoboru dopaminy. W przeciwieństwie do innych leków na chorobę Parkinsona, DHEC nie może wiązać się z receptorami neuroprzekaźników adrenaliny i serotoniny. Ma to jednak tę zaletę, że przyjmowanie substancji czynnej powoduje niewiele psychologicznych skutków ubocznych.
Zastosowanie i zastosowanie medyczne
Najważniejszym obszarem zastosowania dihydroergokryptyny jest choroba Parkinsona. Dlatego stosuje się środki poprawiające mobilność pacjenta. Podanie leku zapewnia im większą swobodę ruchów i ułatwia radzenie sobie z codziennymi zadaniami. DHEC jest często przyjmowany razem z lewodopą stosowaną w leczeniu choroby Parkinsona. Dihydroergokryptyna jest również stosowana w interwałowym leczeniu migrenowych bólów głowy.
Dawkowanie dihydroergokryptyny zależy od leczonej choroby. W chorobie Parkinsona dawka początkowa to 10 miligramów dziennie. W dalszym przebiegu leczenia dawkę można zwiększać o 10 miligramów tygodniowo, aż do ostatecznego osiągnięcia wymaganej dawki podtrzymującej. Zwykle jest to około 60 miligramów dziennie. W indywidualnych przypadkach możliwa jest również dawka 120 miligramów. Dzienna dawka podzielona jest na dwie dawki.
Jeśli migrenowe bóle głowy mają być leczone DHEC, dawka również zaczyna się od 10 miligramów dziennie. Po dwóch tygodniach niezbędny limit konserwacji wynosi 20 miligramów dziennie. Nawet jeśli terapia DHEC jest skuteczna, zaleca się przerwanie leczenia po sześciu miesiącach. Dopiero w przypadku nawrotu choroby wskazane jest wznowienie przyjmowania dihydroergokryptyny. Tabletki stosuje się również dwa razy dziennie.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwyZagrożenia i skutki uboczne
W niektórych przypadkach u pacjentów mogą wystąpić niepożądane skutki uboczne przyjmowania dihydroergokryptyny. Należą do nich przede wszystkim bóle brzucha i nudności. Często występują również bóle głowy, zawroty głowy, zgaga, wymioty, skurcze żołądka, problemy z krążeniem, niepokój, przyspieszone bicie serca, zaburzenia snu, suchość w ustach, uczucie osłabienia, spadek ciśnienia krwi, zmiany masy ciała i zatrzymywanie wody w tkankach (obrzęki).
Może również wystąpić niepokój, dzwonienie w uszach, przekrwienie błony śluzowej nosa, skurcze mięśni, uczucie zimna lub mrowienia w kończynach, zaburzenia ruchu, zaparcia, utrata apetytu, drżenie, koszmary senne, zmęczenie i utrata libido. W indywidualnych przypadkach możliwe są również urojenia.
Opisane skutki uboczne zwykle zależą od poziomu dawki DHEC. Jeśli jest zmniejszony, skutki uboczne również się zmniejszają.
Nadwrażliwość na dihydroergokryptynę lub alkaloidy sporyszu jest jednym z najczęstszych przeciwwskazań do stosowania DHEC. Leczenia substancją czynną należy unikać również w przypadku zaawansowanego uszkodzenia wątroby, psychoz, których nie można fizycznie uzasadnić, niskiego ciśnienia tętniczego lub jednoczesnej terapii lekami przeciwnadciśnieniowymi.
DHEC jest również uważany za nieodpowiedni w czasie ciąży i karmienia piersią. Kobiety w ciąży narażone są na ryzyko przedwczesnego porodu. Ponadto istnieje ryzyko zahamowania dostaw mleka. Nie należy również podawać dihydroergokryptyny dzieciom.
Przyjmowanie dihydroergokryptyny może niekorzystnie wpływać na inne leki. Na przykład pozytywne działanie leków podnoszących ciśnienie krwi jest osłabione. Z drugiej jednak strony nasila się działanie leków hipotensyjnych. Ponadto DHEC upośledza zlepianie się płytek krwi, co powoduje, że krew jest bardziej płynna. Z tego powodu pacjenci przyjmujący również leki wpływające na krzepliwość krwi powinni poddawać się regularnym kontrolom lekarskim. Niektórzy lekarze podejrzewają również, że dihydroergokryptyna ma nasilający wpływ na leki psychotropowe.
Na dihydroergokryptynę mogą negatywnie wpływać inne substancje zawarte w lekach. Na przykład jednoczesne przyjmowanie lewodopy zwiększa ryzyko bólów głowy, żołądka i niskiego ciśnienia krwi. Ponadto nie zaleca się podawania DHEC razem z innymi alkaloidami sporyszu, gdyż skutki uboczne preparatów są silniejsze. Nie zaleca się również jednoczesnego spożywania alkoholu, ponieważ spożycie alkoholu negatywnie wpływa na tolerancję dihydroergokryptyny.
