Dyschezia

w Dyschezia jest to zaburzenie defekacji spowodowane zaburzeniem koordynacji zwieracza odbytu. Chociaż pacjenci odczuwają potrzebę wypróżnienia, mają problemy z wypróżnianiem. Podstawową przyczyną zaburzeń koordynacji mięśniowej jest leczenie.

Co to jest dyschezia?

Podczas wypróżniania wzrasta ciśnienie w odbytnicy i jednocześnie rozluźnia się mięsień zwieracza zewnętrznego. Zmniejszone skurcze odbytu lub wzrost napięcia zwieracza zakłócają ten proces i powodują dyschezję.
© nmfotograf - stock.adobe.com

Zwieracz lub zwieracz odbytu to mięsień w kształcie pierścienia, który całkowicie uszczelnia jelito. Mięśnie zapobiegają przepływowi strawionego pokarmu do przodu i do tyłu. Zwieracz składa się z mięśni gładkich i dlatego jest dostępny dla dobrowolnych czynności tylko w małych częściach.

Niemniej jednak, jak każdy inny mięsień, na zwieracz odbytu mogą wpływać zaburzenia koordynacji. W większości przypadków zaburzeniom koordynacji mięśni towarzyszy koordynacyjne osłabienie całych mięśni dna miednicy. Tak zwana dyschezja to zaburzenie koordynacji zwieracza odbytu, które prowadzi do trudności w wypróżnianiu.

Osoby dotknięte chorobą odczuwają potrzebę wypróżnienia, ale nie mogą regularnie się opróżniać z powodu zaburzeń koordynacji mięśni. Pierwotna przyczyna niezdolności do wypróżniania może być związana z różnymi chorobami w kontekście dyschezji. Zatem dyschezja jest tylko objawem, a nie samą chorobą pierwotną.

przyczyny

Podczas wypróżniania wzrasta ciśnienie w odbytnicy i jednocześnie rozluźnia się mięsień zwieracza zewnętrznego. Zmniejszone skurcze odbytu lub wzrost napięcia zwieracza zakłócają ten proces i powodują dyschezję. Zjawisko to często opiera się na wypadaniu odbytu w przeszłości, tj. Wgłobieniu ściany odbytnicy, które miało miejsce w przeszłości.

Jednak zjawisko to może również wskazywać na szerszy zakres chorób, takich jak choroba Hirschsprunga czy zespół jelita drażliwego. Dyschezia jest równie powszechna w wyniku chorób hemoroidalnych, szczelin odbytu lub lewatywy. W indywidualnych przypadkach objawy dyschezji występują również u kobiet w zależności od cyklu.

W tym przypadku przyczyną jest zwykle endometrioza między pochwą a odbytnicą. Ogólne problemy dna miednicy zwykle nie są przyczyną dyschezji, ale mogą towarzyszyć temu zjawisku. W wielu przypadkach pacjenci z dyschezją to także ci, którzy często tłumią swój odruch oddawania moczu. Ponadto zaburzenie oddawania moczu często obserwowano u pacjentów, którzy w przeszłości regularnie otrzymywali lewatywę.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaparcia i problemy jelitowe

Objawy, dolegliwości i oznaki

Pacjenci z dyschezją odczuwają mniej lub bardziej ból podczas wypróżniania. Jakość oddanego stolca zmienia się między biegunką a zaparciami. Osoby dotknięte chorobą często doświadczają ciężkich wzdęć. Czasami w mięśniu zwieracza występują skurcze. W szczególnie ciężkich przypadkach sama chęć wypróżnienia powoduje ból, który jest określany jako tenesmen.

W pojedynczych przypadkach dochodzi również do mdłości, czyli mdłości ze strony przewodu pokarmowego, którym towarzyszą nudności. W prawie wszystkich przypadkach na mięśnie dna miednicy wpływa zaburzenie koordynacji zwieracza odbytu. Wszystkie inne towarzyszące objawy dyschezji zależą od pierwotnej przyczyny w indywidualnym przypadku. Dotyczy to również przebiegu objawów.

Na przykład w przypadku przyczynowej endometriozy między pochwą a odbytnicą objawy nie utrzymują się, ale mają charakter cykliczny i zmieniają się w trakcie cyklu kobiecego. W pojedynczych przypadkach pacjenci z dyschezią cierpią również na przepuklinę odbytniczą lub enterocele. Jednak zjawisko to nie jest ani obowiązującym kryterium diagnostycznym, ani nie jest istotne przyczynowo.

diagnoza

Aby zdiagnozować dyschezję, przeprowadza się badanie okolicy miednicy i odbytnicy w celu wyjaśnienia nadciśnienia mięśni miednicy i mięśni odbytu. Lekarz zwykle stwierdza pierwsze oznaki dyschezji w wywiadzie, na przykład zagłębienie jelita grubego lub chorobę, taką jak choroba Hirschsprunga.

Oprócz sprawdzenia napięcia mięśni w okolicy miednicy, lekarz zwykle zleca wykonanie proktografii wypróżniania, aby potwierdzić rozpoznanie dyschezji. W potwierdzeniu diagnozy może również pomóc manometria odbytniczo-odbytnicza lub wydalenie balonu. Rozpoznanie przypisuje się pierwotnej chorobie. Rokowanie dla pacjenta zależy od tej pierwotnej przyczyny.

Komplikacje

W dyschezji występują zwykle bardzo nieprzyjemne dolegliwości i powikłania. Nawet jeśli dana osoba odczuwa potrzebę opróżnienia jelita, zaburzenie uniemożliwia jej bezpośrednie poruszanie zwieraczem. To zaburzenie może prowadzić nie tylko do fizycznej, ale także do ciężkiej psychicznej depresji. Najczęściej występują również wzdęcia i biegunka.

Mięsień zwieracza boli po każdym wypróżnieniu. Ból ten zwykle nasila się, gdy osoba musi iść do toalety z powodu nasilonej biegunki. Powikłania występują głównie wtedy, gdy ludzie częściej używają środków przeczyszczających.

Leki te mogą wywoływać uzależniające zachowania i są stosunkowo niezdrowe dla organizmu ludzkiego. Powinny być używane tylko w nagłych wypadkach. Z reguły leczenie opiera się na chorobie podstawowej. Można również przeprowadzić interwencję chirurgiczną, aby wyeliminować powikłania zwieracza.

W przypadku dolegliwości psychologicznych związanych z dyschezją można jednocześnie skonsultować się z psychologiem. Często pojawiają się ataki lęku lub paniki. Zwykle można je leczyć stosunkowo dobrze. Choroba nie skraca oczekiwanej długości życia.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Jeśli odczuwasz powtarzający się dyskomfort podczas wypróżnień, skonsultuj się z lekarzem rodzinnym lub gastroenterologiem. Typowe objawy dyschezji - w tym silny wzdęcia, biegunka, zaparcia i ból - zawsze wymagają wyjaśnienia medycznego. W przeciwnym razie mogą wystąpić dalsze komplikacje, które zwykle wiążą się z szybkim obniżeniem jakości życia osób dotkniętych chorobą. Dlatego pierwsze oznaki dyschezji powinny doprowadzić do lekarza.

Jeśli biegunka powoduje narastający ból podczas wypróżnień, musi to natychmiast leczyć gastroenterolog. Pacjenci z istniejącą chorobą przewodu pokarmowego, osoby starsze i niemowlęta powinny natychmiast zgłosić się do lekarza lub pediatry z dyschezją.

Aby wykluczyć ciężki przebieg choroby, zaburzenie wypróżniania należy leczyć kompleksowo. Wskazana jest wtedy dobra opieka kontrolna. Jeśli dyschezji towarzyszą problemy psychologiczne, można skonsultować się z psychologiem. Często występujące ataki lęku i paniki są równie bezproblemowe, jak sama choroba, jeśli są szybko leczone.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Pacjenci często stosują środki przeczyszczające w objawowym leczeniu dyschezji. Nie tylko środki przeczyszczające uzależniają, ale ich stosowanie w dyschezji jest niezadowalające iw żaden sposób nie eliminuje pierwotnej przyczyny. Aby trwale wyleczyć dyschezję, należy wyeliminować przyczynę objawów. Leczenie przyczynowe jest zdecydowanie preferowane niż leczenie objawowe.

Dlatego leczenie pacjentów z dyschezją zależy w dużej mierze od pierwotnej przyczyny. Na przykład w przypadku rozległej endometriozy pochwowo-odbytniczej dostępne są zabiegi inwazyjne w celu wyeliminowania przyczyny. W takim przypadku należy zawsze rozważyć operacje w celu zapewnienia trwałej ulgi. Chirurgia jest zwykle terapią z wyboru u pacjentów z chorobą Hirschsprunga.

Objawowe opcje leczenia pacjentów z dyschezją zwykle obejmują biofeedback, niezależnie od choroby. Dzięki tej metodzie można osiągnąć przynajmniej krótkotrwałą poprawę objawów. W przeszłości eksperymentalne podawanie środków przeczyszczających było również próbą leczenia objawowego. Jednak takie podejście może przynieść znacznie mniej ulepszeń niż metoda biofeedbacku.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w dyschezji zależy od przyczyny choroby. Jeśli objawy są związane z cyklem kobiecym, spontaniczne wyleczenie następuje zawsze w ciągu kilku dni. Przy braku krwawienia miesiączkowego w okresie menopauzy w dalszym przebiegu ustala się trwałe wyleczenie i ustąpienie objawów.

Mniej korzystne rokowanie dotyczy przyczyn przewlekłych lub psychologicznych. Bez terapii często występują objawy utrzymujące się przez kilka lat, które zwykle są zmienne i mają zmienną intensywność. Jeśli terapia jest stosowana w przypadku podstawowej choroby psychicznej, proces gojenia może trwać od kilku miesięcy do lat. W wielu przypadkach złagodzenie objawów jest widoczne, gdy pacjent jest gotowy do pracy nad swoimi problemami emocjonalnymi i wprowadzenia zmiany.

Na poparcie tego osoba dotknięta chorobą może mieć pozytywny wpływ na rozwój swojego zdrowia poprzez optymalne i zdrowe spożycie żywności. Należy unikać zanieczyszczeń, takich jak alkohol i nikotyna, a także szczególnie tłustych lub szkodliwych pokarmów.

W chorobach, takich jak hemoroidy lub wypadanie, dobre rokowanie w dyschezji daje się po leczeniu lub operacji. Po procesie gojenia się rany objawy ustępują, a wypróżnianie może powrócić do swojej naturalnej aktywności.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaparcia i problemy jelitowe

zapobieganie

Dyschezji można zapobiegać tylko z umiarem. Środek zapobiegawczy polega na przykład na jak najszybszym wypróżnieniu się po wystąpieniu chęci wypróżnienia. Ponadto należy przestrzegać wszelkich środków zapobiegawczych w profilaktyce chorób pierwotnych, takich jak hemoroidy i wypadanie odbytnicy, aby w przyszłości nie doszło do rozwoju dyschezji.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku dyschezji osoba zainteresowana jest przede wszystkim zależna od kompleksowej, a przede wszystkim wczesnej diagnozy, aby objawy nie nasilały się i nie pojawiały się inne powikłania. Z reguły nie dochodzi do samoleczenia, dlatego w przypadku tej choroby niezbędne jest leczenie przez lekarza. To, czy chorobę można łatwo leczyć, zależy głównie od dokładnej choroby podstawowej, tak więc generalnie nie można sformułować ogólnych prognoz.

Zwykle dyschezję można leczyć za pomocą środków przeczyszczających. Należy jednak przestrzegać maksymalnej dawki. Jeśli objawy dyschezji nie ustąpią, w każdym przypadku należy skonsultować się z lekarzem, gdyż w przeciwnym razie trwałe stosowanie środka przeczyszczającego może spowodować uszkodzenie. W niektórych przypadkach konieczne są interwencje chirurgiczne, aby trwale złagodzić objawy.

Po takiej operacji poszkodowany jest zdecydowanie uzależniony od leżenia w łóżku. Powinieneś powstrzymać się od wysiłku i innych czynności fizycznych i stresujących. W większości przypadków dyschezja nie wpływa negatywnie na długość życia danej osoby.

Możesz to zrobić sam

Dyschezia może mieć wiele różnych przyczyn. To, co pacjent może zrobić, aby poprawić swój stan, zależy od tego, co wywołało zaburzenie. Każdy, kto odkryje pierwsze oznaki zaburzeń wypróżniania, zdecydowanie powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem. Pod żadnym pozorem nie należy samodzielnie leczyć choroby, gdyż nieodpowiednia terapia może prowadzić do poważnych powikłań.

Jeśli dyschezja jest spowodowana zespołem jelita drażliwego, przyczyną może być nietolerancja pokarmowa. Pacjent powinien wtedy wykonać test alergiczny, a także prowadzić dzienniczek żywieniowy. W ciągu kilku tygodni można określić, czy napady jelita drażliwego są zbliżone do spożycia określonych pokarmów.

Jeśli podrażnienie jelita i wynikająca z tego dyschezja przeplatają się z biegunką i zaparciami, również odpowiednia dieta może na to pozytywnie wpłynąć. Gdy pacjent ma zaparcia, należy spożywać pokarmy bogate w błonnik, lekkie przeczyszczające. Należą do nich na przykład nasiona pcheł lub suszone owoce. Z drugiej strony, jeśli pacjent cierpi na biegunkę, wskazana jest dieta lekko zapierająca. Efekt ten można bardzo dobrze osiągnąć w przypadku bananów.

Dyschezia jest często związana z gazami i ostrymi skurczami. W takich przypadkach może pomóc butelka z gorącą wodą umieszczona na brzuchu. Ulgę wielu pacjentom przynosi również delikatny, okrężny masaż wokół pępka.