Elektromiografia

w Elektromiografia (EMG) chodzi o badanie funkcji elektrycznych mięśni szkieletowych, na podstawie których można ocenić czynność mięśni i nerwów. Ta metoda badania jest stosowana zawsze, gdy istnieje podejrzenie chorób obwodowego układu nerwowego, który obejmuje mięśnie i nerwy głowy, tułowia i kończyn.

Co to jest elektromiografia?

Elektromiografia określa aktywność elektryczną mięśni. W zależności od reakcji mięśnia na odpoczynek lub napięcie można określić, czy występuje dana choroba.

Plik Elektromiografia określa aktywność elektryczną mięśni. W zależności od reakcji mięśnia na odpoczynek lub napięcie można określić, czy występuje dana choroba.

Podczas gdy mięsień nie wykazuje żadnej aktywności elektrycznej w stanie spoczynku, odpowiednie grupy mięśni kurczą się, gdy komórki mięśniowe są podekscytowane. Ta aktywność jest mierzona za pomocą elektrod, a następnie uwidaczniana i słyszalna.

Zdrowe mięśnie inaczej reagują na chore mięśnie. Lekarz może ocenić funkcje mięśni oraz ewentualne choroby nerwów i mięśni poprzez siłę i rodzaj impulsów prądowych stosowanych w elektromiografii.

Funkcja, efekt i cele

Przed Elektromiografia jest używany, do postawienia podejrzewanej diagnozy konieczne jest wstępne badanie fizykalne pacjenta. Tylko w ten sposób można dokładnie zbadać mięśnie. Obszar skóry nad badanym mięśniem jest dezynfekowany, a następnie do odpowiedniego mięśnia wprowadza się cienkie elektrody igłowe. Mierzą one napięcie elektryczne, które mięsień wytwarza podczas spoczynku i podczas skurczu. Napięcie to jest wyświetlane na ekranie w postaci krzywych napięć, a także odtwarzane przez głośniki.

Elektromiografia dzieli się na trzy etapy. Najpierw mierzy się aktywność mięśni podczas nakłucia iw spoczynku. Aktywność jest następnie testowana przy umiarkowanym napięciu mięśni. W ostatnim kroku określa się aktywność mięśni przy możliwie największym napięciu mięśni. Jeśli mięsień lub związany z nim nerw jest uszkodzony, określa się inną aktywność elektryczną. Potencjały czynnościowe mięśni można skracać lub wydłużać, na przykład pod względem czasu ich trwania, a także zmniejszać lub zwiększać ich krzywą potencjału.

Elektromiografia zwykle bada od trzech do pięciu mięśni. Za pomocą koncentrycznych elektrod igłowych można zarejestrować fluktuacje potencjału poszczególnych grup mięśni. Do rejestracji pojedynczych włókien mięśniowych (miografia pojedynczego włókna) używane są specjalne igły. Alternatywnie, elektrody powierzchniowe można również umieścić na odpowiednim mięśniu, ale za pomocą tej metody nie można wyciągnąć żadnych wniosków na temat aktywności poszczególnych włókien mięśniowych, ponieważ mierzy się tutaj potencjał czynnościowy całych mięśni lub kilku grup mięśni. Elektromiografia trwa około 15 do 30 minut, podczas których miejsce i głębokość nakłucia są kilkakrotnie zmieniane.

Wzorce aktywności elektrycznej badanego mięśnia wynikające z elektromiografii pozwalają na rozróżnienie schorzeń mięśniowych i nerwowych. Dlatego ta metoda badawcza jest wykorzystywana m.in. do diagnozowania osłabienia mięśni, zapalenia mięśni, urazów nerwów oraz różnicowania niektórych chorób nerwów (polineuropatie). EMG stosuje się również w przypadku podejrzenia choroby rdzenia kręgowego. Elektromiografia jest często łączona z elektrroneurografią (ENG), która służy do pomiaru prędkości przewodzenia nerwów.

W przypadku niektórych schorzeń elektromiografia może być również wykorzystana do sformułowania prognostycznych stwierdzeń dotyczących procesu gojenia, np. W przypadku urazów nerwów w wyniku wypadku lub uciskowego uszkodzenia nerwu, a także w przypadku niektórych typów zapalenia mięśni. Ponadto różne metody leczenia przewlekłego lub ostrego zapalenia nerwów lub mięśni wymagają czasami dokładnej klasyfikacji elektromiograficznej danej choroby.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na ból mięśni

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Zwykle występują w Elektromiografia żadnych poważnych komplikacji. Nakłucia elektrod igłowych, które są znacznie cieńsze niż igły podskórne do pobierania krwi, można porównać do nakłuć w akupunkturze.

Elektromiografia nie uszkadza badanych włókien mięśniowych ani nerwowych. Jednak przez kilka dni po badaniu mięsień może nadal boleć lub odczuwać drętwienie. Jeśli krzepnięcie krwi jest zaburzone przez chorobę lub jeśli pacjent przyjmuje leki przeciwzakrzepowe, należy unikać elektromiografii ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia.

Ponieważ igły używane w elektromiografii mogą przenosić zarazki skórne do głębszych warstw tkanki, infekcje są możliwe, ale występują niezwykle rzadko. Jeśli pacjent cierpi na choroby przenoszone drogą krwi (AIDS, zakaźne zapalenie wątroby), należy to zgłosić lekarzowi, aby mógł podjąć odpowiednie środki ostrożności.