Wydzielanie hormonalne

Plik wydzielanie endokrynologiczne odnosi się do uwalniania hormonów lub mediatorów (substancji przekaźnikowych) do krwi. Za wydzielanie odpowiedzialne są gruczoły dokrewne. Uwolnione składniki aktywne są skuteczne nawet w najmniejszych stężeniach.

Co to jest wydzielanie hormonalne?

Wydzielanie hormonalne odnosi się do uwalniania hormonów lub mediatorów (substancji przekaźnikowych) do krwi. Za wydzielanie odpowiedzialne są gruczoły dokrewne, m.in. nadnercza.

Wydzielanie endokrynologiczne to wydzielanie hormonopodobnych substancji czynnych lub mediatorów przez gruczoły dokrewne do krwi lub limfy, nawet bardzo niskie stężenia substancji czynnych mają duży wpływ na organizm.

$config[ads_text1] not found

Terminy „gruczoł dokrewny” lub „gruczoł dokrewny” są używane synonimicznie. Gruczoły dokrewne obejmują wyspecjalizowane gruczoły hormonalne, tkankę z komórkami produkującymi hormony, wyspecjalizowane neurony i inne narządy, które są zaangażowane w funkcję kontroli hormonalnej.

Specjalistyczne gruczoły dokrewne wydzielają jeden lub więcej hormonów. Istnieją z kolei hormony, które działają bezpośrednio na narząd docelowy lub które kontrolują i regulują tworzenie innych hormonów w ramach mechanizmu regulacyjnego. W ten sposób w organizmie powstają pętle kontrolne, które zapewniają równowagę hormonalną.

Wyspecjalizowane gruczoły hormonalne obejmują przysadkę mózgową, szyszynkę, tarczycę, przytarczycę, nadnercza i komórki wysp trzustkowych. Tkanki z komórkami produkującymi hormony można znaleźć np. W skórze, sercu, wątrobie, przewodzie pokarmowym oraz w gonadach (jądrach i jajnikach).

Hormony wydzielane przez te tkanki to hormony tkankowe, które często działają lokalnie. Uwalniane przez neurony neurohormony odpowiadają za połączenie układu nerwowego z układem hormonalnym. Centralnym narządem neuroendokrynnym jest podwzgórze, które należy do mózgu i jako najważniejsze centrum kontrolne kontroluje autonomiczny układ nerwowy, a jednocześnie reguluje układ hormonalny poprzez ważne neurohormony.

$config[ads_text2] not found

Funkcja i zadanie

Z pomocą hormonów i mediatorów wydzielanie hormonalne kontroluje wszystkie procesy zachodzące w organizmie jako całość. Podlega obwodowi kontrolnemu, który zapewnia równowagę hormonalną. Wiele hormonów ma swoje odpowiedniki. Na przykład hormon insuliny obniża poziom cukru we krwi. Glikogen, który również tworzy się w trzustce, działa jako antagonista. Glukagon uwalnia glukozę, rozkładając glukagon przechowywany w wątrobie, aby utrzymać stały poziom cukru we krwi.

Centralnym narządem wydzielania wewnętrznego jest przysadka mózgowa. W przysadce mózgowej wytwarza się kilka hormonów o różnych funkcjach. Przysadka mózgowa wydziela hormony, które działają bezpośrednio na narządy, między innymi hormony gonadotropowe i nie-gonadotropowe. Hormon wzrostu i prolaktyna należą do hormonów działających bezpośrednio w przysadce mózgowej.

Hormon folikulotropowy (FSH) i hormon luteinizujący (LH) działają jako hormony gonadotropowe. Oba hormony regulują owulację u kobiet i dojrzewanie plemników u mężczyzn.

Inne hormony przysadki stymulują nadnercza i tarczycę do produkcji hormonów. Nadnercza wytwarzają hormony glukokortykoidowe: kortyzol, aldosteron i niewielkie ilości hormonów płciowych. Podczas gdy kortyzol jest odpowiedzialny za metabolizm kataboliczny, aldosteron reguluje równowagę mineralną. Tarczyca z kolei produkuje hormony tarczycy, tyroksynę i trójjodotyroninę.

$config[ads_text3] not found

Podwzgórze działa jako centralny organ mechanizmu regulacji neuroendokrynnej. Oprócz kontrolowania autonomicznego układu nerwowego, podwzgórze wydziela różne hormony uwalniające i hamujące, które regulują powstawanie innych hormonów.

Oprócz dużych pętli regulacji hormonalnej istnieją inne mniejsze pętle kontrolne, przez które regulowane jest tworzenie i hamowanie hormonów tkankowych. Jednocześnie jednak wszystkie pętle sterowania są ze sobą połączone. Ogólnie procesy hormonalne podlegają bardzo skomplikowanym mechanizmom regulacyjnym, które nie są jeszcze szczegółowo poznane. Wciąż regularnie odkrywane są nowe hormony.

Ponadto coraz więcej narządów należy zaliczyć, przynajmniej częściowo, do narządów wydzielania wewnętrznego. Według najnowszych ustaleń na przykład tkanka tłuszczowa jest największym narządem wydzielania wewnętrznego, a zmiany objętości komórek tłuszczowych spowodowane na przykład wchłanianiem lub rozpadem tłuszczu mają duży wpływ na skuteczność insuliny.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciw poceniu się i poceniu

Choroby i dolegliwości

W związku z wydzielaniem hormonalnym istnieją różne obrazy kliniczne, które często nie są rozpoznawane jako zaburzenia hormonalne. Zgodnie z ostatnimi odkryciami, nawet insulinooporność można również wyjaśnić procesami hormonalnymi. Na przykład, jeśli istniejące komórki tłuszczowe stają się coraz większe w wyniku wchłaniania tłuszczu, stężenie hormonu peptydowego, adiponektyny, coraz bardziej spada. Dokładny mechanizm działania tego hormonu nie jest jeszcze znany. Stwierdzono jednak, że adiponektyna zmniejsza insulinooporność. Wraz ze zmniejszaniem się objętości komórek tłuszczowych wytwarzanych jest więcej adiponektyny, skuteczność insuliny ponownie wzrasta.

$config[ads_text4] not found

Klasycznymi przykładami zaburzeń hormonalnych jest zespół Cushinga lub niewydolność nadnerczy (choroba Addisona) W zespole Cushinga powstaje zbyt dużo kortyzolu. Kortyzol to hormon stresu wydzielany w korze nadnerczy. Nadprodukcja może być spowodowana przede wszystkim guzem kory nadnerczy lub wtórnie rozregulowaniem hormonalnym. Objawy zespołu Cushinga wyrażają się osłabieniem układu odpornościowego, podatnością na infekcje, wzrostem poziomu cukru we krwi i rozwojem otyłości tułowia z twarzą w pełni księżyca.

Choroba Addisona charakteryzuje się niedoczynnością kory nadnerczy. Hormony kory nadnerczy (kortyzol, aldosteron) i hormony płciowe nie są już produkowane w wystarczających ilościach. Rezultatem jest bezsilność, osłabienie i przebarwienia skóry. Skóra staje się brązowa. Brakujące hormony muszą zostać zastąpione życiem.

Choroba Addisona może być również spowodowana pierwotną lub wtórną niewydolnością nadnerczy. Wtórna postać choroby jest spowodowana niewydolnością przysadki mózgowej, kiedy hormon ACTH, który stymuluje korę nadnerczy, nie jest już wystarczająco tworzony.

Ponadto istnieje wiele postaci nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Tutaj również mogą istnieć pierwotne i wtórne przyczyny danego zaburzenia.