Układ przewodzenia serca

Plik Układ przewodzenia serca składa się z bogatych w glikogen wyspecjalizowanych komórek mięśnia sercowego. Wiązują one sygnały skurczowe generowane przez układ wzbudzenia i przekazują je do mięśni przedsionków i komór w określonym rytmie, tak że powstaje uporządkowana sekwencja skurczu (faza uderzeń komór) i rozkurczu (faza relaksacji komór), co zapewnia ciągłe krążenie krwi dbać.

Jaki jest system przewodzenia serca?

Układ przewodzenia wzbudzenia serca jest ściśle powiązany z układem formowania wzbudzenia, ponieważ składa się on również z wyspecjalizowanych komórek mięśnia sercowego, a części układu przewodzenia wzbudzenia pojawiają się jako stymulatory w pewnych sytuacjach, nawet w procesie rezerwowym. Cały system, tworzenie i przewodzenie wzbudzenia, jest półautonomiczny. Zasadniczo jest autonomiczny, ale podlega również wpływowi współczulnego i przywspółczulnego układu nerwowego, dzięki czemu pracę serca można dostosować do zmieniających się wymagań poprzez częstotliwość uderzeń i ciśnienie krwi.

Półautonomiczny system tworzenia i przewodzenia wzbudzenia może być kontrolowany pośrednio przez wpływy zewnętrzne. Jednocześnie oznacza to, że na system mogą wpływać i zakłócać pewne neurotoksyny poprzez nerwy współczulne i przywspółczulne.

Układ przewodzenia serca zaczyna się w węźle zatokowym, rozruszniku serca w prawym przedsionku, bezpośrednio pod żyłą główną górną. Impuls elektryczny generowany przez węzeł zatokowy jest rozprowadzany przez układ przewodzący do mięśni obu przedsionków, tak że kurczą się one w tym samym czasie. Następnie impuls jest wychwytywany przez drugi system stymulatora, [węzeł przedsionkowo-komorowy] (węzeł AV) na dnie prawego przedsionka i dostarczany z opóźnieniem około 150 milisekund do wiązki His, która znajduje się w przegrodzie między przedsionkami a komorami.

Jego wiązka następnie dzieli się na lewą i dwie prawe kończyny komory, kończyny tawara. Na ich końcach uda rozgałęziają się dalej we włókna Purkinjego, które przekazują impuls skurczowy bezpośrednio do komórek mięśniowych mięśni komorowych, tak że komory kurczą się w tym samym czasie.

System przewodzenia wzbudzenia działa wyłącznie elektrycznie przez wyspecjalizowane komórki mięśnia sercowego, a nie przez nerwy, dzięki czemu system działa bez specjalnych neuroprzekaźników.

Funkcja i zadanie

Jedną z dwóch najważniejszych funkcji i zadań układu przewodzenia serca jest uporządkowane przekazywanie impulsów elektrycznych najpierw do komórek mięśniowych przedsionków, a następnie do mięśni komorowych.

Zwykle impulsy elektryczne są generowane przez węzeł zatokowy w lewym przedsionku. W interakcji z układem przewodzenia wzbudzenia, węzłem pk i wiązką His, powstaje normalne bicie serca, znane również jako rytm zatokowy.W przypadku awarii węzła zatokowego jako stymulatora lub generowania impulsów silnie odbiegających od normalnego wzorca, komórki układu transmisyjnego mogą generalnie generować same impulsy elektryczne, które jednak zwykle nie są uporządkowane i mogą prowadzić do bardzo nieuporządkowanej sekwencji bicia serca, szczególnie w przedsionkach.

Węzeł AV może pełnić prawdziwą funkcję bezpieczeństwa jako dodatkowy rozrusznik serca. Jego zamówiona częstotliwość podstawowa wynosi od 40 do 50 wzbudzeń na minutę. Węzeł AV przejmuje kontrolę automatycznie, gdy impulsy węzła zatokowego spadną poniżej podstawowej częstotliwości węzła AV. Jeśli węzeł AV również ulegnie awarii jako zabezpieczenie, wiązka His, która jest częścią układu przewodzącego, wkracza jako trzeciorzędny rozrusznik mięśni komorowych z częstotliwością 20–30 uderzeń na minutę. Proces ten jest również nazywany rytmem wymiany komory.

System tworzenia i przewodzenia wzbudzenia umożliwia utrzymanie ciągłego przepływu krwi w układzie naczyń krwionośnych organizmu oraz szybkie dostosowanie się do zmieniających się wymagań wynikających z różnych czynności mięśniowych i różnych tonów współczulnych lub trybów stresu.

Zalety systemu półautonomicznego opracowanego przez ewolucję polegają na tym, że spożycie pokarmu lub toksyn nie może łatwo wpływać na sekwencję bicia serca, a jedynie pośrednio, poprzez sieć współczulną i przywspółczulną.

Choroby i dolegliwości

Impuls elektryczny generowany przez węzeł zatokowy jest przekazywany do mięśni przedsionków na dużym obszarze za pośrednictwem wyspecjalizowanych komórek mięśnia sercowego, zanim impulsy zostaną ponownie odebrane przez węzeł AV i przekazane z opóźnieniem do wiązki Hisa.

Często występują zaburzenia w przekazywaniu impulsów skurczowych. Stają się one zauważalne poprzez dodatkowe skurcze, nieregularne bicie serca lub zwiększoną lub zmniejszoną częstotliwość uderzeń, a także zmieniony rytm uderzeń. Objawy wahają się od nieszkodliwych do ciężkich i bezpośrednio zagrażających życiu.

Problemy z przenoszeniem impulsu udaru w przedsionkach występują stosunkowo często. Podniecenia przebiegają następnie w sposób nieuporządkowany lub poruszają się ruchem okrężnym przez przedsionki, które reagują zaburzonymi szybkimi skurczami mięśni. Przy takim migotaniu przedsionków mogą wystąpić częstotliwości uderzeń od 350 do 600 Hz, które jednak są filtrowane przez węzeł AV i zazwyczaj „przepuszczają” tylko przy częstotliwości 100 do 160 i są przekazywane do mięśni komorowych. Powoduje to utratę skurczów przedsionków, co jest zauważalnie związane z 15 do 20% utratą wydolności serca i może prowadzić do stopniowego przeciążenia mięśni komorowych.

Również dość często - przeważnie przejściowe - zaburzenia rytmu serca są wyzwalane przez tzw. Blok zatokowo-przedsionkowy (blok SA). Powstaje w wyniku opóźnionego lub przerwanego przenoszenia impulsu z zatoki pierwotnej do mięśni przedsionków. Jest to zatem kwestia problemu przewodzenia bodźca jeszcze przed osiągnięciem węzła AV. Blok SA może mieć wiele różnych przyczyn i może być również wywołany zaburzeniem składu lub stężenia elektrolitu. Wszystkie rodzaje zaburzeń przewodzenia w przedsionkach są podsumowane jako zespół chorego węzła zatokowego.

Rzadziej występującą chorobą układu transmisji bodźców jest zespół Wolffa-Parkinsona-White'a, polegający na nieuporządkowanym okrężnym wzbudzeniu między przedsionkami a komorami. Jest to spowodowane co najmniej jednym dodatkowym szlakiem między przedsionkami a komorami, z pominięciem węzła AV. Ponieważ węzeł AV jest pomijany, impulsy elektryczne z komór mogą również wrócić do przedsionków.