Wydzielanie zewnątrzwydzielnicze

Plik wydzielanie zewnątrzwydzielnicze to dostarczenie wydzieliny na powierzchnię wewnętrzną lub zewnętrzną. Ten rodzaj wydzielania występuje np. W pocie lub gruczołach ślinowych. Zespół Sjogrena to przykład chorób, które niszczą gruczoły zewnątrzwydzielnicze.

Co to jest wydzielanie zewnątrzwydzielnicze?

Głównym zadaniem gruczołów jest wydzielanie substancji bioaktywnych, takich jak hormony czy czynniki wzrostu. W organizmie człowieka występują różne formy gruczołów. Główną różnicą jest różnica między gruczołami wydzielniczymi i wydzielniczymi. Gruczoły wydalnicze wydzielają się na powierzchnię wewnętrzną lub zewnętrzną. Gruczoły nieczynne lub dokrewne wydzielają się do przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Przed wydzielaniem zewnątrzwydzielniczym substrat jest najpierw syntetyzowany w gruczołach.

Gruczoły zewnątrzwydzielnicze to gruczoły wydalnicze, które uwalniają swoją wydzielinę na powierzchnię. Wydzielanie zewnątrzwydzielnicze może zachodzić na wiele sposobów. Oprócz wydzielania ekrynowego i apokrynowego, wydzielanie holokrynne i apikalne są również uważane za tryby wydzielania gruczołów zewnątrzwydzielniczych.

Gruczoły zewnątrzwydzielnicze obejmują na przykład gruczoły potowe, gruczoły sutkowe, trzustkę lub wątrobę. Gruczoły ślinowe lub gruczoły łojowe są również gruczołami zewnątrzwydzielniczymi. Oprócz wydzielania zewnątrzwydzielniczego w dwunastnicy trzustka bierze również udział w wydzielaniu endokrynologicznym. Oprócz trybu wydzielania gruczoły zewnątrzwydzielnicze można dodatkowo różnicować w zależności od rodzaju wydzieliny i struktury.

Funkcja i zadanie

W przypadku wydzielania wydzielniczego gruczoły zewnątrzwydzielnicze uwalniają wydzielinę na powierzchnię. Gruczoły są zwykle zlokalizowane w nabłonku tkanki łącznej i mają kanał wylotowy. Podczas rozwoju embrionalnego gruczoły zewnątrzwydzielnicze migrują z powierzchni nabłonka w głąb tkanki. Tam różnicują się w narządy z typowo wyspecjalizowanymi komórkami nabłonkowymi. Pozostają w sieci z powierzchnią nabłonka.

Gruczoły zewnątrznabłonkowe są śródnabłonkowe lub pozabłonkowe. Gruczoły śródnabłonkowe odpowiadają indywidualnym lub grupowym formacjom komórkowym, które znajdują się w nabłonku, jak ma to miejsce na przykład w przypadku komórek błon śluzowych wytwarzających mucynę.

Gruczoły pozabłonkowe są bardziej złożone. Znajdują się pod powierzchnią nabłonka tkanki łącznej i składają się z jednowarstwowego nabłonka do tworzenia wydzieliny i kanału wylotowego do nabłonka powierzchniowego. Przewody zewnątrzwydzielnicze czasami zmieniają skład wydzieliny w wydzielinie zewnątrzwydzielniczej, a tym samym zamieniają pierwotną wydzielinę w wtórną. Dotyczy to na przykład reabsorpcji jonów przez gruczoły potowe.

W zależności od ich końcówek gruczoły zewnątrzwydzielnicze są rurkowate, zjadliwe, pęcherzykowe lub mieszane. Rurowe końcówki mają rurowy prześwit. Kwaśne końcówki są kuliste, a wyrostki zębodołowe mają wyraźnie widoczny kształt pęcherzyka.

W zależności od systemu przewodów, gruczoły zewnątrzwydzielnicze są pojedyncze, rozgałęzione, mieszane lub złożone. Jeśli nie ma nierozgałęzionego kanału lub jest tylko jeden, gruczoł nazywa się „prostym”. Nazywa się to „rozgałęzionymi”, gdy występuje kilka końcówek, a medycyna mówi o gruczołach „złożonych” w przypadku rozgałęzionych przewodów. Gruczoły mieszane to gruczoły złożone z wieloma typami końcówek.

W zależności od ich wydzielania gruczoły są surowicze, śluzowe lub surowiczo-śluzowe. Gruczoły surowicze mają cienką, białkową wydzielinę. Gruczoły śluzowe syntetyzują lepką, bogatą w mucynę wydzielinę, a gruczoły surowiczo-śluzowe są gruczołami mieszanymi, w których występuje wydzielina surowicza i śluz.

Wydzielanie ekrynowe, merokrynowe, apokrynowe i holokrynne są dostępne jako sposoby wydzielania zewnątrzwydzielniczego. W trybie ekrynowym gruczoł wydziela bez utraty cytoplazmy. Zewnątrzwydzielnicze wydzielanie meryokrynne to wydzielina z niewielką utratą cytoplazmy, a wraz z wydzielaniem apokrynowym części komórki i błony komórkowej są uwalniane wraz z wydzieliną. W przypadku gruczołów holokrynnych cała komórka rozpada się podczas wydzielania. Przykładem tego są gruczoły łojowe.

Wydzielina jest wytwarzana w ciałach gruczołowych gruczołów zewnątrzwydzielniczych. Synteza i wydzielanie podlegają złożonym pętlom kontrolnym, z których najbardziej znanym jest ultrakrótki mechanizm sprzężenia zwrotnego.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Ludzki system wydzielniczy jest ze sobą połączony. Jeśli, na przykład, zaburzone jest wydzielanie zewnątrzwydzielnicze pojedynczego gruczołu, wydzielanie endokrynne może być niezrównoważone i odwrotnie. Z tego powodu choroby gruczołowe zwykle wykazują szczególnie szeroki zakres objawów.

Oprócz procesów wzrostu i rozwoju mogą zaburzać równowagę procesów metabolicznych i poziomu hormonów lub przekształcić się w chorobę wielonarządową. Przykładem zaburzenia wydzielania zewnątrzwydzielniczego jest zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki. Jest to utrata funkcji trzustki, która zakłóca produkcję enzymów trawiennych. Enzymy trawienne wydzielają trzustkę poprzez wydzielanie zewnątrzwydzielnicze do dwunastnicy. Ponieważ jest również odpowiedzialna za wydzielanie hormonalne jako gruczoł, całkowita utrata funkcji trzustki wpływa również na równowagę hormonalną. Oprócz zaburzeń poziomu cukru we krwi najbardziej oczywistymi objawami tej choroby są problemy trawienne, takie jak biegunka. Niewydolność trzustki często poprzedzona jest przewlekłym zapaleniem trzustki, które początkowo wpływa tylko na funkcje zewnątrzwydzielnicze, a tym samym zaburza trawienie.

Utrata funkcji może mieć również wpływ na wszystkie inne gruczoły zewnątrzwydzielnicze, a zatem ich wydzielanie jest niewystarczające. W mukowiscydozie wydzielanie zewnątrzwydzielnicze wszystkich gruczołów wydalniczych jest zaburzone. Ta choroba jest dziedzicznym zaburzeniem dziedziczenia autosomalnego recesywnego, które powoduje mutację na chromosomie autosomalnym 7. Zmutowany gen CFTR skutkuje patologicznym produktem genowym. Dlatego zakodowane kanały chlorkowe genu nie są funkcjonalne. Z powodu wadliwych kanałów chlorkowych we wszystkich gruczołach zewnątrzwydzielniczych tworzy się twardy śluz.

Choroby autoimmunologiczne mogą również wpływać na wydzielanie zewnątrzwydzielnicze. Przykładem nieprawidłowego programowania układu odpornościowego z konsekwencjami dla gruczołów zewnątrzwydzielniczych jest zespół Sjögrena, w którym układ zewnątrzwydzielniczy ulega immunologicznemu zniszczeniu.