Odruch wymiotny

Z Odruch wymiotny to odruch ochronny, który ma zapobiec przypadkowemu przedostaniu się ciał obcych lub cieczy do dróg oddechowych, obiektów zbyt dużych lub np. B. połknięcie wyjątkowo gorzkiego pokarmu. Odruch jest wywoływany przez dotknięcie podstawy języka i / lub podniebienia miękkiego, zwłaszcza łuków podniebiennych. Odruch wymiotny polega na skurczu mięśni tylnej części gardła.

Co to jest odruch wymiotny?

Odruch wymiotny służy do ochrony dróg oddechowych i żołądkowych przed przypadkowym wniknięciem ciał obcych. W przypadku tchawicy odruch zapobiega przedostawaniu się ciała stałego. Celem przełyku jest zapobieżenie przypadkowemu spożyciu dużego przedmiotu lub bardzo gorzkiej lub zepsutej żywności, która może wskazywać na truciznę.

Odruch wymiotny należy do kategorii odruchów obcych lub odruchów multisynaptycznych, ponieważ wyzwalacz odruchu nie jest jednocześnie efektorem. Odruch jest wyzwalany przez dotknięcie podstawy języka i / lub podniebienia miękkiego (podniebienia miękkiego), ale nie przez dotknięcie języczka. Egzekucja odbywa się jednak za pomocą mięśni tylnej części gardła.

W wykonywaniu i koordynacji odruchu biorą udział nerw błędny i nerw językowo-gardłowy. Nerw językowo-gardłowy jest również znany jako dziewiąty nerw czaszkowy, który oprócz włókien nerwowych wrażliwych na somatyczność zawiera głównie włókna trzewno-ruchowe i trzewno-wrażliwe. Nerw błędny jest dziesiątym nerwem czaszkowym i składa się również z mieszanych włókien somatowrażliwych, wrażliwych na trzewnie i ruchowych.

Funkcja i zadanie

Jedną z podstawowych funkcji i zadań odruchu wymiotnego jest ochrona tchawicy przed ciałami obcymi lub niedrożnością, a tym samym przed uduszeniem. Jednoczesna ochrona przed przypadkowym połknięciem dużych przedmiotów i zepsutej lub bardzo gorzkiej żywności, która może być trująca, jest również jednym z podstawowych zadań odruchu.

Odruch jest zwykle tak silny, że działa nawet przy nieprzytomności i jest nawet używany jako jeden z kilku testów określających śmierć mózgu.

Oprócz wyzwalania odruchu wymiotnego poprzez mechaniczno-fizyczny bodziec kontaktowy podniebienia miękkiego lub podstawy języka, odruch ten można również wywołać psychicznie poprzez uczucie wstrętu. W przeciwieństwie do wrodzonego „mechanicznego” wyzwalania odruchu, wstręt nabywa się poprzez doświadczenie i pomysły.

Tradycyjne zakazy żywieniowe lub powtarzające się negatywne doświadczenia związane ze spożyciem niektórych pokarmów mogą powodować silną niechęć do powstawania odruchu wymiotnego.

Jeśli widok jakiegoś jedzenia wywołuje uczucie obrzydzenia, zmysł smaku może również wywołać odruch wymiotny, jeśli „obrzydliwe” jedzenie przypadkowo dostanie się do ust i zauważą to tylko kubki smakowe.

Również fobie, np. B. fobia pająka, która faktycznie jest wywołana strachem, może wywołać odruch wymiotny. W szerszym sensie odruch służy więc nie tylko jako bezpośrednia ochrona przed uduszeniem i ochroną przed mechanicznym zagrożeniem przełyku i przewodu pokarmowego, a także ochroną przed możliwym zatruciem, ale także do serwowania określonych potraw, które są objęte społecznym tabu. uniknąć. Odruch wymiotny ma więc również ważny składnik społeczny.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Najczęstszym problemem związanym z odruchem wymiotnym jest nadwrażliwość. Objawia się zbliżającymi się badaniami jamy ustnej i gardła lub zabiegami stomatologicznymi, gdzie pojawia się odruch wymiotny i jest niewygodny i irytujący dla obu stron, pacjenta i lekarza. Nadwrażliwość odruchu może być tak silna, że ​​widok instrumentu, który musi być włożony do jamy ustnej, może wywołać nudności.

Inne zaburzenie odruchu wymiotnego może mieć różne przyczyny. Czysto anatomiczne zmiany w gardle mogą być przyczyną nieprawidłowego działania odruchu lub problemów neuronalnych, które wpływają na dziewiąty i dziesiąty nerw czaszkowy.

Problemy neuronalne mogą np. B. w wyniku wypadku z uszkodzeniem 9 lub 10 nerwu czaszkowego w wyniku udaru lub choroby układu nerwowego.

Nerw językowo-gardłowy, który bierze udział w powstawaniu odruchu wymiotnego, może wywołać tak zwany skurcz językowo-gardłowy. Jest to skurcz mięśni gardła, który jest również odpowiedzialny za odruch wymiotny. Taki skurcz może być wywołany przez wściekliznę lub infekcję tężcem, przy czym tężec i toksyny botulinowe mogą całkowicie sparaliżować nerw.

Trzeci zespół przyczyn zaburzeń odruchu wymiotnego to zaburzenia psychiczne, które mogą prowadzić do nadwrażliwości. W tym kontekście istnieje klasyczne uwarunkowanie odruchu w gabinecie stomatologicznym, gdy pacjent z. B. wywołany został silny odruch wymiotny w wyniku nieco niewrażliwego posługiwania się łyżką wyciskową ze zbyt dużą ilością masy wyciskowej, której pacjent nie mógł już dłużej stłumić. U odpowiednio wrażliwych pacjentów może to wystarczyć do kondycjonowania, czyli wzmocnienia odruchu.

Częste bierne lub aktywne wyzwalanie odruchu może prowadzić do odczulenia lub całkowitego zatrzymania. Klasycznym przykładem są osoby z bulimią, które często wymiotują odruchowo.

Przydatne może być ukierunkowane odczulanie na podstawie psychologicznej pod kierunkiem terapeuty, aby przywrócić odruch wymiotny do „normalnego poziomu”. W przypadku powodzenia, pozwala to uniknąć jakiegokolwiek leczenia stomatologicznego lub leczenia związanego z ustami i gardłem, które stają się problemem z koniecznością uspokojenia za pomocą środka uspokajającego lub nawet potrzeby krótkiego znieczulenia. Leczenie ukierunkowane na akupunkturę może być również z powodzeniem stosowane do odczulania.