Koniczyna gorączka

Z Koniczyna gorączka jest lekko toksyczną rośliną bagienno-wodną z półkuli północnej. Korzenie, a także liście i ziołowe składniki rośliny są używane jako środki lecznicze iw tym kontekście są używane głównie w mieszankach herbat. Koniczyna gorączka ma działanie apetyczne i trawienne, ale może również powodować bóle głowy lub biegunkę w przypadku przedawkowania.

Występowanie i uprawa koniczyny gorączki

Z Koniczyna gorączka jest wieloletnią rośliną zielną bagienno-wodną. Roślina jest spokrewniona z goryczką i można ją zaliczyć do kategorii lekko trujących roślin leczniczych. Nazywa się również koniczyną gorączkową Gorzka koniczyna i jest jedynym gatunkiem monotypowym w rodzaju rodziny koniczyny fever. Osiąga wysokość wzrostu od około dziesięciu do 30 centymetrów.

Gatunki gorzkiej koniczyny występują na całej półkuli północnej. W Europie Środkowej roślina kwitnie od kwietnia do czerwca. Jej kwiaty są biało-czerwonawe i tworzą skupisko. Koniczyna gorączkowa jest zakorzeniona na nizinach i na subalpejskich wysokościach w wodzie lub na bagnach. Gatunek koniczyny często rośnie pod wodą lub nawet pływa w płytkich wodach. Roślina jest rzadko spotykana na torfowiskach wysokich. Z drugiej strony jest to tym bardziej powszechne na wrzosowiskach pośrednich.

Inne popularne miejsca to górne rzeki lub lasy bagienne. Botanik mówi o tym typie rośliny jako o arktyczno-nordyckim elemencie kwiatowym. W Niemczech koniczyna gorączkowa jest obecnie gatunkiem zagrożonym wyginięciem ze względu na zamknięcie naturalnych mokradeł i zbiorników wodnych, której nie można już usuwać z przyrody bez pozwolenia.

Efekt i aplikacja

Zarówno zioło, jak i korzenie i liście koniczyny gorączkowej są używane do produktów leczniczych, a tym samym do leczenia chorób. Suche liście rośliny są często określane jako lekarstwo. Obecnie liście są używane głównie w połączeniu z mieszankami herbat. Większość tych herbat to mieszanki w równych proporcjach koniczyny gorączkowej, szałwii, piołunu i centaury.

Jedną łyżeczkę mieszanki dodaje się zwykle do 250 mililitrów wrzącej wody. Wlew ten pacjent przyjmuje około pół godziny przed posiłkiem. Ze względu na lekko toksyczne działanie rośliny, maksymalna dzienna dawka wynosi od 1,5 do 3 gramów. Czasami ekstrakty z gorzkiej koniczyny można również znaleźć w sznapsach lub likierach ziołowych. W przeszłości gorączkową herbatę z koniczyny używano również do płukania gardła przy bólach gardła.

W XIX wieku niektórzy pacjenci spożywali go nawet jako sok z koniczyny gorzkiej ze względu na jej właściwości lecznicze. Ludzie używali świeżo wyciśniętego soku z rośliny, która dopiero zaczynała kwitnąć. Zmieszali ten gorzki sok z koniczyny z alkoholem w równych proporcjach. Tymczasem gorzki sok z koniczyny nie jest już powszechny w farmaceutykach. We współczesnej homeopatii od czasu do czasu stosuje się leki przeciwgorączkowe Trifolii fibrii o sile D1. Do wszystkich zastosowań i produktów z koniczyny przeciwgorączkowej, wrzodów żołądka i jelit, a także zapalenia jelit lub istniejącej biegunki są przeciwwskazaniami.

Poza tym, użytkownik musi wziąć pod uwagę niewielką toksyczność i działanie przeciwzakrzepowe gorzkiej koniczyny we wszystkich typach zastosowań. Jeśli masz rany, nie powinieneś używać rośliny ze względu na właściwości przeciwzakrzepowe rośliny leczniczej. Toksyczność jest głównie spowodowana zawartymi w nim alkaloidami. Podczas przedawkowania koniczyny gorączka czasami pojawiają się bóle głowy z powodu tych aktywnych składników. Wymioty lub biegunka mogą również wystąpić jako część poważnego przedawkowania.

Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania

Według przekazów gorzka koniczyna została po raz pierwszy zastosowana jako produkt leczniczy w XVI i XVII wieku. W tamtych czasach rolnicy podawali chorym pasącym się zwierzętom suszone liście lub napar z nich w celu leczenia dolegliwości żołądkowo-jelitowych. Roślina lecznicza była prawdopodobnie używana w starożytności. Dokumentacja tego nie została jeszcze znaleziona.

Chociaż roślinę poddano również obniżonej gorączce w XVII wieku, efekt gorzkiej koniczyny nie został jeszcze potwierdzony. Roślina nadal odgrywa rolę przeciw utracie apetytu i niestrawności. Oprócz działania pobudzającego apetyt, homeopatia łączy w sobie z torfem działanie oczyszczające, poprawiające i krwiotwórcze. Koniczyna gorzka ma również działanie przeciwzapalne, moczopędne, pocące i przeciwskurczowe.

Ogólny bodziec do trawienia i oczyszczania organizmu. Decydującym składnikiem aktywnym rośliny są substancje gorzkie. Do substancji tych należą na przykład glikozydy sekoiridoidowe, dihydrofoliamentina i mentiafolina, które zawiera koniczyna gorączkowa. Flawonoidy są również wytwarzane, gdy roślina jest trawiona. Zwłaszcza flawonoidy mają właściwości przeciwutleniające i przeciwwirusowe. Garbniki koniczyny gorączkowej również obiecują działanie lecznicze ze względu na ich właściwości przeciwzapalne.

W przeszłości koniczyna gorączka była używana głównie prywatnie. Ponieważ koniczyna gorzka jest obecnie uważana w Niemczech za gatunek zagrożony wyginięciem, osoby prywatne nie mogą ich zbierać bez dalszych ceregieli. W międzyczasie, pomimo jej dobroczynnych składników, znaczenie koniczyny w medycynie zmalało. Jednak wybrane sklepy ogrodnicze oferują gorzką koniczynę jako roślinę stawową.

Każdy, kto ma koniczynę gorączkową w swoim ogrodzie, może teoretycznie zbierać i suszyć ich liście. Właściwy czas na zebranie to okres kwitnienia rośliny. Liście są usuwane wraz z małym ogonkiem i suszone w zacienionym i przewiewnym miejscu. Trzy lata można przechowywać w postaci wysuszonej. Mogą być przetwarzane na mieszanki herbat, jeśli przestrzegane są instrukcje dotyczące dawkowania.