Galbanum

Galbanum był już popularną żywicą do palenia w starożytnej Mezopotamii. Prozdrowotne działanie rośliny Ferula erubescens zostało szczegółowo opisane przez greckiego lekarza i farmakologa Pedaniosa Dioskuridesa w I wieku naszej ery. W średniowieczu ceniono też ich właściwości lecznicze.

Występowanie i uprawa galbanum

Galbanum (Ferula erubescens, Ferula gummosa) to wieloletnia roślina zielna należąca do rodziny baldaszkowatych (Apiaceae) i jest również znany jako koper włoski. Roślina lecznicza występuje w krajach śródziemnomorskich, a nawet w Azji Środkowej. Jednak większość gatunków Galbanum pochodzi z Azji Południowo-Zachodniej i Azji Środkowej. Stara roślina lecznicza tworzy zdrewniałe korzenie palowe i ma rozgałęzione łodygi.

Ich alternatywne liście są pierzaste od dwóch do czterech razy. Wyrasta z podwójnie złocistych kwiatostanów z mnóstwem żółtych pięcioramiennych kwiatów. Następnie rozwijają się eliptyczne owoce o podwójnej niełupce z bocznymi skrzydełkami.Są wypełnione płaskimi wklęsłymi nasionami. Aby wyodrębnić sok z białego mleka, korzeń jest wykopywany i cięty tak, aby gęsty sok mógł się skończyć. W dolnej części łodygi znajduje się również sok, z którego uzyskuje się żywicę galbanum i olej galbanum.

Efekt i aplikacja

Żywica Galban jest wytwarzana z suszonego mlecznego soku z irańskiego galbanum. Potrzebna do tego roślina galbanum rośnie w Iranie, Afganistanie i na wschodzie Morza Aralskiego. Wyciekający sok wysycha bardzo szybko na powietrzu i tworzy miękką, twardą i lepką masę.

Ma różne kolory w zależności od składu chemicznego: istnieje przezroczysta, biała, zielonkawa, żółtawa i brązowawa żywica galbanum. Zawiera około 20% gumy i maksymalnie 6% olejku galbanum (Oleum galbani). Żywica Galban pachnie jak igły świerku i ma ciężki, słodki, balsamiczny aromat.

Jego smak określany jest jako ostry i gorzki. Jest narażony na zimno w celu sproszkowania. Aby uzyskać cenny olej, żywicę poddaje się destylacji parowej. Jeden litr oleum galbani można wyprodukować z około sześciu kilogramów żywicy. Olejek jest przeważnie bezbarwny, ale pod wpływem tlenu przybiera brązowawy kolor i szybko gęstnieje.

Olejek galbanum ma gorzki, kamforowy smak i intensywny trawiasty zapach. W medycynie naturalnej oczyszczona i sproszkowana żywica oraz olejek galbanum są tradycyjnie stosowane wewnętrznie i zewnętrznie w leczeniu różnych chorób i dolegliwości.

Zawarte w nim składniki aktywne mają działanie zmiękczające, pobudzające miesiączkę, antyseptyczne, krążeniowe i immunologiczne, poprawiające krążenie, uśmierzające ból, spazmatyczne i wykrztuśne. Pachnący olejek ma również szerokie zastosowanie w aromaterapii. Łagodzi rozdrażnione i niespokojne umysły, poprawia nastrój i wewnętrznie równoważy stan pobudzenia i zmartwienia.

Obecnie galbanum jest również używane do utrwalania zapachów w produkcji perfum oraz jako wzmacniacz smaku w żywności. Wchodzi w skład różnych mieszanek wędzarniczych i jest stosowany głównie w wysokiej jakości olejkach i mydłach ze względu na drzewny, intensywnie korzenny zapach. Aby dopełnić nutę zapachową, często łączy się go z wetywerią lub neroli.

Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania

Żywica Galbanum zawiera następujące składniki: monoterpeny (70 proc.), Monoterpenole, seskwiterpeny, seskwiterpenole, aldehydy, etery fenylowe, estry, ketony i inne substancje chemiczne. Żywica i olej z Ferula erubescens mają wszechstronne zastosowanie w medycynie naturalnej. W przeszłości problemy ginekologiczne, takie jak zaburzenia miesiączkowania, leczono czopkami galbanum i kadzidłem.

Galbanum jest nadal używane w Iranie do regulowania krwawień miesiączkowych. Martwe płody można było poddać aborcji, stosując mieszaninę mirry, wina i galbanum. Ze względu na częste stosowanie w dolegliwościach brzusznych, język narodowy nadał żywicy kopru olbrzymiego nazwę „żywica macierzysta”.

Zewnętrzne zastosowanie galbanum, sody oczyszczonej i octu pomogło w walce z nieestetycznymi pieprzykami. W przypadku bólu zęba pacjent po prostu wbił kawałek galbanum w zniszczony ząb. Wiele ze sprawdzonych zastosowań jest nadal obecnych w tradycyjnej irańskiej medycynie ludowej, a także w medycynie naturalnej w tym kraju.

Za pomocą kropli czystego olejku galbanum można zmniejszyć duże czyraki i zdezynfekować ropne pryszcze, aby szybko wyschły. Jednak monoterpeny, najważniejszy składnik olejku galbanum, wytwarzają intensywne bodźce skórne i mogą wywoływać podrażnienia skóry w większych dawkach. Dlatego pacjenci ze skórą wrażliwą powinni stosować wyłącznie olej galbanum rozpuszczony w oleju bazowym lub w mieszaninach z innymi olejkami eterycznymi.

Olejek galbanum pije się w leczeniu kaszlu i chorób układu oddechowego związanych z dusznością. Aktywne składniki rozpuszczają śluz oskrzelowy, łagodząc w ten sposób zapalenie oskrzeli i astmę oskrzelową. Stosowane wewnętrznie pomagają również przy przeziębieniach, problemach trawiennych oraz wzmacniają układ odpornościowy.

Ze względu na właściwości poprawiające krążenie krwi, uśmierzające ból i rozgrzewające, pacjent może również stosować galbanum w leczeniu bólu mięśni, napięcia mięśni i skurczów. Ponieważ składniki Galbanum mają również działanie przeciwskurczowe, olej był często używany w leczeniu epilepsji.

Jeśli chcesz stosować Oleum galbani wewnętrznie, dwa razy dziennie skrop do czterech kropli na łyżeczce miodu. Następnie całość rozpuść w szklance letniej herbaty ziołowej lub wody. Zewnętrznie olejek galbanum pomaga w postaci mycia i okładów na ropnie i trądzik oraz jako weterynarz na choroby reumatyczne.

Olejek galbanum sprawdził się również w pielęgnacji skóry. Służy nie tylko do skóry zniszczonej trądzikiem, ale także do nakładania kremu na skórę suchą, zwiotczałą i pomarszczoną. Jest dozowany tylko w małych ilościach. Pacjent podaje kroplę oleum galbani do 50 ml olejku bazowego.