Gastrin to hormon wytwarzany w przewodzie pokarmowym. Głównym miejscem działania hormonu jest żołądek. Ale ma też wpływ na trzustkę.
Co to jest gastryna?
Gastrin to hormon peptydowy. Jest również nazywany polipeptydem 101. Hormony peptydowe to hormony nierozpuszczalne w tłuszczach, które są zbudowane z białek. Na podstawie długości łańcuchów peptydowych można wyróżnić trzy różne formy gastryny: duża gastryna, gastryna I lub II oraz mini gastryna.
Duża gastryna ma 36 aminokwasów długości. Gastryna I i II składają się z 17 aminokwasów, a mini-gastryna lub mała gastryna ma długość 13 aminokwasów. Z chemicznego punktu widzenia gastryna jest związana z hormonem cholecystokininą. Gastryna jest wytwarzana głównie w żołądku i jelicie cienkim. Istnieją specjalne guzy, które mogą wytwarzać gastrynę w dużych ilościach. Dlatego te guzy są również znane jako gastrinoma.
Funkcja, efekt i zadania
Gastryna jest syntetyzowana w tak zwanych komórkach G przewodu pokarmowego. Komórki G to wyspecjalizowane komórki, które są aktywne endokrynologicznie. Występują głównie w błonie śluzowej żołądka, a zwłaszcza w okolicy gruczołów żołądkowych przedsionka odźwiernika (antrum).
Ale w pierwszej części jelita cienkiego znajdują się również komórki G. Wydzielanie hormonu jest kontrolowane przez komórki neuroendokrynne żołądka. Uwalniają peptydy uwalniające gastrynę (GRP). Te z kolei stymulują uwalnianie gastryny z komórek G. Przywspółczulny układ nerwowy również wpływa na komórki G. Ważną rolę odgrywają tu włókna postganglionowe dziesiątego nerwu czaszkowego (nerw błędny). Jeśli treściwa pokarmowa jest bardzo bogata w białko, zwiększa się również poziom gastryny. Wyzwalaczem jest tutaj zwiększone stężenie aminokwasów w wydzielinach żołądka. Rozbudowa żołądka poprzez pokarm oraz spożycie alkoholu i kofeiny również stymuluje produkcję i uwalnianie gastryny.
Wydzielanie jest hamowane przez wartość pH w żołądku poniżej trzech. Istnieją również różne hormony, które mogą hamować produkcję gastryny. Należą do nich somatostatyna, sekretyna, neurotensyna i peptyd hamujący gastrynę (GIP).
Edukacja, występowanie, właściwości i optymalne wartości
Hormon gastryna dociera do narządów docelowych wraz z krwią. W żołądku wiąże się z receptorami gastryny w komórkach okładzinowych. Komórki okładzinowe znajdują się w wyściółce żołądka. Wydzielają kwas solny i czynnik wewnętrzny. Czynnik wewnętrzny odgrywa kluczową rolę we wchłanianiu witaminy B12 w jelicie.
Gdy tylko gastryna zwiąże się z określonymi receptorami, aktywowana jest fosfolipaza C. Zwiększa to stężenie wapnia w komórkach okładzinowych. Ten wzrost pobudza komórki okładzinowe do wydzielania kwasu żołądkowego. PH w żołądku spada. Ale nie tylko komórki okładzinowe są stymulowane przez ten hormon. Główne komórki żołądka również reagują na gastrynę. Główne komórki, podobnie jak komórki okładzinowe, znajdują się w błonie śluzowej żołądka. Pod wpływem gastryny wytwarzają pepsynogen. Pepsynogen jest nieaktywnym prekursorem pepsyny. Pepsyna jest enzymem trawiennym odpowiedzialnym głównie za rozkład białek.
Dopiero pod działaniem kwasu solnego uwalnianego przez komórki okładzinowe jest aktywowany pepsynogen i skuteczny jak pepsyna. Gastrin ma również wpływ na produkcję histaminy. Histamina to hormon tkankowy o wielu funkcjach. Tutaj jednak służy głównie do stymulowania produkcji kwasu solnego. Gastrin stymuluje również mięśnie gładkie żołądka. Perystaltyka żołądka zapewnia dokładne wymieszanie pokarmu. To również emulguje tłuszcze w pożywieniu, dzięki czemu można je później lepiej trawić w jelicie.
Poza żołądkiem gastryna działa na trzustkę (trzustkę). Tam stymuluje wydzielanie insuliny, glukagonu i somatostatyny.
Choroby i zaburzenia
Obraz kliniczny, w którym gastryna odgrywa decydującą rolę, to zespół Zollingera-Ellisona. Zespół Zollingera-Ellisona jest chorobą paraneoplastyczną. Zespoły paraneoplastyczne są związane z nowotworami złośliwymi.
Guzy, które mogą powodować zespół Zollingera-Ellisona, występują głównie w trzustce lub w jelicie cienkim. Ponieważ guzy te wytwarzają gastrynę, nazywane są również gastrinoma. W gastrinoma gastryna jest wytwarzana niezależnie od spożycia pokarmu. Prowadzi to do zwiększonego tworzenia się i uwalniania kwasu solnego. Podrażnia to wyściółkę żołądka i jelita cienkiego, co może prowadzić do wrzodów.
Pacjenci cierpią na silny ból brzucha i zgagę. Jeśli podrażnienie jest ciężkie, wymioty mogą być krwawe. W około połowie przypadków ludzie mają biegunkę. Kwas solny dezaktywuje enzymy rozbijające tłuszcz. Może to czasami prowadzić do tłustych stolców. W pojedynczych przypadkach obserwuje się zasadowicę metaboliczną i nadczynność przytarczyc. Stan ten występuje niezwykle rzadko, ale może wystąpić w każdym wieku.
Nie tylko nadprodukcja, ale także brak gastryny może powodować dyskomfort. Niedobór gastryny może powodować niedokwaśność żołądka. Objawy niedoboru kwasu są podobne do objawów nadkwasoty. Osoby dotknięte chorobą cierpią na gazy, odbijanie i zgagę. Brakuje składników odżywczych, aw szczególności witaminy B12. Wypadanie włosów, pękające paznokcie, choroby skóry, anemia i osteoporoza mogą również być traktowane jako oznaki niedoboru gastryny. Gastrin można tu również zastosować diagnostycznie. Zapaleniu żołądka typu A towarzyszy brak kwasu żołądkowego. Tutaj określa się poziom gastryny w surowicy krwi.
Jeśli występuje hipergastrynemia, sugeruje to zmniejszoną produkcję kwasu. Obowiązuje zasada: im niższa wartość pH w żołądku, tym wyższy poziom gastryny we krwi. Wyjątkiem jest tu oczywiście zespół Zollingera-Ellisona, gdzie poziom gastryny jest zbyt wysoki, niezależnie od wartości pH w żołądku.
.jpg)
.jpg)