Lipoproteiny

Lipoproteiny to białka osocza używane do transportu tłuszczów. Do tej pory zidentyfikowano sześć różnych klas tych kompleksów. Zaburzenia metabolizmu lipidów są częstą chorobą w świecie zachodnim, która zwiększa ryzyko zawału serca i udaru mózgu.

Co to są lipoproteiny?

Lipoproteiny to kompleks lipidów i białek występujących w osoczu krwi. Oznacza to, że lipoproteiny należą do białek osocza. Istnieją różne klasy lipoprotein. Wyróżnia się łącznie sześć różnych klas. Klasyfikacja oparta jest na gęstości fizycznej. Na przykład lipoproteiny HDL mają dużą gęstość. Z drugiej strony lipoproteiny LDL mają raczej niską gęstość.

Te różne gęstości poszczególnych kompleksów wynikają głównie ze stosunku, w jakim białka i lipidy są zawarte w odpowiednim kompleksie. Oprócz HDL i LDL, VLDL, IDL do lipoprotein należą tak zwane chylomikrony i lipoproteina a. HDL można podzielić na dalsze podklasy i jest również nazywany alfa lipoproteiną.

$config[ads_text1] not found

Anatomia i budowa

Lipoproteiny to cząsteczki lipidów i białek. Są to agregaty niekowalencyjne lub też białka, które odpowiadają skoniugowanej formie białek. Pod względem właściwości przypominają micele, które skupiają się w środowisku takim jak woda. Wszystkie lipoproteiny mają niepolarny rdzeń. Ten rdzeń składa się z estrów cholesterolu i trójglicerydów. Związki między różnymi kwasami tłuszczowymi i cholesterolem nazywane są estrami cholesterolu.

Powłoka lipoprotein jest zorientowana w kierunku fazy wodnej i składa się z fosfolipidów, białka i niektórych grup hydroksylowych z nieestryfikowanego cholesterolu. Powłoka jest hydrofilowa. Z drugiej strony rdzeń lipoprotein jest hydrofobowy. Ich gęstość waha się do 1,21 mg / l. Podobnie jak gęstość, proporcje estru cholesterylu, trójglicerydów i cholesterolu różnią się w zależności od podklas.

Funkcja i zadania

Podklasy lipoprotein pełnią różne funkcje w organizmie i są używane głównie do transportu nierozpuszczalnych w wodzie lipidów lub tłuszczów, estrów cholesterolu i cholesterolu przez układ krwionośny. W celu transportu substancji lipoproteiny wiążą się z zawartymi w nich apoproteinami z białkami receptorowymi komórek. Przewód pokarmowy wchłania trójglicerydy i cholesterol. Substancje migrują do układu limfatycznego przez chylomikrony i przedostają się do żył przez przewód piersiowy.

Gdy kwasy tłuszczowe są uwalniane, lipazy działają na chylomikrony. To pozostawia resztki chylomikronów w mięśniach i komórkach tłuszczowych, które migrują z powrotem do wątroby i tam są rozkładane. Cząsteczki VLDL i ich metabolity LDL i IDL są wykorzystywane do transportu własnego, zsyntetyzowanego cholesterolu. Możesz także usunąć trójglicerydy z chylomikronów. Wraz z syntetyzowanym cholesterolem transportują pobrane trójglicerydy do tkanki. Natomiast cząsteczki HDL służą do usuwania cholesterolu z tkanki. Dzięki enzymowi LCAT wychwytują cholesterol zestryfikowany kwasami tłuszczowymi i dostarczają go z powrotem do wątroby. Podgrupa chylomikronów tworzy się w ścianie jelita.

Jedynie transportują trójglicerydy ze ściany jelita. Używają krwiobiegu do transportu substancji do komórek wątroby. Transport do komórek tłuszczowych i mięśniowych odbywa się również poprzez krwioobieg. VLDL jest również wytwarzana w komórkach wątroby. Lipoproteiny transportują trójglicerydy z wątroby, gdzie są magazynowane i ponownie syntetyzowane. IDL to produkty degradacji VLDL, które nie mają niezależnych zadań. Z reguły nie można ich wykryć w osoczu krwi.

Cząsteczki LDL pochodzą z komórek wątroby i przenoszą estry cholesterolu i cholesterol w organizmie. Tę grupę można podzielić na dwie podgrupy. Oprócz gęstych i małych cząstek LDL, istnieją również duże cząsteczki LDL, które unoszą się na wodzie. Cząsteczki HDL również pochodzą z komórek wątroby. Natomiast lipoproteina a jest składnikiem lipidów we krwi.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Zaburzenia metabolizmu tłuszczów są częstymi chorobami. Zaburzenie metabolizmu lipidów objawia się przede wszystkim zmianą składu wartości lipidów we krwi. Wszystkie zaburzenia metabolizmu lipidów w rzeczywistości oznaczają zaburzony metabolizm lipoprotein. Hipercholesterolemia jest jednym z najbardziej znanych zaburzeń metabolizmu lipidów. Zwiększa to poziom cholesterolu w osoczu. Należy to odróżnić od hipertriglicerydemii, w której tylko trójglicerydy są podwyższone. Oba zjawiska należą do hiperlipidemii. Przeciwieństwem jest hipolipidemia, w której występują objawy niedoboru w osoczu. Z drugiej strony, obniżony HDL wskazuje na hipolipoptroteinemię.

W dyslipoproteinemii jest za dużo LDL, podczas gdy w osoczu jest za mało HDL. Z drugiej strony hiperlipoproteinemia występuje, gdy występuje tylko podwyższony poziom LDL. Hiperlipidemie są szczególnie powszechne w świecie zachodnim. Jeśli zwiększa się stężenie LDL, mówi się też o nadmiarze złego cholesterolu. Z drugiej strony HDL nazywany jest dobrym cholesterolem i dlatego nie należy go obniżać. Ze względu na nawyki żywieniowe zachodniego świata, zachodnie społeczeństwo ma tendencję do niskiego HDL, podczas gdy LDL jest często obniżony. Zjawisko to jest zwykle związane z insulinoopornością.

W ten sposób cukrzyca rozwija się jako część zespołu metabolicznego. Ponad połowa dorosłych mieszkańców Zachodu cierpi na nieprawidłowy poziom cholesterolu, który zwykle jest spowodowany zarówno dietą, jak i stylem życia. Niski poziom lipidów we krwi może sprzyjać miażdżycy i udarom, ale także atakom serca i chorobom wieńcowym serca. Otyłość i alkoholizm są równie licznymi czynnikami ryzyka, jak dysfunkcja tarczycy i wątroby czy stosowanie niektórych leków.