Układ mezolimbiczny

Plik układ mezolimbiczny ludzi nazywany jest pozytywnym centrum nagrody. Jest częścią ośrodkowego układu nerwowego. Znajduje się w mózgu ludzkiego organizmu.

Co to jest system mezolimbiczny?

Układ mezolimbiczny nazywany jest również Obszar tegmentalis ventralis wyznaczony. Składa się z jądra półleżącego i części układu limbicznego. Z tego powodu nazywany jest również układem mezolimbicznym. Jako część ośrodkowego układu nerwowego należy do mózgu ludzkiego organizmu.

System mezolimbiczny nazywany jest systemem nagrody lub dodatnim centrum nagrody. Odpowiada za choroby takie jak uzależnienie, ale także za warunkowanie bodziec-nagroda. Gdy tylko zostanie aktywowany, osoba rozwija zwiększone pragnienie. Ściśle zaangażowany jest w to hormon dopamina. Dlatego układ mezolimbiczny jest również znany jako mezolimbiczny układ dopaminergiczny. Wszystkie procesy związane z neuroprzekaźnikiem dopaminą mają tu swoje źródło lub udział. Z neuronaukowego punktu widzenia pozytywne doświadczenia uwalniają w układzie mezolimbicznym tak zwane hormony szczęścia.

Prowadzi to do tego, że dana osoba odczuwa radość i jest zadowolona. Bodźcami wyzwalającymi mogą być zakochanie, sukcesy, ale też substancje uzależniające. Pozytywne uczucia pomagają w nauce i pełnią ważną funkcję społeczną. Ponadto w procesie reprodukcji ważne jest wzbudzenie uczuć.

Anatomia i budowa

Układ mezolimbiczny składa się z jądra półleżącego i części układu limbicznego. Jest częścią ciała prążkowanego i znajduje się w zwojach podstawy. Zawiera receptory dopaminy, które reagują na dopaminę przekaźnika.

Dopamina to hormon z grupy katecholamin, który ma ekscytujące działanie. Ciała komórek mają swoje końcowe głowy w jądrze półleżącym. Ponadto wciągają w części układu limbicznego. Należą do nich w szczególności ciało migdałowate i hipokamp. Ciało migdałowate jest znane jako ciało migdałowate lub ciało migdałowate. Występują parami w ludzkim mózgu. Ciało migdałowate składa się z kilku pojedynczych jąder. Jeden z nich znajduje się w korze skroniowej.

Większość znajduje się w pobliżu zakrętu parahipokampowego. Ich części korowe są przypisane do paleokorty. Hipokamp znajduje się w płacie skroniowym po obu stronach. Jej końcówka rostralna, czyli obszar sięgający do twarzy człowieka, ma budowę przypominającą łapę. Hipokamp składa się z trzech warstw. Jest przypisany do archikorty i składa się z zakrętu zębatego, rogu Ammona i subiculum.

Funkcja i zadania

Zadaniem układu mezolimbicznego jest kontrolowanie uczenia się, zachowania i procesów sukcesu u ludzi. Układ mezolimbiczny w znacznym stopniu uczestniczy w procesach kondycjonowania. Najlepszym sposobem nauki jest nagroda. Ogólnie podejście to jest bardziej obiecujące. Pozytywna nagroda jest postrzegana przez ludzi jako skuteczniejsza i trwalsza niż kara lub negatywne wzmocnienie.

Wzmocnienie postrzegane jako pozytywne poprawia uczenie się i zachowanie. W ten sposób można przekazać pożądane społecznie zachowanie. To ważny czynnik w edukacji człowieka. Ponadto nagroda może być pomocna w zdobywaniu większej wiedzy. Układ mezolimbiczny bierze udział w tworzeniu pozytywnych emocji.

W ciele migdałowatym oprócz emocji, takich jak strach i niepokój, powstają również emocje pozytywne. Należą do nich radość, szczęście, nadzieja lub zaufanie. Emocje związane z uczuciem przyjemności mają elementarne znaczenie. Są one związane z rozmnażaniem się człowieka i życiem seksualnym jako zaspokojenie popędu. Poczucie osiągnięcia jest regulowane w układzie mezolimbicznym. Motywacja lub dobre samopoczucie należą do funkcji inicjowanych przez układ mezolimbiczny. Przez całe życie ludzie używają układu mezolimbicznego w bardziej ukierunkowany sposób.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Układy dopaminergiczne mają duże znaczenie w chorobach schizofrenicznych. Nadaktywność przekaźnika dopaminy można znaleźć w niektórych postaciach schizofrenii.

Nie jest to przyczynowo przyczyną schizofrenii, ale można udowodnić jej związek. Leki zmniejszające aktywność dopaminy łagodzą objawy. Jeśli jednak dawka jest zbyt duża, istnieje ryzyko wystąpienia polekowego zespołu Parkinsona.

Uzależnienie może mieć wiele wyzwalaczy. Są indywidualni i mogą obejmować narkotyki, takie jak heroina lub kokaina, hazard lub alkohol. Uzdrowienie z uzależnienia zwykle trwa do końca życia. Towarzyszą jej objawy, takie jak zachcianki i silny dyskomfort fizyczny. W zależności od nałogu i istoty uzależnienia większość ludzi nie poradzi sobie bez profesjonalnego i społecznego wsparcia ze strony otoczenia. Oprócz często niezbędnego schematu detoksykacji, nacisk kładzie się na terapię poznawczą. Dzięki nim pacjent uczy się przejścia od zaspokojenia potrzeb zdrowotnych do uzależnienia. Stanowi to podstawę, aby substancja, która wyzwala uzależnienie, nie została zastąpiona inną.

Podczas przyjmowania leków zwraca się uwagę, aby zahamować działanie receptorów opioidowych. Ponadto jako terapię stosuje się warunkowanie instrumentalne. Terapie behawioralne mają na celu podniesienie świadomości i pomoc w przełamaniu złych nawyków. Niejawne procesy muszą zostać przerwane. Pacjent uczy się, jak unikać sytuacji i konfrontacji z substancją wyzwalającą jego nałóg. Utrzymywanie dystansu to ważny proces uczenia się. Ponadto uczy się alternatywnego zachowania i przedstawia się w nim wzmocnienie.