Nefrektomia

Tak jak Nefrektomia nazywa się chirurgicznym usunięciem nerki. Możliwe wskazania do chirurgicznego usunięcia nerki to zawał nerki lub wada rozwojowa narządu.

Co to jest nefrektomia?

Podczas nefrektomii nerka jest usuwana chirurgicznie. Nerki są zaprojektowane jako sparowane narządy. Mają kształt fasoli, od 10 do 12 cali długości i od 4 do 6 cali szerokości. Ich waga waha się od 120 do 200 gramów. Głównym zadaniem nerek jest produkcja moczu. Wymaga to filtracji, ponownego wchłaniania i zagęszczania moczu.

Nerki są również zaangażowane w regulację gospodarki wodno-elektrolitowej oraz regulację równowagi kwasowo-zasadowej. Pierwszą nefrektomię wykonał 2 sierpnia 1869 r. Chirurg Gustav Simon w Heidelbergu. Przed operacją na ludziach Simon kilka razy trenował nefrektomię na zwierzętach. Podczas pierwszej nefrektomii Gustav Simon udowodnił, że zdrowa nerka wystarcza, aby przejąć wydalanie moczu. Wcześniej uważano, że ludzie z tylko jedną nerką nie są zdolni do życia.

Funkcja, efekt i cele

Zawał nerki jest wskazaniem do chirurgicznego usunięcia nerki. Zawał nerki to martwica tkanki nerkowej, która powstała z powodu zaburzeń krążenia i niedostatecznego zaopatrzenia w tlen (niedokrwienie). Zawał nerki jest często spowodowany zakrzepicą.

Może to nastąpić z powodu migotania przedsionków, tętniaków ściany serca, wymiany zastawki serca lub zapalenia wewnętrznej wyściółki serca. Zakrzepica żylna może również powodować zawał nerki. Zwykle jest to spowodowane niewydolnością prawego serca. Inną możliwą przyczyną jest ucisk żył nerkowych przez guz nerki.

Innym wskazaniem do nefrektomii jest nawracające zapalenie nerek (zapalenie nerek). W zapaleniu nerek czynna tkanka nerek i miednica nerkowa są zwykle zapalone. W większości przypadków zapalenie nerek występuje w wyniku infekcji dróg moczowych. Korzystny wpływ mają kamienie nerkowe i moczowe, cukrzyca, wady rozwojowe i nadużywanie leków przeciwbólowych. Ciężkie przypadki kamieni nerkowych (kamica nerkowa) mogą również wymagać usunięcia nerki.

Nefrektomia może być również wskazana w przypadku wodonercza. Wodonercze to patologiczne powiększenie miedniczki nerkowej. To powiększenie prowadzi do zaburzeń przepływu moczu. Miednica nerkowa jest nadmuchana, ale miąższ nerki zwężony. Zjawisko to jest również znane jako nerka worka wodnego. Wodonercze może być wrodzone lub nabyte. Przyczyny wtórnego, czyli nabytego wodonercza to zator w drogach moczowych z kamieniami, raki moczowodu, choroby żeńskich narządów płciowych czy choroby pęcherza moczowego.

Poważne wady rozwojowe narządów również wymagają nefrektomii. To samo dotyczy złośliwej choroby nerek. Guzy nerek są często przypadkowymi objawami. Około 90 procent wszystkich złośliwych guzów nerek to raki nerkowokomórkowe. Łagodne guzy lub tak zwane onkocytomy są mniej powszechne.

Większe lub zlokalizowane centralnie guzy są usuwane w ramach radykalnej nefrektomii. W radykalnej nefrektomii usuwa się całą nerkę. Zabieg może być zabiegiem otwartym lub laparoskopowym. Jeszcze kilka lat temu radykalna nefrektomia otwarta była nadal metodą z wyboru w przypadku guzów nerek. Obecnie preferowana jest nefrektomia laparoskopowa. Operację otwartą wykonuje się, gdy usunięcie laparoskopowe nie jest możliwe ze względu na wielkość guza lub wcześniejszą operację.

Operację można wykonać w pozycji bocznej nadmiernie wyprostowanej (zaotrzewnowej) lub w pozycji leżącej przez nacięcie brzucha (przezotrzewnowe). Naczynia nerkowe są zaciśnięte, aby przerwać dopływ krwi.Następnie usuwa się nerkę wraz z kapsułką tłuszczową. Można również usunąć węzły chłonne i nadnercza. Nadnercza znajduje się na szczycie nerki. W przeciwieństwie do nerek nie odpowiada za mocz, ale za produkcję hormonów. Zwykle pacjenci mogą zostać wypisani po 8–10 dniach po nefrektomii.

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Operacja, a tym samym nefrektomia, zawsze wiąże się z ryzykiem. Podczas operacji może dojść do zaburzeń układu sercowo-naczyniowego.

Ponieważ środek znieczulający wyłącza odruchy ochronne organizmu, w niesprzyjających warunkach zawartość żołądka może dostać się do gardła, tchawicy lub płuc. Może to prowadzić do tak zwanego zachłystowego zapalenia płuc. W trakcie intubacji na początku lub w trakcie ekstubacji na końcu znieczulenia w rzadkich przypadkach może wystąpić skurcz głośni. Szyja i struny głosowe są podrażnione przez rurkę dotchawiczą lub maskę krtaniową. Dlatego po operacji może wystąpić chrypka i kaszel. W rzadkich przypadkach może pozostać uszkodzenie strun głosowych.

Czasami przednie zęby górnej szczęki ulegają uszkodzeniu podczas wprowadzania laryngoskopu. 20 do 30 procent wszystkich pacjentów cierpi również na nudności i wymioty po znieczuleniu.

Nawet jeśli po operacji może pozostać tylko niewielka blizna, konieczny jest okres odpoczynku i regeneracji od 4 do 6 tygodni po operacji. Ryzyko zakrzepicy wzrasta w ciągu pierwszych 4 do 6 tygodni po operacji. Ból biodra, nogi lub kostki i obrzęk nóg należy zawsze traktować jako znaki ostrzegawcze. W wyniku zakrzepicy żył kończyn dolnych może rozwinąć się zagrażająca życiu zatorowość płucna.

Po nefrektomii pozostała nerka musi kompensować utratę funkcji nerek. Dlatego zwykle wzrasta. Ten proces zwykle przebiega bezproblemowo. Niemniej jednak wartości laboratoryjne powinny być regularnie kontrolowane przez lekarza. W szczególności należy monitorować współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR), klirens kreatyniny i poziom kreatyniny. Zaleca się również monitorowanie przez internistę. Jeśli funkcja danej nerki jest upośledzona, lekarz może rozpocząć dializę w odpowiednim czasie.