Psychofarmakologia

Słowo Psychofarmakologia opiera się na trzech greckich słowach „dusza”, „narkotyk” i „nauczanie”. Bada sposób działania substancji psychoaktywnych na ludzi i zwierzęta w celu zastosowania terapeutycznego. Zbadano i opisano wpływ składników aktywnych na układ nerwowy i wynikające z tego reakcje w doświadczeniu i zachowaniu.

Co to jest psychofarmakologia?

Historia psychofarmakologii pochodzi od niemieckiego psychiatry Emila Kraepelina. Nie tylko sklasyfikował różne zaburzenia psychiczne, ale był także jednym z pierwszych, którzy opracowali koncepcję przedwczesnej demencji. Jego praca „O wpływie prostych procesów psychologicznych niektórych leków” wprowadziła w dziedzinę psychofarmakologii.

Chociaż skupia się to na wiedzy o substancjach działających na ośrodkowy układ nerwowy oraz ich konsekwencjach i wpływie na psychikę, istnieje również dziedzina farmakopsychiatrii, która następnie wdraża i stosuje tę wiedzę w celach terapeutycznych.

Leki psychotropowe mają bezpośredni wpływ na zaburzenia psychiczne, są substancjami chemicznie określonymi, które muszą mieć warunek, że muszą mieć działanie psychotropowe, które ma wywołać efekt ukierunkowany. Leki te nie są niezbędne do normalnego funkcjonowania komórek, ale mają psychoaktywny wpływ na poziomie fizjologicznym. Podawane są dożylnie, dootrzewnowo, podskórnie lub domięśniowo i zanim dotrą do układu nerwowego, muszą przekroczyć barierę krew-mózg, która stanowi barierę między krwioobiegiem a ośrodkowym układem nerwowym. Inne substancje psychologicznie czynne to luksusowe lub uzależniające, odurzające lub społeczne.

Zabiegi i terapie

Substancje psychoaktywne są klasyfikowane według różnych kryteriów w psychofarmakologii. Klasyfikacja opiera się na różnej skuteczności w ośrodkowym układzie nerwowym. Są to kiedyś niespecyficzne tłumienie, np. B. leki nasenne, znieczulające lub alkohol etylowy, niespecyficzne aktywujące, np. B. strychnina lub kofeina, czyli selektywnie modulująca, co oznacza oba efekty. Szczególnie ta ostatnia grupa ma kluczowe znaczenie dla badań, ponieważ może prowadzić do ukierunkowanego łagodzenia zaburzeń neurologicznych i psychologicznych.

Leki psychotropowe muszą mieć działanie psychotropowe i są stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych. Klasyfikacja oparta jest na zawartych w nich systemach komunikacyjnych. Należą do nich neuroleptyki, które mają pomagać w stanach psychotycznych, leki przeciwdepresyjne, które są skuteczne w leczeniu stanów maniakalnych i depresyjnych, benzodiazepiny na stany lękowe i niespokojne oraz środki psychostymulujące na zaburzenia takie jak nadpobudliwość u dzieci czy narkolepsja. Leki przeciwbólowe, nasenne lub psychostymulujące, które aktywują stany psychiczne, nie są stosowane w sposób celowy. Obejmują także leki przeciwpadaczkowe, które są stosowane głównie w leczeniu zaburzeń neurologicznych.

Dla wszystkich tych aktywnych składników udokumentowana jest wiedza na temat działania, zmian w doświadczeniu i zachowaniu. Wymaga to również znajomości neurobiologicznych podstaw danego efektu. W tym celu psychofarmakologia koncentruje się na procesach, takich jak wchłanianie lub resorpcja, dystrybucja i rozkład substancji, okres między spożyciem a jej wpływem na mózg oraz badania interakcji.

Tak jak najpierw trzeba zdiagnozować zaburzenia psychiczne w ich skutkach i wzorach zachowań, tak w dziedzinie psychofarmakologii bada się wpływ poszczególnych substancji na poszczególne stany, w tym metabolizm w organizmie czy zmiany zachodzące w mózgu. Ponadto należy zbadać pożądane i niepożądane działanie substancji stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych. Dotyczy to ograniczeń aplikacji w z. B. środki uspokajające, przeciwdepresyjne lub przeciwbólowe.

To nie identyczny chemicznie skład tych substancji jest ważny dla klasyfikacji i zastosowania, ale raczej dopasowanie wpływu na zachowanie i doświadczenie pacjenta. Tłumiące leki psychotropowe są również stosowane przy zaburzeniach snu, niepokoju i bólu, pobudzonej depresji lub zaburzeniach w podeszłym wieku. Z kolei substancje aktywujące stosuje się w leczeniu schizofrenii.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Diagnostyka i metody badań

Ponieważ zaburzenia psychiczne nie zawsze mają swoje źródło w uszkodzeniach fizycznych, ale początkowo mają miejsce na poziomie emocjonalnym i duchowym, eksperymenty psychofarmakologiczne są również przeprowadzane z tak zwanymi placebo. Grupy ludzi otrzymują leki, które zawierają zarówno skuteczne, jak i nieskuteczne substancje oraz reakcję, która występuje w każdym przypadku, pod warunkiem, że wszyscy badani oczekują określonego efektu. Oprócz efektu bierze się również pod uwagę zachowanie oparte na oczekiwaniach, ponieważ w szczególności leki psychotropowe mogą powodować niepożądane skutki uboczne.

W tym obszarze istotne są również czas trwania efektu substancji i związana z nim zależność od substancji. Badane są zachowania wobec barbituranów, alkoholu czy opiatów, ich wpływ na układ nerwowy i wynikająca z tego tolerancja metaboliczna i komórkowa, która często prowadzi do wyższej dawki w okresie stosowania. Jednocześnie badane są objawy odstawienia. W tym sensie leki psychotropowe stosowane w medycynie nie wykazują uzależnienia i związanych z nimi objawów odstawienia, ale prowadzone są badania opisujące długotrwałe stosowanie w przebiegu psychodynamiki.

Różne substancje i leki psychotropowe są stosowane w różnych postaciach zaburzeń psychicznych i psychotycznych. Takie choroby obejmują schizofrenię, którą leczy się neuroleptykami. W takim stanie psychotycznym całe doświadczenie i zachowanie pacjenta są upośledzone, percepcja i myślenie są zaburzone, często jako wyraz urojeń lub halucynacji. Kolejną konsekwencją są zaburzenia afektu i ego, którym towarzyszy wycofanie społeczne lub brak popędu.

Depresję leczy się lekami przeciwdepresyjnymi w celu złagodzenia objawów depresji. Wyrażają się one silnymi wahaniami nastroju, popędem lub niechęcią, spowolnieniem psychomotorycznym oraz zaburzeniami apetytu i snu. Biologiczne i psychologiczne cechy depresji w zakresie wyzwalania i przebiegu nie zostały odpowiednio zbadane, dlatego stosowanie leków psychotropowych jest indywidualnie dostosowywane do danego pacjenta. Efekt jest następnie badany pod kątem zmian w zależności od postaci i powinien mieć charakter przeciwlękowy, poprawiający nastrój, depresyjny i aktywujący psychomotorycznie.

Napady lęku i silny niepokój są tłumione przez barbiturany i benzodiazepiny. Takie substancje są również używane przy zaburzeniach snu. Walka z bólem prowadzona jest za pomocą środków przeciwbólowych.