Plik Uszkodzenie koła pasowego to uszkodzenie więzadła pierścieniowego ścięgna długiego bicepsa, gdy wchodzi ono do rowka bicepsa. Występuje w wyniku wypadku lub w wyniku osłabienia przyczepu ścięgna, które z wiekiem stało się kruche. Terapią z wyboru jest tenotomia.
Co to jest uszkodzenie koła pasowego?
© rob3000 - stock.adobe.com
Plik Uszkodzenie koła pasowego to uszkodzenie ścięgna długiego bicepsa w stawie barkowym. Długie ścięgno bicepsa zaczyna się na górnej krawędzi stawu barkowego, skąd swobodnie przechodzi przez wnętrze stawu, skąd ostatecznie wychodzi przez rowek bicepsa głowy kości ramiennej.
W porównaniu do krótkiego ścięgna bicepsa, które leży poza stawem barkowym, długie ścięgno bicepsa jest podatne na kontuzje i przeciążenia ze względu na podniesiony przebieg w stawie. Odcinek w stawie barkowym, przez który przechodzi, nazywany jest systemem koła pasowego. Jest to pętla tkanki łącznej składająca się z różnych odcinków ścięgien i więzadeł.
Uwzględniono fragmenty ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego i ścięgna podłopatkowego, a także więzadła ramienno-ramiennego i więzadła ramienno-ramiennego górnego. W zdrowym stawie barkowym ta pętla całkowicie obejmuje długie ścięgno mięśnia dwugłowego, ponieważ ma na celu zapobieganie wypadaniu długiego ścięgna z bruzdy międzyguzkowej, co mogłoby spowodować niestabilność.
przyczyny
W przypadku zmian zwyrodnieniowych w stawie barkowym prowadzenie długiego ścięgna bicepsa może być poważnie zaburzone. Również w kontekście tak zwanego zerwania stożka rotatorów - urazu barku, w którym doszło do zerwania jednego lub więcej ścięgien czterech mięśni tworzących stożek rotatorów.
W szczególności, gdy zaatakowane jest ścięgno mięśnia podłopatkowego, ścięgno długie bicepsa w stawie barkowym może opuścić swoje pierwotne położenie w bruździe bicipitis humeri i dostać się do stawu głównego zwanego articulatio humeri. Krótko mówiąc: uszkodzenie koła pasowego zwykle powstaje w związku z urazem części ścięgna podłopatkowego. Rotacja zewnętrzna lub uraz hiperfleksyjny skutkuje przeciążeniem granicy więzadła ścięgna mięśnia dwugłowego, co w najgorszym przypadku prowadzi do zerwania ścięgna podłopatkowego z całkowitym zniszczeniem układu krążka.
Prowadzi to bezpośrednio do zwichnięcia ścięgna bicepsa z rowka bicepsa i może dotyczyć również młodszych pacjentów, na przykład poprzez upadek podczas jazdy na snowboardzie. U starszych pacjentów przyczyną uszkodzenia koła pasowego jest zwykle stopniowe osłabienie przyczepu ścięgna, które z wiekiem staje się kruche. Z tego powodu nawet bez przyczynowego wypadku może dojść do stopniowego zerwania ścięgna podłopatkowego i wynikającej z tego niestabilności ścięgna długiego mięśnia dwugłowego.
Objawy, oznaki i dolegliwości
Uraz koła pasowego skutkuje ograniczonymi lub podrażnionymi ruchami. W wyniku niestabilności układu bloczków, które naprawdę się ocierają, może dojść do zapalenia ścięgna długiego bicepsa, dlatego ból pojawia się przede wszystkim w przedniej części ramienia. Ponadto uszkodzenie koła pasowego stopniowo ściera otaczające części stawu.
Rezultatem może być choroba zwyrodnieniowa stawów w stawie barkowym i przerzedzenie, a później zerwanie długiego ścięgna mięśnia dwugłowego. Pacjenci z urazami koła pasowego w wyniku wypadku często zauważyli szarpanie podczas wypadku. Przez większość czasu odczuwasz silny ból barku, który nasila się w nocy.
Ale także przy gwałtownych ruchach ramion lub podczas podnoszenia ciężkich przedmiotów z wyciągniętą ręką, widoczne są szczyty bólu. Te dolegliwości nie ustępują miesiącami. Bardzo silny ból może być dla lekarza oznaką całkowitego zwichnięcia ścięgna długiego bicepsa.
Diagnoza i przebieg choroby
W celu zdiagnozowania uszkodzenia koła pasowego wykonuje się test O'Briena - wskazanie bólu u pacjenta po uniesieniu wyciągniętego, obracającego się do wewnątrz ramienia wbrew oporowi. Oprócz pozytywnego wyniku testu O'Briena, uszkodzenie koła pasowego często ma również pozytywne objawy subscapularis i miejscową tkliwość w rowku mięśnia dwugłowego.
Zranione ramię ma zwiększoną zdolność rotacji zewnętrznej w porównaniu ze stroną zdrową. Diagnostyka rentgenowska może wykluczyć urazy kości; Ponadto procedura obrazowania dostarcza informacji o ogólnym stanie stawu barkowego, na przykład o tym, czy występuje choroba zwyrodnieniowa stawów, czy występują złogi wapnia lub oznaki wcześniejszego zwichnięcia. Uszkodzenie koła pasowego można uwidocznić za pomocą ultradźwięków - przynajmniej w tych wyraźnych przypadkach, w których długie ścięgno bicepsa wyszło z rowka bicepsa.
Z drugiej strony diagnostyka MR może wykazać oderwanie przyczepu ścięgna ścięgna podłopatkowego jako przerwanie ciągłości, często z napływem płynu między tkanką ścięgnistą a kością ramienną. W niejednoznacznych przypadkach po wstrzyknięciu kontrastu można wykonać artrografię MR. W rezonansie magnetycznym uszkodzenie koła pasowego objawia się jako poszerzenie odstępu rotatorów.
Komplikacje
Uszkodzenie koła pasowego ma bardzo negatywny wpływ na jakość życia pacjenta. Z reguły istnieją poważne ograniczenia w poruszaniu się, tak że dana osoba może być w życiu codziennym zależna od pomocy do chodzenia lub pomocy innych osób. Z powodu uszkodzenia koła pasowego mogą również pojawić się różne trudności z koordynacją, które nadal komplikują codzienne życie pacjenta.
W większości przypadków prowadzi to również do stanu zapalnego bez leczenia. Ponadto może rozwinąć się choroba zwyrodnieniowa stawów, powodując silny ból barku. Często ten ból przenosi się na plecy. Szczególnie w nocy może to prowadzić do bezsenności, a ponadto do depresji i innych zaburzeń psychicznych.
Uszkodzenie koła pasowego zwykle nie goi się samo. Podnoszenie ciężkich przedmiotów wiąże się również z silnym bólem u osób dotkniętych chorobą. Uszkodzenie koła pasowego jest leczone zabiegiem chirurgicznym i różnymi terapiami. Zwykle nie ma żadnych komplikacji. Uszkodzenie koła pasowego nie wpływa na oczekiwaną długość życia osoby dotkniętej chorobą.
Kiedy powinieneś iść do lekarza?
Uszkodzenie koła pasowego powinno zawsze być leczone przez lekarza. Ponieważ choroba ta nie leczy się samoczynnie, a stan ogólny często się pogarsza, niezbędne jest leczenie. Z reguły należy zgłosić się do lekarza w przypadku uszkodzenia koła pasowego, jeśli chore ścięgno ulegnie zakażeniu. Stan zapalny powoduje, że pacjent odczuwa silny ból, który może rozprzestrzeniać się na całe ramię.
Ból objawia się nie tylko stresem, ale także spoczynkiem i może prowadzić do poważnych problemów ze snem. Ponadto rozwój choroby zwyrodnieniowej stawów może wskazywać na uszkodzenie koła pasowego, powodując silny ból ramion pacjenta. Osoba dotknięta chorobą nie może już prawidłowo rozciągnąć ręki, przez co cierpi na poważne ograniczenia w życiu codziennym.
W przypadku uszkodzenia koła pasowego można spotkać się przede wszystkim z ortopedą lub lekarzem urazowym. Dalsze leczenie ma zwykle formę zabiegu chirurgicznego, tak więc pobyt w szpitalu jest konieczny.
Leczenie i terapia
Przywrócenie ścięgna do jego naturalnego przebiegu jest trudne lub wręcz niemożliwe, ponieważ same struktury prowadzące są uszkodzone. Ponadto pętla tkanki łącznej układu krążka jest tak filigranowa, że próby rekonstrukcji zwykle kończą się niepowodzeniem po jej zerwaniu. Tam, gdzie rekonstrukcja była możliwa, pacjenci mieli później znacznie więcej objawów niż wcześniej.
Z tego powodu przecinanie ścięgien stało się terapią z wyboru. Brak długiego ścięgna bicepsa jest znacznie mniej problematyczny niż brak krótkiego: ponad dziewięćdziesiąt procent siły mięśnia dwugłowego rozwija się przez ścięgno krótkie, dzięki czemu utrata ścięgna długiego może być dobrze skompensowana.
Usunięcie części długiego ścięgna mięśnia dwugłowego biegnącego w stawie nazywa się tenotomią („przecięciem”). Dodatkowo można wykonać tzw. Tenodezę („repozycjonowanie”) - przeniesienie przyczepu ścięgna w okolicę rowka dwugłowego głowy kości ramiennej, jeśli nie można zachować naturalnego przebiegu ścięgna. Chirurg używa do tego tytanowej kotwicy.
Naprawa krawędzi taśmy i zachowanie anatomicznego przebiegu ścięgna mięśnia dwugłowego zwykle nie jest obiecujące. Operacja wykonywana jest artroskopowo w znieczuleniu ogólnym i trwa około sześćdziesięciu minut. Po tym następuje od trzech do czterech tygodni unieruchomienia, aby zapewnić zagojenie zagubionego ścięgna.
zapobieganie
Ponieważ uszkodzenie koła pasowego pojawia się w wyniku wypadku lub z wiekiem w wyniku naturalnego zużycia stawów, można zalecić tylko ogólne środki zapobiegawcze w celu zapobiegania wypadkom.
Opieka postpenitencjarna
W przypadku uszkodzeń koła pasowego stopień zaawansowania choroby oraz terapia określona przez specjalistę determinują zakres dalszej opieki. Zasadniczo uszkodzenie koła pasowego jest najpierw leczone zachowawczo. Opieka następnie skupia się na kontynuowaniu zabiegów terapeutycznych. Podejmowane są tutaj długotrwałe próby (od dwóch do czterech miesięcy) poprzez fizjoterapię w celu złagodzenia sytuacji bólowej u chorego i poprawy funkcji ruchowej barku.
Ćwiczenia wzmacniające mięśnie ramion mogą przyspieszyć proces regeneracji. Farmakoterapia jest również regularnie dostosowywana do objawów. Jednak uszkodzenie koła pasowego zwykle nie goi się całkowicie zachowawczo. Osoba dotknięta chorobą musi zaakceptować deficyty czynnościowe w okolicy barku. Dlatego podczas dalszej opieki należy nauczyć się technik, które mogą zmniejszyć obciążenie obręczy barkowej w życiu codziennym.
Po operacji zmiany koła pasowego (przecięcie ścięgna lub przymocowanie go do kości) ramię pozostaje w bandażu Gilchrista przez sześć tygodni. Natomiast ścięgno długie bicepsa ćwiczone jest biernie bezpośrednio po operacji. W ten sposób można zapobiec wtórnym pęknięciom (zerwanie ścięgna w innym miejscu) i przemieszczeniu brzucha mięśnia. W terapii chirurgicznej głównym celem zabiegów pielęgnacyjnych jest ćwiczenie mięśni ramion z wykorzystaniem fizjoterapii. Specjalista zazwyczaj przepisuje również zastosowania fizyczne, takie jak elektroterapia (prąd stymulacji) i zimno. W około 95 procentach wszystkich przypadków po operacji można spodziewać się dobrych wyników.
Możesz to zrobić sam
Uszkodzenie koła pasowego musi najpierw zostać zdiagnozowane i leczone przez lekarza. W zależności od ciężkości zmiany, pacjent może podjąć różne działania wspomagające terapię. Najpierw ważna jest aktywność fizyczna. Powrót ścięgna może być wspomagany fizjoterapią, jogą i tym podobnymi.Wtedy, w pewnych okolicznościach, możliwy jest całkowity powrót do zdrowia i pacjent może ponownie poruszać chorym ramieniem bez bólu.
W większości przypadków nie jest już możliwe przywrócenie ścięgna do jego naturalnego toru ruchu, ponieważ same struktury są już poważnie uszkodzone. W tym przypadku terapia koncentruje się na uśmierzaniu bólu i wzmacnianiu pozostałych ścięgien na tyle, aby optymalnie skompensować ograniczoną ruchomość. Osiąga się to poprzez ćwiczenia rozciągające, ale także poprzez zabieg chirurgiczny, w którym ścięgno jest wzmacniane za pomocą więzadła.
Oprócz tych objawowych środków należy określić przyczynę uszkodzenia koła pasowego. Osiąga się to dzięki kompleksowej anamnezie popartej dziennikiem reklamacyjnym, w którym między innymi należy odnotować pierwsze wystąpienie typowych dolegliwości. Na podstawie tych informacji lekarz może ustalić przyczynę uszkodzenia więzadeł i podjąć dalsze działania. Ważne jest, aby naprawić przyczynę, na przykład unikając treningu siłowego lub zmiany pracy.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
