Risperidone

Tak jak Risperidone nazywany jest atypowym neuroleptykiem. Jest stosowany w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych i schizofrenii.

Co to jest risperidon?

Risperidon jest nietypowym neuroleptykiem. Jest stosowany w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych i schizofrenii.

Risperidon jest również nazywany w medycynie Risperidonum. Jest to nietypowy neuroleptyk o silnym działaniu neuroleptycznym. Uważa się, że jako atypowy neuroleptyk risperidon ma mniej niepożądanych skutków ubocznych na pozapiramidowy układ ruchowy. Jednak poprzednie badania przyniosły różne wyniki.

Risperidone został opracowany w latach 1988-1992 przez niemiecką firmę farmaceutyczną Janssen-Cilag, która należy do amerykańskiej firmy Johnson & Johnson. W 1994 roku neuroleptyk został zatwierdzony w Stanach Zjednoczonych. Po wygaśnięciu ochrony patentowej w 2004 r. Risperidon był stosowany jako lek generyczny.

Efekt farmakologiczny

Lekarze przypisują objawy psychotyczne, takie jak halucynacje lub urojenia, wzrostowi stężenia neuroprzekaźnika dopaminy w mózgu. Jednak miejsca dokowania dopaminy mogą być blokowane przez leki przeciwpsychotyczne, co hamuje działanie substancji przekaźnikowej.

Jednak pierwsze neuroleptyki tego typu, takie jak haloperidol czy chloropromazyna, miały wadę typowych skutków ubocznych, które były podobne w objawach do choroby Parkinsona. Powodem tego była śmierć komórek nerwowych, które uwolniły dopaminę, co z kolei spowodowało niedobór dopaminy w śródmózgowiu. Skutkowało to dolegliwościami, takimi jak wolniejsze ruchy, drżenie mięśni, sztywność mięśni, a nawet bezruch.

Zaletą risperidonu jest to, że jego stosowanie nie prowadzi do tych skutków ubocznych lub pojawiają się one tylko w niewielkim stopniu.

Pozytywne działanie risperidonu powstaje poprzez blokowanie receptorów dopaminy w mózgu. W ten sposób można zmniejszyć halucynacje i złudzenia. Risperidon zajmuje również miejsca wiązania neuroprzekaźników adrenaliny, noradrenaliny i serotoniny. Ma to pozytywny wpływ na samokontrolę pacjenta. W ten sposób zachowują się mniej agresywnie i mogą lepiej się koncentrować. Risperidon może nawet przeciwdziałać ciężkiej depresji.

Uważa się, że skuteczność risperidonu jest pięćdziesiąt razy większa niż chloropromazyny. Po zażyciu neuroleptyk w całości przenika do krwi przez jelita. Maksymalne stężenie osiągane jest po dwóch godzinach. W wątrobie jest metabolizowany do hydroksyrysperydonu, którego skuteczność jest równie silna. Około 50% rysperydonu i jego przeciwpsychotycznych produktów rozpadu opuszcza organizm w moczu po 24 godzinach.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Risperidon jest stosowany w leczeniu schizofrenii i choroby afektywnej dwubiegunowej. Leczy przede wszystkim psychozy, w których pacjent cierpi na wyraźne niezrozumienie rzeczywistości, halucynacje lub urojenia. Może tak być w przypadku patologicznej manii lub przewlekłej schizofrenii. Innym wskazaniem do stosowania risperidonu jest psychoza związana z demencją.

Risperidon ma właściwość zmniejszania agresywnego zachowania pacjenta wobec siebie lub innych ludzi. Ponadto neuroleptyk jest stosowany do wspomagania społecznego leczenia psychiatrycznego osób zaniedbanych z wyraźnymi problemami behawioralnymi. W przypadku dzieci i młodzieży słabiej rozwiniętych umysłowo można zastosować terapię krótkoterminową, trwającą maksymalnie sześć tygodni. Uważa się, że długotrwałe leczenie u pacjentów z agresywną demencją przynosi efekt przeciwny do zamierzonego. Badania wykazały wyższą śmiertelność wśród osób dotkniętych chorobą.

Risperidon przyjmuje się raz lub dwa razy dziennie w postaci tabletek. Spożycie pokarmu nie ma wpływu na podawanie leku. Terapię zawsze rozpoczyna się od małej dawki, a następnie stopniowo zwiększa się, aż do uzyskania pożądanego efektu.

Inne formy podawania rysperydonu to tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej i zastrzyki dla pacjentów z trudnościami w połykaniu. Dostępna jest również sonda do podawania neuroleptyku. Ponieważ agresywni pacjenci czasami bronią się przed przyjęciem preparatu, często używają specjalnie opracowanej strzykawki risperidone depot. Ten środek jest wstrzykiwany raz na dwa tygodnie. Risperidon jest następnie uwalniany w sposób ciągły.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki poprawiające nastrój

Zagrożenia i skutki uboczne

Do najczęstszych działań niepożądanych rysperydonu należą objawy podobne do objawów choroby Parkinsona. Dzieje się tak u około jednego na dziesięciu pacjentów. Inne częste działania niepożądane to bóle głowy, bezsenność i senność. Ponadto występują kołatanie serca, zwiększenie masy ciała, zawroty głowy, apatia, sen o zmierzchu, drżenie, problemy z oddychaniem, kaszel, krwawienia z nosa, ból gardła i krtani, zaparcia, biegunka, bóle brzucha, nudności, wymioty, bóle pleców, bóle ciała, gorączka, infekcje dróg oddechowych, wysypki, Obrzęk lub niepokój to możliwe skutki uboczne.

Pacjenci z chorobą Parkinsona i młodzi ludzie są często narażeni na ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego, który wiąże się z wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zapaścią krążeniową i obniżoną przytomnością. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać leczenie rysperydonem.

Jeśli pacjent jest nadwrażliwy na rysperydon, preparatu nie wolno podawać. To samo dotyczy zwiększonego stężenia hormonu prolaktyny bez wpływu leków. Lekarz musi dokładnie rozważyć przed podaniem rysperydonu, jeśli występują zaburzenia czynności nerek, choroba Parkinsona, padaczka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia czynności wątroby, niskie ciśnienie krwi, guzy i demencja.

Nie zaleca się stosowania rysperydonu w okresie ciąży i karmienia piersią. Nie można było udowodnić nieszkodliwości składnika aktywnego ani dla matki, ani dla dziecka.

Możliwe są również interakcje związane z jednoczesnym podawaniem rysperydonu i innych leków. Na przykład nasila się działanie tetracyklicznych lub trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych lub beta-blokerów. Jednoczesne przyjmowanie rysperydonu i agonistów receptora dopaminy w celu leczenia choroby Parkinsona prowadzi do osłabienia działania agonistycznego.