Substancja czynna Pirymetamina jest tak zwanym lekiem przeciwpasożytniczym. Pirymetamina należy do kategorii leków przeciwpasożytniczych i jest stosowana przede wszystkim w profilaktyce malarii i leczeniu toksoplazmozy. Substancja pirymetamina jest pochodną diaminopirymidyny i może być stosowana w połączeniu z innymi substancjami czynnymi w zapobieganiu zapaleniu płuc wywołanemu przez Pneumocystis jirovecii.
Co to jest pirymetamina?
Zasadniczo pirymetamina jest jedną z diaminopirymidyn i jest stosowana w leczeniu zakażeń wywołanych przez pierwotniaki. Lek jest bardzo często stosowany w leczeniu toksoplazmozy. W Niemczech i Szwajcarii pirymetamina jest częścią leku Daraprim® od producenta farmaceutycznego GlaxoSmithKline. Zasadniczo substancję czynną pirymetaminę należy zawsze przyjmować razem z sulfonamidem.
Pirymetamina działa poprzez hamowanie reduktazy dihydrofolianowej. To specjalny enzym, który odgrywa ważną rolę w dostępności witaminy kwasu foliowego.
Składnik aktywny pirymetamina charakteryzuje się między innymi właściwościami przeciwpasożytniczymi. Działanie substancji wynika przede wszystkim z faktu, że hamuje metabolizm do produkcji kwasu foliowego. Z tego powodu konieczne jest, aby chory podczas leczenia przyjmował kwas foliowy.
Pirymetamina jest również synonimem Pyrimethaminum lub Pirymetamina wyznaczony. Substancja występuje zwykle w postaci krystalicznego proszku o białym kolorze. W niektórych przypadkach pirymetamina pojawia się jako kryształ i jest prawie nierozpuszczalna w wodzie.
Efekt farmakologiczny
Pirymetamina leku charakteryzuje się typowym mechanizmem działania. Przede wszystkim ma właściwości przeciwpasożytnicze i działa przeciw pierwotniakom. Oznacza to, że lek działa m.in. przeciwko plazmodii, Toxoplasma gondii i Pneumocystis carinii. Zasadniczo aktywny składnik pirymetamina oddziałuje z metabolizmem kwasu foliowego. Pirymetamina charakteryzuje się wyjątkowo długim okresem półtrwania, który wynosi aż 85 godzin.
Uważa się, że substancja czynna pirymetamina wpływa na metabolizm energetyczny pasożytów. Podawanie pirymetaminy doustnie wpływa na reduktazę dihydrofolianową pasożytów. Zapobiega to syntezie kwasu foliowego.
Często jest stosowany razem z sulfonamidami lub sulfonami, co potęguje efekt. Substancja czynna pirymetamina wchłania się tylko z przewodu pokarmowego. Wreszcie lek jest wydalany z organizmu przez nerki. Okres półtrwania substancji wynosi od dwóch do sześciu dni.
Zastosowanie i zastosowanie medyczne
Pirymetamina jest lekiem stosowanym w leczeniu różnych chorób i dolegliwości, a także w zapobieganiu niektórym infekcjom. Jest bardzo często stosowany w terapii toksoplazmozy, przy czym zwykle stosowany jest razem z sulfonamidem. Dawkowanie leku zawsze przeprowadza się zgodnie z dołączonymi informacjami technicznymi.
Podczas terapii substancją czynną pirymetaminą konieczne jest przyjmowanie kwasu foliowego. Zmniejsza to ryzyko zahamowania czynności szpiku kostnego. Zasadniczo wszystkie sulfonamidy należy popijać dużą ilością wody. Oprócz toksoplazmozy lek pirymetamina jest również odpowiedni do leczenia malarii i zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii.
Zagrożenia i skutki uboczne
Podczas leczenia pirymetaminą u niektórych pacjentów występują niepożądane skutki uboczne. Jednak różnią się one w zależności od indywidualnego przypadku i również występują z różnymi częstotliwościami. Najczęściej aktywny składnik pirymetamina powoduje zaburzenia morfologii krwi i anemię.
Ponadto niektórzy pacjenci cierpią na dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, biegunka i wymioty. Możliwe są również bóle głowy i wysypki na skórze.Ponadto niektórzy ludzie skarżą się na suchość błony śluzowej jamy ustnej, trombocytopenię i leukopenię podczas jej przyjmowania.
Jeśli lek pirymetamina jest przyjmowany razem z sulfonami lub sulfonamidami, możliwe są inne niepożądane skutki uboczne. Należą do nich na przykład zapalenie skóry, fotodermatozy, zespół Lyella i zespół Stevensa-Johnsona.
Długotrwałe przyjmowanie pirymetaminy może powodować depresję, gorączkę polekową, hepatotoksyczność i agranulocytozy. Substancja czynna pirymetamina podawana w szczególnie wysokich dawkach prowadzi w niektórych przypadkach do drżenia, drgawek i ataksji. Możliwa jest również neurotoksyczność, zapaść krążeniowa i zapalenie jamy ustnej.
Ponadto istnieją przeciwwskazania, o których należy pamiętać przed pierwszym przyjęciem pirymetaminy. Jeśli pirymetamina jest przepisywana w dużych dawkach, istnieje ryzyko embriotoksyczności. Z tego powodu należy dokładnie rozważyć stosowanie substancji czynnej pirymetaminy w okresie ciąży. Pirymetamina nie jest również lekiem z wyboru dla osób z obniżoną odpornością. Ponadto jego przyjmowanie może prowadzić do komplikacji u osób z problemami z żółcią lub wątrobą.
Jeśli istnieje nadwrażliwość na substancję czynną pirymetaminę, w każdym przypadku należy unikać leczenia lekiem. Podczas leczenia należy również wziąć pod uwagę różne możliwe interakcje z innymi substancjami leczniczymi. Są to przede wszystkim antagoniści kwasu foliowego, leki zobojętniające sok żołądkowy i lorazepam.
Zasadniczo podczas terapii konieczne są regularne badania krwi. Między innymi sprawdza się spadek patogenu. Obowiązkiem każdego pacjenta jest zgłaszanie lekarzowi objawów i niepożądanych skutków ubocznych podczas terapii. W niektórych przypadkach konieczne jest odstawienie leku pirymetamina i znalezienie bardziej tolerowanego preparatu lub alternatywnej metody leczenia dla pacjenta.
