Faza postawy

Plik Faza postawy jest ważnym składnikiem lokomocji w cyklu chodu. Upośledzenie może znacznie obniżyć jakość życia.

Jaka jest faza postawy?

Cykl chodu składa się z postawy i fazy zamachu jednej nogi. Rozpoczyna się i kończy, gdy pięta dotyka podłogi. Faza nogi stojącej to część, w której stopa styka się z podłożem, a mięśnie napędzają ciało do przodu.

W analizie chodu podzielono go na 5 podfaz, z których pierwsza i ostatnia są bardzo krótkie i każda reprezentuje przejście od lub do fazy zamachu nogi. Momenty te są również nazywane fazami podwójnego obciążenia, ponieważ obie stopy stykają się wówczas z podłożem w tym samym czasie.

Przede wszystkim pięta dociera do podłoża bez obciążenia, po czym następuje przeniesienie obciążenia, gdy podeszwa stopy styka się z podłożem. W fazie pozycji środkowej stopa znajduje się prawie poniżej środka ciężkości ciała, a na nogę działa cały ciężar ciała. Z tej pozycji ciało jest przenoszone dalej do przodu poprzez rozciąganie stawu biodrowego, aby ostatecznie zainicjować kolejną fazę wahadłowej nogi poprzez podniesienie pięty.

W normalnym tempie chodu mięśnie łydek wykonują główną pracę napędzającą ciało. Stopa toczy się, synchronicznie z ruchem ciała do przodu.

Funkcja i zadanie

Faza stojącej nogi jest ważną częścią ruchu do przodu, a tym samym mobilności osoby. W tym czasie następuje napęd całego ciała, podczas gdy w fazie wahadłowej tylko wolna noga jest przenoszona do przodu.

Różne mechanizmy są w stanie dostosować proces ruchu do różnych potrzeb i okoliczności. Przy normalnym tempie chodzenia fazy są tak dobrane, aby naprężenia stawów podczas procesu walcowania były jak najniższe, a ruchy pionowe zminimalizowane. Odpowiada za to przede wszystkim kontrola przez staw kolanowy. W fazie przejmowania ciężaru nadal jest on znacznie wygięty, aby móc tłumić wchodzący ładunek. Pełne wysunięcie uzyskuje się dopiero po całkowitym przejęciu obciążenia.

Przyspieszenie sekwencji ruchów oznacza, że ​​pierwsza faza jest coraz bardziej pomijana. Stopa dotyka środka, a ciężar jest natychmiast przejmowany, gdy wchodzi w kontakt z podłożem. Wynika to również z faktu, że podczas biegu występuje faza lotu, a gdy jedna stopa ląduje, druga noga jest nadal całkowicie w powietrzu. Chodzenie różni się od tego.

Szybsza lokomocja oznacza również, że mięśnie łydek nie wykonują już głównej pracy związanej z napędem, ale są coraz bardziej wspierane przez przedłużacze bioder. Ta sprzężona aktywność obu grup mięśni jest szczególnie silna podczas wbiegania pod górę.

Podczas ruchu powstają różnice funkcjonalne w zależności od tego, czy jest to zjazd czy podjazd. Podczas wchodzenia w górę nie pięta, ale przednia część stopy jest zakładana jako pierwsza, podczas gdy schodząc, nacisk na piętę jest uwydatniony i ta faza jest wydłużona. Obciążenie jest teraz przenoszone, zanim podeszwa stopy dotknie podłoża.

Moment ruchów obu nóg i prawidłowa koordynacja są szczególnie ważne dla okrągłego i rytmicznego chodu.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Wszelkie kontuzje i choroby okolicy nóg, które powodują niepewność lub którym towarzyszy ból, który nasila się podczas nadeptywania, mają negatywny wpływ na realizację fazy stojącej nogi. Zasadniczo rytm chodu zmienia się, gdy dotknięta jest jedna noga. Ból lub nasilenie bólu podczas przejmowania obciążenia oznacza, że ​​czas kontaktu jest jak najkrótszy, a następnie noga ponownie opuszcza ziemię szybciej niż zwykle. W porównaniu z nienaruszoną nogą, faza stojącej nogi jest krótsza, czego wynikiem jest utykający chód. Takie zmiany chodu mogą być wynikiem ostrych urazów, takich jak nadwyrężenia, naderwanie włókien mięśniowych, uszkodzenia łąkotki czy złamania, ale także zmiany zwyrodnieniowe w stawie biodrowym lub kolanowym.

Zwłaszcza choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych często wykazuje typowe zmiany chodu, które wpływają na fazę stojącej nogi. Obejmuje to tak zwany chód kaczkowaty (Duchenne limp), w którym osoby dotknięte chorobą pochylają górną część ciała w kierunku chorej nogi w fazie stojącej w celu zmniejszenia obciążenia i uniknięcia bólu. Drugą zmianą chodu w chorobie zwyrodnieniowej stawu biodrowego jest tak zwany objaw Trendelenburga. Mięśnie osłabione delikatnym zachowaniem nie mogą już utrzymać miednicy w pozycji poziomej w fazie stojącej nogi i przechyla się ona w dół. Tworzy to wygląd przypominający nieskoordynowany spacer po modelu.

Zaburzenia neurologiczne mogą wpływać na cały wzorzec chodu, aw szczególności na fazę stojącej nogi. Uszkodzenia nerwów, które paraliżują mięśnie odpowiedzialne za odciążenie, mogą skutkować brakiem dostępnej siły. Optymalna funkcja mięśnia czworogłowego uda jest szczególnie ważna, ponieważ jest on odpowiedzialny za główną rolę w utrzymywaniu ciała przeciwko grawitacji. Jeśli ten mięsień jest całkowicie lub niecałkowicie sparaliżowany, na przykład w wyniku przepukliny dysku, uszkodzenia nerwu obwodowego lub choroby neurologicznej ośrodkowego układu nerwowego, noga nie może być ustabilizowana lub tylko na krótko ustabilizowana w fazie nogi stojącej. Podobne mechanizmy pojawiają się również u osób starszych, które borykają się z ogólnym osłabieniem mięśni.

Hemiplegia w wyniku udaru często prowadzi do spastycznego wzorca chodu, w którym znacznie zmieniają się procesy fazy stojącej nogi. Stopę umieszcza się natychmiast przodostopiem z całkowitym wyprostem kolana. Kolejność ruchów jest następnie zmieniana koordynacyjnie.