Zespół ścięgna nadgrzebieniowego

Plik Zespół ścięgna nadgrzebieniowego opisuje zespół przewlekłego bólu mięśni barku. Występuje głównie w podeszłym wieku po procesach zużycia, ale sprzyjają mu pewne cechy anatomiczne lub urazy.

Co to jest zespół ścięgna nadgrzebieniowego?

Na Zespół ścięgna nadgrzebieniowego ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego (mięsień górnej kości) ulega zwyrodnieniu. Powoduje to przewlekły ból zależny od ruchu, zwłaszcza gdy ramię jest rozłożone.

Zespół ścięgna nadgrzebieniowego jest jedną z pojedynczych chorób, które podsumowuje się pod wspólnym terminem „zespół skurczu barku”.

Oprócz ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego na otaczające struktury, takie jak kaletka, mogą również wpływać zwyrodnienia i stany zapalne.

przyczyny

Plik Zespół ścięgna nadgrzebieniowego można wytłumaczyć umiejscowieniem anatomicznym i szczególną podatnością mięśnia nadgrzebieniowego na zwyrodnienie. Mięsień jest częścią tzw. Mankietu rotatorów, który utrzymuje kość ramienną w stawie łopatki i umożliwia jej zakres ruchu.

Mięsień nadgrzebieniowy rozciąga się od tylnej górnej łopatki do kości ramiennej. Ścięgno musi przechodzić pod kościstym sklepieniem barku (akromion) i pod więzadłem między sklepieniem barku a wyrostkiem raven-dziobowym (ligamentum coracoacromiale). To naturalne zwężenie można dodatkowo zawęzić ze względu na indywidualne warunki anatomiczne, po wygojeniu złamania lub w wyniku zapalenia.

Ponadto ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego jest fizjologicznie narażone na wysokie obciążenia ściskające i tarcia, przez co w trakcie życia jest podatne na zużycie zwyrodnieniowe. Wraz z samym ścięgnem degenerują się również jego struktury zaopatrzeniowe: pojawiają się zaburzenia krążenia i coraz słabiej funkcjonujące środki naprawcze, aż w końcu dochodzi do w pełni rozwiniętego zespołu ścięgna nadgrzebieniowego.

Typowe objawy i oznaki

• Ból ramienia, ból stawów
• Ograniczenia ruchu
• Ból barku podczas podnoszenia barku lub ramion

Diagnoza i przebieg

Pierwszy objaw jednego Zespół ścięgna nadgrzebieniowego to ból podczas aktywnego rozkładania (odwodzenia) ramienia, zwłaszcza w przypadku oporu. Ponieważ ból jest najsilniejszy przy średnim stopniu rozproszenia około 70-120 stopni, mówi się o „bolesnym łuku”.

Typowe dla zespołu ścięgna nadgrzebieniowego są bóle uciskowe w przedniej części stawu oraz ból promieniujący do zewnętrznej części ramienia. Rozwój zespołu ścięgna nadgrzebieniowego zwykle przebiega fazowo: bolesne podrażnienie przeplata się z fazami - przytomnego lub nieświadomego - odpoczynku, przez które można uzyskać chwilową poprawę.

Z biegiem czasu odpoczynek i regeneracja stają się coraz bardziej nieskuteczne, a fazy bezbolesne stają się coraz krótsze, aż ból i ograniczenia ruchowe stają się w końcu chroniczne. Chroniąc mięsień nadgrzebieniowy, dochodzi również do zaburzeń równowagi mięśniowej, które sprzyjają wstawaniu głowy kości ramiennej i dalszemu zwężaniu ścięgna nadgrzebieniowego - błędne koło.

Aby zdiagnozować zespół ścięgna nadgrzebieniowego, najpierw określa się, przy jakich ruchach, w jakiej pozycji ramienia i w jakim stopniu występuje ból. Rzeczywistych procesów zwyrodnieniowych nie można wyraźnie zobaczyć na zdjęciu rentgenowskim - ale możliwe, że narośle kostne po gojeniu złamania, zwapnienia lub już istniejące uniesienie głowy kości ramiennej wskazują na zespół ścięgna nadgrzebieniowego.

Mięśnie ramion i otaczające je struktury tkanek miękkich można lepiej ocenić w badaniu ultrasonograficznym. Czasami stosuje się tomografię rezonansu magnetycznego. Odbicie (artroskopia) stawu barkowego - w przeszłości często część diagnostyki - jest obecnie jednym ze środków terapeutycznych ze względu na poprawę obrazowania.

Komplikacje

Zespół wzroku nadgrzebieniowego w coraz większym stopniu powoduje ograniczenia ruchowe w swoim przebiegu. W miarę postępu choroby fazy bólu stają się coraz dłuższe, aż w końcu przekształcą się w zespół przewlekły. Osoba dotknięta chorobą zwykle wykonuje wtedy unikające ruchy, co może prowadzić do przedwczesnego zużycia stawów i innych nieprawidłowości.

Naprzemienność między fazami spoczynku i fazami bólu powoduje również zaburzenia równowagi mięśniowej, które mogą prowadzić do podniesienia głowy kości ramiennej. Może to prowadzić do dalszego zwężenia ścięgna nadgrzebieniowego. W dłuższej perspektywie zespół przewlekłego bólu może prowadzić do usztywnienia chorego ścięgna oraz otaczających kości i stawów.

Taki ciężki przebieg zwykle wiąże się z cierpieniem psychicznym, które dodatkowo ogranicza dobrostan zainteresowanej osoby.W leczeniu zespołu wzroku nadgrzebieniowego możliwe są powikłania chirurgiczne. Może to prowadzić do krwawienia i zapalenia w okolicy zabiegu.

W pojedynczych przypadkach dochodzi do zranienia strun nerwowych, co może prowadzić do paraliżu. Zachowawcze metody leczenia - tj. Terapia zimnem i ciepłem oraz fizjoterapia - powodują sporadycznie przejściowy dyskomfort. Typowe są zaburzenia krążenia, napięcie, zasinienie lub zawroty głowy. Leczenie farmakologiczne wiąże się z innymi skutkami ubocznymi i interakcjami.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

W przypadku zespołu ścięgna nadgrzebieniowego chory jest uzależniony od wizyty u lekarza. Nie może leczyć się samodzielnie, dlatego zawsze musi odbyć się wizyta u lekarza w celu złagodzenia objawów i zapobieżenia dalszym powikłaniom.

Im wcześniej skonsultowano się z lekarzem w sprawie zespołu ścięgna nadgrzebieniowego, tym zwykle jest lepszy dalszy przebieg choroby. W przypadku silnego bólu barków należy skonsultować się z lekarzem. Ten ból pojawia się bez konkretnego powodu i nie ustępuje sam. Mogą również występować w postaci stresu lub spoczynku i negatywnie wpływać na jakość życia. Ponadto poważne ograniczenia w ruchu mogą wskazywać na zespół ścięgna nadgrzebieniowego i powinny być również zbadane przez lekarza.

Z reguły z tą chorobą można spotkać się z chirurgiem ortopedą lub lekarzem ogólnym. Dalszy przebieg zawsze zależy od choroby podstawowej, więc nie można sformułować ogólnej prognozy. Z reguły oczekiwana długość życia osoby dotkniętej chorobą nie jest zmniejszona przez tę chorobę.

Leczenie i terapia

Leczenie Zespół ścięgna nadgrzebieniowego nadal można to zrobić zachowawczo na początkowych etapach. Spektrum metod leczenia zachowawczego obejmuje terapię zimnem lub ciepłem, prądy diadynamiczne rozluźniające mięśnie, leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, a także fizjoterapię i terapię manualną.

Podstawową zasadą jest unikanie dużych obciążeń ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego, ale jednocześnie zapewnienie zakresu ruchu stawu barkowego i unikanie nierównowagi mięśniowej. Początkowo przydatny może być program terapii stacjonarnej w placówce rehabilitacji ortopedycznej. Pacjent może przez długi czas kontrolować objawy bólu tylko wtedy, gdy regularnie stosuje ćwiczenia, których nauczył się w domu.

Jeśli zespół ścięgna nadgrzebieniowego okaże się odporny na wszelkie konserwatywne próby leczenia, należy przeprowadzić operację: Istnieją różne podejścia chirurgiczne, ale wszystkie mają na celu poszerzenie przestrzeni pod baldachimem. Operacja zespołu ścięgna nadgrzebieniowego jest obecnie w większości wykonywana artroskopowo z bardzo niskim ryzykiem operacyjnym.

Tutaj znajdziesz swoje leki

zapobieganie

Zapobieganie Zespół ścięgna nadgrzebieniowego jest trudne, ponieważ nie można uniknąć sprzyjających czynników anatomicznych. Jednak pozytywny wpływ na przebieg zespołu ścięgna nadgrzebieniowego może mieć poważne potraktowanie bólu i jego wczesne zwalczanie przy zastosowaniu odpowiednich metod leczenia zachowawczego.

Opieka postpenitencjarna

Jeśli zespół ścięgna nadgrzebieniowego jest leczony chirurgicznie, wymagana jest szczególna opieka kontrolna. Pacjent przeważnie pierwsze trzy dni po zabiegu przebywa w szpitalu. Następnie chore ramię unieruchamia się na okres od czterech do sześciu tygodni za pomocą bandaża. Jest to specjalna poduszka na ramię, znana również jako bandaż odwodzący.

W przypadku mniejszych czynności pacjent może od razu wyjąć ramię z bandaża. Konieczne jest jednak konsekwentne zakładanie poduszki na ramię na noc. W ten sposób można przeciwdziałać niezamierzonym przeciążeniom ścięgien. Można również zdjąć bandaż odwodzący, aby zadbać o ciało. Należy jednak unikać intensywnych ruchów łokciami.

Po około ośmiu tygodniach mankiet rotatorów na ramieniu jest ponownie w dużej mierze sprężysty. Daje to możliwość późniejszego leczenia w celu odbudowy ruchomości i siły chorej ręki. W tym celu realizowane są zabiegi rehabilitacyjne, które pacjent przeprowadza ambulatoryjnie. Zwykle trwają co najmniej trzy miesiące.

Po około dwóch miesiącach od zabiegu można znowu biegać, a po czterech do sześciu miesiącach uprawiać sporty z piłką. Aby leczyć ból pooperacyjny, pacjentowi podaje się cewnik przeciwbólowy i miejscowe przerywane leczenie lodem, które ma działanie przeciwzapalne.

Możesz to zrobić sam

Przewlekłe zespoły bólowe, takie jak zespół ścięgna nadgrzebieniowego, można leczyć wieloma sposobami samopomocy.

Przede wszystkim ważna jest ochrona chorej kończyny. Zranione ścięgno nie powinno być poddawane dużym obciążeniom przez co najmniej 14 dni. Ścięgno można schłodzić zewnętrznie, ponieważ zimno spowalnia wszelkie stany zapalne i łagodzi ból. Po znacznym ustąpieniu ostrych objawów zaleca się ciepło. W połączeniu z umiarkowanymi ćwiczeniami ciepłe podpaski lub okłady pobudzają metabolizm, a tym samym przyczyniają się do szybkiej regeneracji. Sport można rozpocząć ponownie, gdy ból całkowicie ustąpi, a lekarz wyrazi zgodę. Wtedy szczególnie odpowiednie są delikatne sporty, takie jak pływanie lub powolny spacer.

Zespół ścięgna nadgrzebieniowego zwykle postępuje progresywnie. Dlatego też środki towarzyszące należy utrzymać w perspektywie długoterminowej. Zdrowy tryb życia zmniejsza przewlekły ból i poprawia samopoczucie. Pacjenci cierpiący na zespół ścięgna nadgrzebieniowego powinni skonsultować się z lekarzem, który udzieli precyzyjnych opcji leczenia. Może zalecić uczęszczanie do szkoły ramion, dzięki której pacjent uczy się poruszać ramieniem poniżej progu bólu.