Żel wytrawiający

Żel wytrawiający stosowany jest w stomatologii do powiększania powierzchni zębów dla lepszej przyczepności wypełnień zębowych lub protez. W tym celu stosuje się go w kontekście techniki wytrawiania szkliwa i techniki całkowitego wytrawiania do wytrawiania substancji zęba.

Co to jest żel wytrawiający?

Żel wytrawiający składa się z 37-procentowego żelowego roztworu kwasu fosforowego i służy do wytrawiania materiału zęba w celu mocowania uzupełnień z tworzywa sztucznego.

W kontekście technologii adhezyjnej rozwiązanie służy promowaniu adhezji do szkliwa zębów i zębiny. Nałożony na powierzchnię zęba kwas częściowo rozpuszcza szkliwo i tworzy małe ubytki i luki. W ten sposób żel wytrawiający powiększa powierzchnię zęba. Usuwa warstwę mazistą z zębiny, dzięki czemu klej może penetrować zębinę i tym samym poprawiać przyczepność.

W technice adhezyjnej należy rozróżnić między mikroretencją a cementowaniem adhezyjnym zębiny. Obie procedury służą do cementowania uzupełnień dentystycznych. Podczas gdy mikroretencja jest mocowana do szkliwa za pomocą cementowania adhezyjnego zębiny, uzupełnienia zębów, takie jak plastykowe wypełnienia lub korony, są zakotwiczane w zębinie.

Szkliwo zęba zwykle zawiera tylko substancje nieorganiczne, takie jak hydroksyloapatyt wapnia z niewielką ilością substancji organicznej. Zębina zawiera również wysoki procent hydroksyloapatytu wapnia. Jednak wyższy procent substancji organicznej w postaci procesu odontoblast i włókien kolagenowych jest nadal zawarty w zębinie i tworzy na jej powierzchni warstwę mazistą, którą usuwa żel wytrawiający.

Kształty, typy i typy

Do tej pory opracowano kilka systemów do stosowania żelu wytrawiającego w kontekście technologii adhezyjnej, przy czym system trzech butelek nadal jest głównym zastosowaniem. W systemie trzech butelek trzy składniki odżywki, podkładu i kleju są używane indywidualnie. Najpierw na szkliwo i zębinę nakłada się odżywkę (żel wytrawiający). Po wytrawieniu szkliwa zębów jego powierzchnia zwiększa się w wyniku tworzenia się ubytków. Następnie z zębiny schodzi warstwa maziowa i niewielka ilość substancji nieorganicznej.

Przygotowaną w ten sposób powierzchnię można teraz zmieszać z podkładem z metakrylanu hydroksyetylu (HEMA). Podkład polimeryzuje w ramach kolagenu zębiny i tym samym stanowi podstawę penetracji kleju (niewypełnionego tworzywa sztucznego) na powierzchnię zębiny. Po dalszej penetracji kanalików zębinowych następuje połączenie zębiny i żywicy.

Oprócz dominującego systemu trzech butelek na rynku regularnie pojawiają się innowacje. Obecnie na całym świecie dostępnych jest około 80 systemów łączących. W nowszych systemach z pojedynczą butelką podkład i klej są połączone w jednej butelce.

Istnieją również samowytrawiające kleje do zębiny. W tych układach podczas polimeryzacji podkładu powstaje nowy kwas, tak że wystarczy jednorazowe nałożenie substancji.

Struktura i funkcjonalność

Zadaniem żelu wytrawiającego jest wspomaganie adhezji między zębem a plastikowym polimerem w celu mocowania protezy zębowej do szkliwa lub zębiny. W tym celu tylko szkliwo zębów jest wstępnie wytrawione żelowatym kwasem fosforowym podczas mikroreencji. Różne składniki nieorganiczne są uwalniane ze szkliwa i tworzą jamiste wgłębienia. W ten sposób powierzchnia się zwiększa.

W drugim etapie stosuje się technikę trawienia kwasem, aby dodać mieszaninę monomerów do chropowatej powierzchni zęba. Monomery dostają się do wnęk i tam polimeryzują. Tworzy to ścisłe połączenie między emalią a polimerem. Rzeczywiste wiązanie w stanie stopionym jest wytwarzane przez zastosowanie dalszych mieszanin monomerów metakrylanu bisfenolu glicydylu i dimetakrylanu glikolu trietylenowego i jego polimeru. Przy pomocy dyfundujących atomów tlenu w wyniku reakcji rodnikowych powstaje trwałe wiązanie.

W przypadku techniki całkowitego wytrawiania oprócz szkliwa wytrawiana jest również zębina pod spodem. Na powierzchni zębiny znajduje się warstwa mazista z proteinogennych składników zębiny. Warstwa ta zapobiega mocnemu przyleganiu plastikowego polimeru (kompozytu). Po wniknięciu w szkliwo zębów powierzchnia jest powiększana przez tworzenie się ubytków. Żel wytrawiający po usunięciu warstwy mazistej rozpuszcza substancje nieorganiczne z zębiny. Grunt z metakrylanu hydroksyetylu nałożony po wymyciu żelu trawiącego wnika w powstałe struktury i tam polimeryzuje.

Następnie nakładany jest plastikowy roztwór, który tam twardnieje i można go połączyć z protezami. Ogromne powiększenie powierzchni zęba poprzez działanie żelu wytrawiającego gwarantuje bardzo dobrą przyczepność.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Korzyści medyczne i zdrowotne

Aby jednak uzyskać dobre więzi, należy zwrócić uwagę na kilka rzeczy. Jeśli ząb jest nieodpowiednio przygotowany, już po kilku tygodniach protezy mogą się poluzować i ponownie poluzować. Wypełnienia kompozytowe wymagają również intensywnego kontaktu między zębem, promotorem przyczepności i wypełnieniem z tworzywa sztucznego, aby zapewnić jak najlepszą przyczepność. Warunkiem wstępnym jest całkowite wysuszenie leczonego zęba, np. Przy pomocy koferdamu. Tworzywo sztuczne jest hydrofobowe i nie przylega dobrze pod wpływem wilgoci. Reakcje sieciowania pomiędzy poszczególnymi monomerami są zakłócane przez wilgoć.

W przypadku techniki total-etch ważne jest również usunięcie warstwy mazistej z powierzchni zębiny. Warstwa ta zapobiega mocnemu przyleganiu promotora przyczepności do zębiny. Podczas polimeryzacji powstają siły skurczu, które mogą doprowadzić do zerwania wypełnienia z zęba. Dlatego klej nadal musi być zakotwiczony w zębinie.

Mocne przyleganie protez i wypełnień ma również duże znaczenie dla ogólnego stanu uzębienia. Zmniejsza to ryzyko infekcji zębów i struktur podporowych zębów. Fizjologiczną funkcję żucia można również zagwarantować przez długi czas. Zdrowie zębów i struktur podporowych ma również pozytywny wpływ na ogólny stan zdrowia.